PICCADILLY S3V

 

Σήμερα είναι Μεγάλη Πέμπτη, κοινώς «Πέμπτη που βάφουμε τα αυγά». Η Μεγάλη Πέμπτη μου άρεσε πάντα γιατί μου φαινόταν άκρως διασκεδαστικό να βάφω τα αυγά. Στην πορεία κατάλαβα πως ήταν πιο διασκεδαστικό να τα τρώω, γι’ αυτό και προσφάτως ξεκίνησα διατροφή. Πιάσ’ το αυγό και βάψ’ το.

Το σημερινό κείμενο είναι το δεύτερο που δημοσιεύεται κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας των Παθών και βεβαίως, όπως το πρώτο (βλέπε την στιγμή που πάγωσε ο χρόνος), δε θα έχει καμία απολύτως σχέση με αυτήν. Μάλλον αυτή η θεματική κρίση έχει να κάνει με το γεγονός πως τίποτα στην πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνομαι δεν είναι ιδιαιτέρως κατανυκτικό.

Αν εξαιρέσουμε την ειδική ονομασία που έχει δοθεί στις μέρες της εβδομάδας αυτής (Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη κλπ), το μόνο μεγάλο πράγμα το οποίο υπέπεσε στην αντίληψή μου τις τελευταίες μέρες είναι το υψόμετρο από το οποίο έπεσε ο Τάσος Ποτσέπης (τουτέστιν «ΟΥΥΥΥΥΥ» ή «ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ») όταν ήταν μωρό, με το κεφάλι.

Ο τύπος αυτός, ο οποίος ήταν παντελώς άγνωστος πριν λίγο καιρό, κατάφερε να κάνει όλη την Ελλάδα να μιλά για αυτόν. Η αρχική μου σελίδα στο Facebook είχε γεμίσει με αναρτήσεις του στυλ «αγάπη μόνο», και «μόνο ο Θεός μπορεί να με κρίνει». Φήμες λένε ότι ο Θεός δεν άντεξε και κατεβαίνει στη γη από στιγμή σε στιγμή σε ρόλο κριτή. Έτσι είναι στην ελληνική τηλεόραση. Όσο περισσότερο ρεζίλι γίνεις, τόσες περισσότερες ημέρες θα μείνεις στο επίκεντρο.

Το άλλο γνωστό μοτίβο στη Μεγάλη Εβδομάδα είναι το «μεσημέρι νηστικός, βράδυ αμαρτωλός». Είναι το κλασικό σχήμα φοιτητή ο οποίος δε θέλει να παραστρατήσει από τις θρησκευτικές παραδόσεις που έχει γνωρίσει από το σπίτι του, αλλά δε θέλει να χάσει και το γκομενάκι που ήρθε από τη Λάρισα για τριήμερο στη συμφοιτήτριά του.

Ένα λοιπόν από τα μαγαζιά στα οποία μπορεί να παραστρατήσει από τον δρόμο του Κυρίου ένας φοιτητής είναι το Piccadilly στη Βαλαωρίτου. Αν ωστόσο κάποιος παραστρατήσει κυριολεκτικά, θα τον περιλάβουν τα συντριβανάκια έξω από το Piccadilly, γνωστά ως «Θεία Δίκη», και όχι «Θεία Βίκυ» που άκουγα όταν ήμουν μικρός. Τελικά δεν έχω Θεία Βίκυ.

Το Piccadilly, ένα από τα πιο –αψόγως ελληνιστί- «κυριλέ» μαγαζιά της Βαλαωρίτου, βρίσκεται ακριβώς πάνω από το trap basement και, για όσους δεν έχουν ιδέα που είναι το trap basement, είναι ακριβώς κάτω από το Piccadilly.

Στο Piccadilly, ό,τι ώρα και να πάτε, είναι σίγουρο πως στο μπαρ θα γίνεται λαϊκό προσκύνημα. Τα σταντ τριγύρω μπορεί να είναι άδεια, αλλά «ξέρω τον μπάρμαν φίλε, θα χωθώ στο μπαρ». Αυτό προφανώς κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη ζωή των σερβιτόρων και βοηθών του μαγαζιού, οι οποίοι κάθε νύχτα πρέπει να περάσουν 20 κιλά πάγο, ποτήρια και χυμούς πάνω από τον μπατζανάκη του μπάρμαν.

Για τους κακοπροαίρετους που με έχουν δει στο μαγαζί, όχι, δεν είμαι μπατζανάκης του μπάρμαν. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχω καταλάβει βεβαίως τι ακριβώς είναι ο μπατζανάκης, οπότε, ναι, μπορεί και να είμαι μπατζανάκης του μπάρμαν. Λογαριασμό μου ζητάτε; Καλύτερα από τον μπάρμαν. Μπατζανάκης μου είναι, θα κόψει και τίποτα.

Στους εν λόγω βοηθούς και σερβιτόρους και σε όλους τους βοηθούς και σερβιτόρους που δουλεύουν σε τέτοια μαγαζιά πρέπει να δοθεί υπέρτατο μετάλλιο ανδρείας. Αν τώρα η βοηθός είναι γυναίκα θα της δοθεί μετάλλιο γυναικείας(;). Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ πλούσια, αλλά στην παρούσα φάση τράβηξε ήδη 420 ευρώ αυτή την εβδομάδα.

 

 

Advertisements
Tagged with: