GoBro™

 

Η Κυριακή του Πάσχα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ψήσιμο στην Ελλάδα. Κανείς δε νοιάζεται που αναστήθηκε ο Χριστούλης. Όλοι νοιάζονται που θα φάνε το αρνί μετά από τόσες ημέρες νηστείας –ναι, υπάρχουν άνθρωποι που νηστεύουν 50 μέρες, αποδεικνύοντας πως η Εκκλησία είναι ο καλύτερος διαιτολόγος. Μετά τα gilli diet, είναι τα holy diet.

Αυτό μου θυμίζει την επίσκεψή μου στο Βατικανό τον Νοέμβριο. Στο Βατικανό, όλα είναι ιερά: πίνεις holy coffee, καπνίζεις holy cigarette και τρως holy fine. Έχει και μέρος να φας, όπου σε ένα τραπέζι βρισκόταν ένας δίσκος με ένα άδειο ποτήρι επάνω: το Ιερό Δισκοπότηρο. Και φυσικά, με μια επίσκεψη στην τουαλέτα καταλαβαίνεις την προέλευση του ρητού ”Holy Shit”.

Δυστυχώς, δυστυχώς (ναι δύο φορές, και θα το ξαναγράψω με κεφαλαία για έμφαση), ΔΥΣΤΥΧΩΣ όταν επισκέφτηκα την πανέμορφη Ρώμη δεν είχα αγοράσει τη GoPro. Έτσι, σύμφωνα με τους άγραφους κανόνες αυτού του μπλογκ, δεν μπορώ να γράψω για τη Ρώμη εφόσον δεν έχω βγάλει φωτογραφίες της με τη GoPro. Δεν πειράζει όμως, οι κανόνες αυτοί με περιορίζουν για να μην γράφω ό,τι να’ ναι.

Τα κακόβουλα σχόλια θα διαγράφονται.

Το μπλογκ αυτό λοιπόν εφαρμόζει τον κανόνα “GoPro or GoHome”. Ένας άλλος κανόνας που εφαρμόζεται σε αυτό το μπλογκ είναι το “Don’t GoPro and Drive” (ο Ιαβέρης κάπου δάκρυσε από συγκίνηση). Έτσι, η φωτογραφία του άρθρου ακολουθεί όλους τους κανόνες ασφαλείας, παρόλο που ο οδηγός κοιτά την κάμερα για να βγει ωραίος στην φωτογραφία.

Ο προορισμός μας είναι η μαγευτική εξωτική Επανομή, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, γνωστή αλλιώς ως «Ιπανουμή» στους ντόπιους. Στην Ιπανουμή, όποιος δεν έχει συγγένεια εξ αίματος με ντόπιο, θεωρείται «κουλουπλένς», προφέροντας γαλλιστί το «ν» για να κάνει ήχο «νια». Κατά κόσμον, «κωλοπλένης», δηλαδή «αυτός που πλένει τα οπίσθιά του», δηλαδή «αυτός που ακολουθεί βασικούς κανόνες υγιεινής».

Το καλύτερο είναι πως, για παράδειγμα, στην οικογένειά μου, η γιαγιά μου είναι από την Επανομή και αυτό κάνει αυτομάτως εμένα και τη μητέρα μου καθαρόαιμους Επανομίτες ή αλλιώς «κουλουδένπλενς», μία κατηγορία στην οποία κανείς δεν με ρώτησε για να με προσθέσει. Ο παππούς μου όμως ο κακομοίρης που πέρασε αμέτρητα καλοκαίρια στην Επανομή, είχε πάντα –για κάποιον περίεργο λόγο- τον καημό πως ήταν «κουλουπλένς».

Σε ένα εξωτικό σημείο της Επανομής με το όνομα Κτήμα του Καραγκιόζη (δεν κάνω πλάκα) βρίσκεται η εξοχική κατοικία της οικογενείας μου. Το Κτήμα του Καραγκιόζη είναι τοποθετημένο στον Γάμο του Καραγκιόζη, γιατί είναι απλώς αδύνατο να εξηγήσεις σε κάποιον επισκέπτη που στην ευχή είναι το καταραμένο το σπίτι: «Μετά την έβδομη ραχούλα στρίβεις δεξιά και μόλις περάσεις το τριακοστό δεύτερο χωράφι κάνε δεξιά και βάλε τα κλάματα».

Κινήσαμε λοιπόν με τον φίλο μου τον Μιχάλη να προετοιμάσουμε το έδαφος για το Κυριακάτικο «ψηστήρι». Αγοράσαμε αλκοόλ, αλκοόλ και αλκοόλ. Α, και πολλή μουστάρδα. Δεν έχουμε κάρβουνα για να ψήσουμε τα κρέατα, τη στιγμή που γράφεται το άρθρο δεν έχουμε καν τα κρέατα και κανένας μας δεν έχει εμπειρία ψήστη. Δεν πειράζει όμως, ο συνδυασμός αλκοόλ και καπνιστών θα γεννήσει σίγουρα μία μεγάλη εντυπωσιακή φωτιά: Αληθώς Καψαλίσθη.

Ο Μιχάλης ήταν απασχολημένος με την οδήγηση, εγώ ήμουν απασχολημένος με τη GoPro και κανείς δεν ήταν απασχολημένος με τα ψώνια, έτσι ξεχάσαμε να πάρουμε 24 άκρως απαραίτητα αντικείμενα τα οποία θα αγοράσουμε οπωσδήποτε μια από αυτές τις μέρες (το κείμενο γράφεται Παρασκευή Βράδυ).

Άκρως προβληματισμένοι που ξεχάσαμε όλα αυτά, αποφασίσουμε να σταματήσουμε στην ακροθαλασσιά και να ακούμε τον φλοίσβο. Εντάξει, ήθελα απλώς να βγάλω φωτογραφία. Έχωσα λοιπόν τη GoPro στην άμμο, την πήρε το κύμα και την πρόλαβα τελευταία στιγμή πριν κερδίσω τον τίτλο «ο πιο ηλίθιος ιδιοκτήτης GoPro στα Βαλκάνια».

Καθισμένοι λοιπόν στην ακροθαλασσιά, ο Μιχάλης κατάλαβε πως έχει ξεχάσει τα γυαλιά του. Θυμήθηκε όμως πως είχε αφήσει το κράνος του στο πορτ-μπαγκάζ μου, και πως το κράνος του έχει αντιηλιακή μεμβράνη. Έτσι, ο Μιχάλης έβαλε το κράνος του στην παραλία.

Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πως ποιος είσαι.

Advertisements