20 ΠΟΝΤΟΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΝΗ

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο (συγκεκριμένα στο GoMiTo™), η Κρήνη στη Θεσσαλονίκη είναι μια περιοχή που προσελκύει πολλούς κάγκουρες που ενοχλούν τον Κυριακάτικο καφέ σας κάνοντας υπερβολικό θόρυβο στην «περατζάδα» τους, άλλους κάγκουρες που ενοχλούν περισσότερο αισθητικά παρά ακουστικά και γενικότερα κάγκουρες που προσβάλλουν 5+1 αισθήσεις.

Θα ήθελα πολύ να επικοινωνήσει μαζί μου μία κοπέλα η οποία έχει δει χαμηλωμένη BMW σειρά 3/ παλιό civic/ Toyota celica να μαρσάρει/κάνει χειρόφρενο/αφήνει λαστιχιές στη μέση του δρόμου και να είπε «αχ αυτός είναι άντρας, θέλω τα παιδιά του». Έτσι, θα μπορέσω να δικτυώσω τους μεν κάγκουρες με τη δε κοπελίτσα ιδιαίτερων προτιμήσεων και να μας αφήσουν ήσυχους, έχοντας πλέον επιτελέσει το έργο τους.

Είναι απίθανο από στατιστικής απόψεως να έχει διαβάσει το μπλογκ μου αυτή η κοπέλα. Στην απίστευτη όμως περίπτωση που βρίσκεται σε μία από τις 59 χώρες που έχω αναγνώστες (αν δεν παινέψουμε εμείς το σπίτι μας ποιος θα το κάνει;), σίγουρα θα είναι πολύ, πολύ μακριά, αφήνοντας τους φίλους κάγκουρες για πολλά ακόμα φεγγάρια να ακουμπάνε μόνοι τους τον λεβιέ τους.

Αναρωτιέμαι επίσης ποιος άνθρωπος διάβασε το μπλογκ μου από χώρες όπως Ταϊβάν, Σαουδική Αραβία, Μιανμάρ/Βιρμανία (;), Παλαιστινιακά Εδάφη (;;), Νήσοι Όλαντ (;;;!!!). Αυτοί που διάβασαν το άρθρο από τις Νήσους Όλαντ, ξέρουν πού είναι οι Νήσοι Όλαντ; Επίσης, ευχαριστώ τον Παλαιστινιακό Στρατό που μου δίνει την ευκαιρία να απαλύνω τον πόνο των στρατιωτών στη Λωρίδα της Γάζας.

Για τους Έλληνες αναγνώστες μου που τουλάχιστον καταλαβαίνουν –όσο μπορούν κι αυτοί- αυτά που γράφω, είμαι δυστυχώς κι εγώ ένας από τους Κρηνοκάγκουρες. Είμαι στην λιγότερο ενοχλητική κατηγορία αυτών που φωτογραφίζουν τα οχήματά τους δίπλα από το εκκλησάκι. Ελπίζω όταν γυρίσω στο σπίτι να μη βρω βαλίτσες απ’ έξω λόγω σπίλωσης οικογενειακού ονόματος.

Πήρα λοιπόν δύο φίλους μου με μηχανές (για τους γνώστες, ένα Kawasaki er6n και έναν Duke 200 της KTM) και κουβαληθήκαμε στην Κρήνη για φωτογράφιση. Το μέρος είναι δύσβατο για τη χαμηλή μάσκα του MiTo και για άλλη μια φορά σιχτίρισα την στυλιστική επιλογή της Alfa Romeo να κάνει την καταραμένη τη μάσκα τόσο κοντά στο έδαφος.

Όταν κατάφερα να ανεβάσω το MiTo στη ραχούλα, προσπαθούσαμε να στήσουμε τα οχήματα για να δείχνουν ωραία στη φωτογραφία. Η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς: κανείς δεν μπορούσε να κουνήσει το όχημα του «20 πόντους πιο κει», γιατί ο καθένας έχει διαφορετική άποψη για το πόσο είναι 20 πόντοι. 20 πόντοι είναι όσο λέω εγώ.

Το γενικό αυτό πρόβλημα με το μέγεθος το αντιλαμβάνεσαι περισσότερο όταν μπαίνει στη ζωή σου κοπέλα που σπουδάζει στο πολυτεχνείο (αρχιτέκτονας ή πολιτικός μηχανικός): μάγκες, ξέρουν ακριβώς πόσο είναι 20 πόντοι. Αυτό ενδέχεται να αποδειχθεί καταστροφικό για το μέλλον της σχέσης σας, γιατί το «χαχαχα, αυτό αγόρι μου δεν είναι 20 πόντοι» είναι κάτι που δεν θα δεχθεί ο εγωισμός κανενός άντρα.

Παρά τα προβλήματά μας στην τοποθέτηση των οχημάτων, είχαμε περισσότερα προβλήματα με τον παππού ο οποίος νόμιζε πως δεν φαινόταν και κοιτούσε αμέριμνος τη φωτογράφηση. Είχαμε ακόμα περισσότερα προβλήματα με άλλον παππού ο οποίος φαινόταν αλλά δεν κουνιόταν. Σε κάποια φάση φταρνίστηκε όμως, οπότε ηρεμήσαμε. Στη συνέχεια όμως συνέχισε για πολλή ώρα τα φταρνίσματα και λησμονήσαμε τις υπέροχες στιγμές που ήταν ακίνητος και ήσυχος.

Φυσικά ο παππούς που ήταν στο πλάνο, όταν του ζητήθηκε να «κουνηθεί 20 πόντους», κουνήθηκε λιγότερο από 10 πόντους, με μία πικρή νοσταλγία στο βλέμμα που μαρτυρούσε πως κάποτε, θα κουνιόταν και 20 και 25 πόντους.

Advertisements