ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ SKG

 

Από τότε που ήμουν πολύ μικρός μου άρεσε να βρίσκω πράγματα τα οποία όλοι βλέπουν καθημερινά αλλά δεν τα παρατηρούν και δεν τα εκτιμούν όπως θα τους έπρεπε. Με αφορμή μια εργασία που είχα για το πανεπιστήμιο φωτογράφησα ένα τέτοιο πράγμα, στην παρούσα περίπτωση, έναν τέτοιο δρόμο: τη Φιλικής Εταιρίας στη Θεσσαλονίκη.

Είναι ένα μικρό δρομάκι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης το οποίο «βλέπει» ακριβώς στον Λευκό Πύργο. Μου άρεσε πάντα να περπατάω στην Τσιμισκή, τον μεγάλο δρόμο στο κέντρο γνωστό για την κίνηση και τους γραφικούς δημοτικούς αστυνομικούς στο φυσικό τους περιβάλλον. Η λέξη “γραφικοί” έχει διττή έννοια: η πρώτη είναι η προφανής, και η δεύτερη είναι δηλωτική της μανίας τους να γράψουν όσους περισσότερους μπορούν. Φήμες λένε ότι οποίος γράψει τους περισσότερους κερδίζει δώρο καινούριο μπλοκάκι.

Μας προειδοποιούν να μην τους ενοχλούμε και να τους αφήσουμε στην ησυχία τους, αλλιώς γίνονται επιθετικοί και δαγκώνουν. Οι γιατροί συνιστούν 50+ κλήσεις ημερησίως. Και φυσικά, όταν ακουστεί η χαρακτηριστική σειρήνα “θα σου πάρω 80 ευρώ (ή 40 σε 10 μέρες)” εμφανίζονται από παντού “γιαεναλεπτάκηδες”.

Η GoPro είναι ύπουλη. Για να φανεί ο Λευκός Πύργος τόσο μεγάλος στη φωτογραφία έπρεπε να πλησιάσω πάρα πολύ. Τόσο πολύ που τελείωνε η Φιλικής Εταιρίας και ο πύργος ακόμα μακριά ήταν. Σκέφτηκα να πουλήσω τη GoPro και να αγοράσω την κλασική κάμερα χίπστερ «ζω για τις φωτογραφίες και δεν κάνω συχνά σεξ», αλλά μετά θυμήθηκα ότι κυκλοφορώ σαν κινέζος με σελφοκόνταρο και αποφάσισα να το βουλώσω.

Ο τουρισμός στην ίδια σου την πόλη είναι κάτι που μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον. Η Θεσσαλονίκη είναι άλλωστε μια πόλη με τόσο πλούσια ιστορία, που κατά πάσα πιθανότητα το σπίτι σου είναι πάνω από τον στάβλο του Γαλέριου και η εκκλησία που κατούρησες σουρωμένος είναι χτισμένη το 1544. Γαμώτο.

Ο εν λόγω λοιπόν πύργος, που είναι μάλλον το πλέον αναγνωρίσιμο ορόσημο της Θεσσαλονίκης, ήταν κατάλυμα των Γενίτσαρων επί Τουρκοκρατίας και μετά φυλακή θανατοποινιτών. Πλέον είναι ό,τι πρέπει για να σου κλέψουν το κινητό μετά τις 10 το βράδυ και να σου πουλήσουν βραχιολάκια οι πολυαγαπημένοι «χακούνα ματάτα, μάι φρεντ τζαμέικα τζαμέικα άι γουόν του γκιβ γιου ε γκιφτ». Φήμες λένε ότι υπήρξε ένας τύπος που αγόρασε οικειοθελώς βραχιολάκι. Αλλά αυτά είναι αστικοί μύθοι. Αποκλείεται.

Το στενό που σας έλεγα, η Φιλικής Εταιρίας, είναι πλέον γνωστό λόγω του αγαπημένου φοιτητικού στεκιού «Εφημερίδα SKG» που άνοιξε στο τέλος του στενού. Για όσους αναρωτιούνται, το SKG είναι ο κωδικός του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης, παρμένος από τις λέξεις “SaloniKa Greece”. Φυσικά όλοι αναρωτιούνται για ποιον καταραμένο λόγο χρησιμοποιείται στο Instagram ο κωδικός του αεροδρομίου. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να χρησιμοποιήσεις το #skg. Παρακαλώ τους αγαπητούς αναγνώστες να μην κοιτάξουν τις ετικέτες του άρθρου και να μην μπουν στον λογαριασμό μου στο Instagram, τουλάχιστον για τα επόμενα λεπτά.

Εντάξει, μπορείτε να μπείτε. Ελπίζω να μη μου ξέφυγε καμία.

Εκτός από τη Φιλικής Εταιρίας, ένα άλλο σημείο της πόλης από το οποίο φαίνεται ο λευκός πύργος είναι το παράθυρο του μπάνιου της γιαγιάς μου. Βέβαια, όταν ήμουν πιο μικρός έπρεπε να πατήσω πάνω στη λεκάνη για να δω και μια φορά έπεσα μέσα. 3 χρόνια με φώναζαν μούλικο. Μου έβαλαν τα δύο πόδια σε μία λεκάνη.

Ρεαλιστικά τώρα, αναρωτιέμαι πόσοι έχουμε μπει στον λευκό πύργο. Εγώ ανέβηκα πρόσφατα, όχι για να βγάλω φωτογραφία με τη GoPro. Εντάξει, γι’αυτό ανέβηκα. Η θέα είναι μαγευτική και στην κορυφή υπάρχουν ταμπελίτσες που λένε τι βλέπεις στη νοητή ευθεία μπροστά σου και –κατά μέσο όρο- 2,8 κινέζοι.

Η Φιλικής Εταιρίας τον παρουσιάζει σε όλο του το μεγαλείο. Και φυσικά, για να βγει η φωτογραφία έσκυβα σαν αθλητής ενόργανης και με κοιτούσε ολόκληρη η Εφημερίδα SKG και μάζευαν λεφτά να μου δώσουν να πάρω μια τυρόπιτα.

Είμαι άδικος με τον λευκό πύργο. Υπάρχουν ώρες που είναι μαγευτικός. Δηλαδή πάντα είναι, αλλά καταφέρνουμε να τον υποβαθμίσουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Όλοι εμείς που μένουμε στη Θεσσαλονίκη και τον προσπερνάμε συνεχώς, μια στο τόσο τον κοιτάμε και τον θαυμάζουμε ψιθυριστά, με ένα κούνημα του κεφαλιού και ένα χαμόγελλο.

Ναι ρε, με 2 λ.

 

Advertisements
Tagged with: