Γ(Λ)ΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται στη Θεσσαλονίκη θέλουν να επισκεφτούν το γραφικό μέρος που ονομάζεται Άνω Πόλη. Η Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης απαρτίζεται από χιλιάδες μικρά δρομάκια, εκ των οποίων όλα είναι μονόδρομοι που πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που σε βολεύει.

Είναι λοιπόν σοφό, πριν πάρεις την τραγικά εσφαλμένη απόφαση να ανέβεις στην Άνω Πόλη με αυτοκίνητο, να προμηθευτείς ένα GPS τελευταίας γενιάς. Το GPS αυτό δεν θα σε βοηθήσει καθόλου, γιατί δεν υπάρχει κανένας νόμιμος τρόπος να μετακινηθείς στην Άνω Πόλη με αυτοκίνητο. Πρέπει να παραβιάσεις τουλάχιστον 4 μονόδρομους και να σε βρίσουν τουλάχιστον 2 γραφικές γιαγιάδες.

Η Άνω Πόλη έχει σοβαρό ρυμοτομικό πρόβλημα, καθώς δεν χτίστηκε με σκοπό να εξυπηρετήσει τη μετακίνηση οχημάτων. Πολλοί υποστηρίζουν πως δεν μπορεί ούτε να εξυπηρετήσει τη μετακίνηση πεζών, καθώς οι ανηφόρες της είναι τόσο απότομες που ο δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε να τοποθετήσει ειδικές χειρολαβές στα πεζοδρόμια, για να κρατιούνται αυτοί που θέλουν να ανέβουν.

Η μετακίνηση λοιπόν με αυτοκίνητο σε ορισμένα στενά της πρέπει να αποφεύγεται, ειδικά σε νέους οδηγούς. Μακάρι να είχα διαβάσει αυτήν την προειδοποίηση ενάμιση χρόνο πριν, όταν ήμουν κι εγώ φρέσκος στο τιμόνι. Γιατί την πρώτη μέρα που πήρα το αμάξι, αποφάσισα να επισκεφτώ έναν φίλο μου στην Άνω Πόλη. Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω τι κάνει. Δεν του έχω ξαναμιλήσει ποτέ του ηλίθιου. Ας πρόσεχε να αγόραζε αλλού σπίτι.

Την τραγική λοιπόν εκείνη ημέρα, ήμουν σε έναν (κατσικο)δρόμο της Άνω Πόλης, σταματημένος σε φανάρι. Ανάβει πράσινο, αφήνω συμπλέκτη σιγά-σιγά σαν να έχω πάθει κήλη. Τίποτα. Σκορτσάρισμα, σβήσιμο, ιδρώτας, επανάληψη. Μετά από 23 φορές, κατάλαβα ότι έχω τρίτη ταχύτητα στο κιβώτιο. Τα γεγονότα της μέρας εκείνης είναι βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μου, στη μνήμη του από πίσω που ακόμα με βρίζει και στον δίσκο του συμπλέκτη μου.

Ένας νέος οδηγός είναι σε γενικές γραμμές εύκολο να εντοπιστεί. Είναι αυτός που κρατάει το τιμόνι σαν να εξαρτάται η ζωή του από αυτό. Αυτός που όταν έχει κίνηση κλείνει το ραδιόφωνο. Αυτός που στο πράσινο κλαίει όταν είναι πρώτος. Αυτός που όταν είναι πρώτος σε πράσινο σε ανηφόρα, προσποιείται μηχανική βλάβη ή οξύ έμφραγμα για να γλιτώσει τον δημόσιο εξευτελισμό.

Δεδομένου λοιπόν του ότι είναι απαγορευτικό να πάρετε αμάξι στην Άνω Πόλη και ακόμη πιο απαγορευτικό να πάρετε αμάξι οπουδήποτε όταν είστε νέος οδηγός, την Άνω Πόλη θα την επισκεφτείτε πεζός. Αλλιώς, έχετε μία μεγάλη πιθανότητα να σφηνώσετε το Range Rover σας σε ένα γραφικό στενό της Άνω Πόλης και αυτό θα αλλάξει μια και καλή την οπτική σας περί γραφικότητας.

Ένα μέρος που δεν γίνεται να χάσετε στην Άνω Πόλη είναι το Γεντί Κουλέ, ή αλλιώς το φρούριο του Επταπυργίου, ή αλλιώς το φρούριο των δονούμενων αμαξιών. Ναι, έχετε 102% πιθανότητα να κάνετε χαλάστρα σε κάποιο ζευγάρι αν πάτε στο Γεντί Κουλέ. Να μην πάτε στο Γεντί Κουλέ τη νύχτα, παλιομπαχαλάκηδες.

Είναι χτισμένο σε έναν ωραίο λόφο και έχει υπέροχη θέα στη Θεσσαλονίκη. Είναι σχετικά απομονωμένο και όχι ιδιαίτερα δύσβατο. Έτσι, πολλά ζευγαράκια επιλέγουν αυτό το μέρος για να κάνουν «τα δικά τους», μια έκφραση η οποία ψηφίστηκε ως η ενοχλητικότερη της σύγχρονης εποχής.

Ανεβαίνοντας στο Γεντί Κουλέ, θα βρείτε ένα τεράστιο κίτρινο σύνθημα που λέει «ΣΥΓΝΩΜΗ». Καταρχάς, τι σκατά έκανες ρε μεγάλε; Πόσο βαθιά έμπλεξες και ανέβηκες εκεί πάνω και έγραψες με κίτρινο σπρέι; Κατά δεύτερον, ανέβηκες που ανέβηκες, δεν μπορούσες να βάλεις δύο γ στο συγγνώμη; Μήπως γι’ αυτό σε χώρισε;

Το Γεντί Κουλέ, εκτός του ρόλου του ως άντρου ενηλικίωσης, παλαιότερα χρησίμευε ως φυλακή. Πλέον πηγαίνουν οικογένειες, φοιτητές και πάσης φύσεως φυσιοδίφες την Πρωτομαγιά για να «πιάσουν τον Μάη». Λογικά, η κοινή γνώμη τοποθετεί το κρησφύγετο του Μάη στο Γεντί Κουλέ, αν κρίνω από την ετήσια κοσμοσυρροή. Φέτος θα έχει υποδοχή, γκαρνταρόμπα και τον Μάκη Δημάκη. Τα λουλούδια δωρεάν λόγω ημέρας. Έτσι, αν δεν πιάσεις τον Μάη, μπορείς να πιάσεις τον Μάκη.

Το «πιάσιμό του Μάη» είναι η διαδικασία κατά την οποία η οικογένεια μαζεύεται κάπου που έχει λουλούδια την πρωτομαγιά. Όσα από τα παιδιά έχουν αλλεργία στην γύρη πρήζονται, ενώ τα υπόλοιπα πέφτουν και χτυπάνε. Ο μπαμπάς προσπαθεί να κάνει στεφάνι, αποτυγχάνει και κάθεται κάπου νευριασμένος και καπνίζει. Στο τέλος, το στεφάνι κάνει η μαμά.

Έτσι λοιπόν, είτε είναι ο Μάης είτε οτιδήποτε άλλο, οι άνθρωποι –σε γενικές γραμμές- πηγαίνουν στο Γεντί Κουλέ για έναν λόγο: για να τον πιάσουν.

Advertisements
Tagged with: