ΤΟ ΠΙΟ ΣΤΕΓΝΟ ΠΑΡΤΙ

 

Όπως προανέφερα και σε προηγούμενο κείμενο (συγκεκριμένα στον καιόμενο Τσίπρα), στο τριήμερο της αποκριάς στην Ξάνθη γίνεται το αδιαχώρητο. Όμως εκτός από τον ασύλληπτο αριθμό των ανθρώπων που βρέθηκαν στην Ξάνθη, η μοίρα και το ριζικό αποφάσισαν πως στο καρναβάλι έπρεπε να βρέχει καταρρακτωδώς, δίχως σταματημό και δίχως έλεος προς τους κακομοίρηδες καρναβαλιστές.

Ένας κακομοίρης καρναβαλιστής ήμουν κι εγώ. Βρέθηκα λοιπόν στην Ξάνθη το Σάββατο το βράδυ, γεμάτος χαρά. Στην πορεία ωστόσο έγινα γεμάτος νερό, γεμάτος θυμό και γεμάτος τύψεις που δεν προσποιήθηκα ασθένεια το τριήμερο. Μία ασθένεια η οποία –μετά από τόση βροχή- ήταν προ των πυλών.

Περιφερόμασταν με την πολυμελή παρέα μου στην Ξάνθη και σκοπός μας ήταν να βρούμε κάπου να κάτσουμε. Μερικοί από την παρέα μου ήθελαν να κάτσουμε στο Κυβερνείο. Σε όποιον έχει βρεθεί στην Ξάνθη το «να κάτσουμε στον Κυβερνείο» ακούγεται όσο εφικτό όσο το «να διαιρέσουμε με το μηδέν». Δεν γίνεται να καθίσεις στο κυβερνείο το τριήμερο της αποκριάς. Απλώς δεν γίνεται. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Το αφεντικό ήταν πίσω μου στην ουρά και φώναζε «ρε παιδιά… ρε παιδιά σας παρακαλώ!»

Επειδή οι πιθανότητες να σκοτωθούμε κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς μας να μπούμε στο Κυβερνείο έγιναν αισθητά περισσότερες από αυτές του να μπούμε στο κυβερνείο, κινήσαμε για άλλο μαγαζί. Και πάλι, πόσο εύκολο σας ακούγεται αυτό… Είχαμε δύο βασικότατα εμπόδια να υπερπηδήσουμε πριν κάνουμε οποιαδήποτε άλλη κίνηση.

Το πρώτο –που είχε τεράστιες πιθανότητες να μας υπερπηδήσει εκείνο πρώτο- ήταν να ξεφύγουμε από το συνονθύλευμα σουρωμένων που είχε δημιουργηθεί έξω από το μαγαζί. Το δεύτερο ήταν να βρούμε κάποιο μαγαζί, ή κάποιο μέρος με ταβάνι-ψευδοροφή, ή μία ξεχασμένη τέντα κάπου στην Ξάνθη για να στεγνώσει το κοκαλάκι μας.

Ενημερωθήκαμε πως μία φοιτητική παράταξη διοργανώνει πάρτι στα πανεπιστήμια, δηλαδή 50 μέτρα από εκεί που ήμασταν. Αυτό το μάννα εξ ουρανού ήταν η ευκαιρία μας για ένα στεγνό βράδυ. Ναι, το στεγνό ήταν η πρώτη μας προτεραιότητα εκείνη τη στιγμή. Ούτε ωραίο, ούτε να συμφωνεί με τα γούστα μου. Απλώς στεγνό.

Πήγαμε λοιπόν στο φοιτητικό πάρτι το οποίο δεν είχε ουρά. Εξυπηρετηθήκαμε αμέσως. Μα που ήταν η ουρά; Πληρώνουμε τα 10 ευρώ είσοδο με 2 ποτά και μπαίνουμε μέσα. Τα 10 ευρώ που πληρώσαμε για είσοδο ήταν 1 για κάθε άτομο στο πάρτι, μαζί με όλη μου την παρέα, τον ντιτζέι και τους μπάρμεν.

Πώς γίνεται ένα φοιτητικό πάρτι να μην έχει καθόλου κόσμο; Όσοι από εσάς έχετε βρεθεί σε ένα ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω. Το σύνηθες πρόβλημα στα φοιτητικά πάρτι είναι η αστυνομία, ο εντυπωσιακά ηλίθιος συμφοιτητής σας ο οποίος νομίζει πως μπορεί να χορέψει και το ότι τελειώνει το αλκοόλ και όλοι πίνουν το λικέρ αχλάδι της γιαγιάς της κοπέλας που έχει το σπίτι.

Η αστυνομία δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στα φοιτητικά πάρτι. Έρχονται πάντα πάνω στο καλύτερο. Είναι λοιπόν ευθύνη του ενοίκου του σπιτιού να πει στους δύο αστυνομικούς (που είναι πάντα ένας ψηλός και ένας κοντός, σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής αστυνομίας): «Πάρτι; Ποιο πάρτι; Ποια μουσική; Εγώ απλώς μαζεύτηκα εδώ πέρα με τους 136 κολλητούς μου για cluedo.», με ανάσα που βρωμάει αλκοόλ και αμαρτία.

Έτσι είχαμε όλοι στο μυαλό μας αυτό το φοιτητικό πάρτι και είχαμε απογοητευτεί. Στην πορεία ωστόσο άρχισε να έρχεται κόσμος. Ίσως είχε να κάνει με το ότι άρχιζε 11 και πήγαμε 11 και 5. Το σημαντικότερο είναι πως με την έλευση του κόσμου, η GoPro έβγαλε τα λεφτά της. Το βασικό της πρόβλημα είναι ότι δεν έχει φλας, όμως με έναν φακό τσέπης φώτιζα τα μούτρα των φίλων μου και έβγαζα ωραιότατες φωτογραφίες.

Καθώς λοιπόν γέμιζε η μεγάλη αίθουσα, η μουσική γινόταν προοδευτικά «καγκουρότερη», όπως συμβαίνει σε κάθε πάρτι που σέβεται τον εαυτό του. Μετά το πέρας λίγης ώρας, αποφάσισα να επισκεφτώ για λίγο την τουαλέτα. Το να φτάσω στην τουαλέτα ήταν απίστευτα δύσκολο, γιατί μία κοπέλα είχε ντυθεί σέξι τροχονόμος και ένας τύπος –αψόγως ελληνιστί- «την έπαιζε μπαλίτσα» και μπλόκαρε το πέρασμα. Αν κρίνω από το πώς τον κοιτούσε, στη συνέχεια της βραδιάς ο τύπος «την έπαιζε» σκέτο.

Η κατάσταση στις τουαλέτες δεν με απογοήτευσε, ήταν ακριβώς όπως την περίμενα: απαίσια. Αυτός που είπε το «μην αφήνεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα», προφανώς δεν έχει προσπαθήσει να κατουρήσει σε φοιτητικές τουαλέτες. Εκεί πείθεις τον εαυτό σου πως δεν έχεις τίποτα απολύτως να κάνεις σήμερα και φεύγεις τροχάδην.

Με λίγα λόγια, το φοιτητικό πάρτι στην Ξάνθη πληρούσε όλες τις προδιαγραφές: κόσμος, πολύς κόσμος, κι άλλος κόσμος εκεί στη γωνία, πίσω από τα ηχεία.

Advertisements
Tagged with: