Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΑΓΩΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ

 

Όσοι είναι από τη Θεσσαλονίκη σίγουρα θα ξέρουν την Βαλαωρίτου. Ως Βαλαωρίτου έχει επικρατήσει να χαρακτηρίζεται ολόκληρη η περιοχή απέναντι από τα Λαδάδικα. Είναι κορυφαίος προορισμός νέων, πενηντάρηδων οι οποίοι θέλουν να «παίξουν μπαλίτσα» επειδή η γυναίκα τους κάνει τριήμερο σπα και υπερηλίκων οι οποίοι μένουν εκεί και θέλουν «να σταματήσουν πια αυτά τα κλαπατσίμπαλα, 30 χρόνια η ίδια ιστορία».

Η Βαλαωρίτου είναι γνωστή για τα πολλά μαγαζιά, πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Στη Βαλαωρίτου μπορεί κανείς να βρει από ξεφτιλέ ελληνάδικο τελευταίου σταδίου, μέχρι ξεφτιλέ τρανσάδικο τελευταίου σταδίου. Μπορεί να βρει μπυραρίες, μαγαζιά να φάει σουρωμένος, φοιτητικά πάρτι σε 7ο όροφο μυστήριας χάνω-δε-χάνω-το-νεφρό-μου πολυκατοικίας και πλέον, χάρη στον δήμο Θεσσαλονίκης, μπορεί να κάνει και δωρεάν μπάνιο, χάρη στα έξυπνα τοποθετημένα συντριβανάκια στη μέση του δρόμου.

Ο δήμος λοιπόν τοποθέτησε ακριβώς έξω από το Picadilly και το Trap Basement (μαγαζιά στην αρχή της Βαλαωρίτου) συντριβανάκια και ανεμιστήρες στη μέση του πεζόδρομου. Όχι, δεν ζαλίστηκα και δεν άρχισα να γράφω ασυναρτησίες. Είναι έργα που ανήκουν σε ένα ευρύτερο πλάνο ανάπτυξης της Θεσσαλονίκης στην περιοχή της Βαλαωρίτου με τίτλο «παγίδες για σουρωμένους».

Έτσι λοιπόν, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε πως το κατάλληλο μέρος για να τοποθετήσει ύπουλα συντριβανάκια που ψεκάζουν σε ανύποπτο χρόνο, είναι η καρδιά του άντρου των σουρωμένων φοιτητών Βορείου Ελλάδος, η Βαλαωρίτου. Τα έργα έγιναν με το μότο «Βαλαωρίτου: ένας πίνει, δυο γελάνε».

Τα εν λόγω έργα έγιναν ακριβώς μπροστά από την μπυραρία Gambrinus, γνωστή ως «Τσέχικη», ή πλέον «klarinogambrinus». Τον τελευταίο καιρό η μπυραρία αυτή γίνεται ολοένα και πιο “in” και μαζεύει άτομα που πριν από μερικούς μήνες δεν θα χρησιμοποιούσαν ούτε μία καρέκλα από την Gambrinus για να πατήσουν το παπούτσι τους και να δέσουν το κορδόνι τους.

Η μπυραρία αυτή βρίσκεται στην ίδια πολυκατοικία με τη στοά Μαλακοπή και το γνωστό στους παλαιούς «ρολόι του σεισμού». Εγώ δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται. Στο πλαίσιο λοιπόν ενός μαθήματος στο πανεπιστήμιο περιηγηθήκαμε στη Θεσσαλονίκη. Το εχει η μοίρα μου να κάνω τουρισμό στην πόλη μου. Πήγαινα από τοίχο σε τοίχο μη με πάρει κανένα μάτι να φωτογραφίζω τη Βαλαωρίτου. Ντροπή.

Το εν λόγω ρολόι λοιπόν βρίσκεται στην κορυφή της πρόσοψης του κτιρίου. Σταμάτησε την 20η Ιουνίου 1978 και ώρα 23 και 3 πρώτα λεπτά. Ή σταμάτησε πριν κάνα δίμηνο στις 11 και 3 το πρωί και ο ιδιοκτήτης της Gambrinus έκανε το εξυπνότερο management των τελευταίων ετών.

Εάν η ιστορία αληθεύει, το ρολόι αυτό έχει παγώσει τον χρόνο τη στιγμή του μεγάλου σεισμού. Έχει φυλακίσει με τον καλύτερο τρόπο τη στιγμή που γκρέμισε τη Θεσσαλονίκη. Αυτά, για το δικό μου μυαλό. Για έναν πιο πραγματιστή, είναι ένα χαλασμένο ρολόι. Για έναν αλκοολικό, είναι ώρα για μπύρα, γιατί κάθε ώρα είναι ώρα για μπύρα. Για έναν τζογαδόρο, είναι ώρα να τρέξει γιατί σε 2 λεπτά έχει κλήρωση ΚΙΝΟ.

Δεν μου αρέσει να ανάγω το κάθε τι σε εξαιρετικά ρομαντικό περιεχόμενο, αλλά μου αρέσει πολύ να σκέφτομαι πως σε αυτό το ρολόι, κάθε δάκρυ, κάθε κραυγή αγωνίας των 49 νεκρών του σεισμού και κάθε θρήνος έχει φυλακιστεί στο δευτερόλεπτο που πάγωσε ο χρόνος στη Θεσσαλονίκη. Και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως κάποιες στιγμές κρατάνε πολύ περισσότερο από μερικές άλλες.

Η συγκεκριμένη κράτησε 38 χρόνια και συνεχίζει.

Advertisements
Tagged with: