ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ: SKG

Η Θεσσαλονίκη είναι γνωστή στην υπόλοιπη Ελλάδα ως η πόλη στην οποία όλα κυλάνε πιο χαλαρά –στη ΔΕΘ άλλωστε ανακαλύφθηκε τυχαία ο «φραπές»-, η πόλη στην οποία όλοι τραβάνε πολύ το «λ» για άγνωστους λόγους και, φυσικά, η πόλη στην οποία η κίνηση μπορεί να σε βγάλει έξω από τα ρούχα σου. Κυριολεκτικά έξω από τα ρούχα σου. Η οδήγηση στην Τσιμισκή με 35 βαθμούς προκαλεί ημίγυμνη οδήγηση.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος κάτοικος Θεσσαλονίκης έχει κολλήσει στην κίνηση. Είναι μάλλον μέρος της ρουτίνας του. Όλοι βεβαίως έχουμε αναπτύξει προηγμένα σχέδια αποφυγής της κίνησης, τα γνωστά κατά κόσμον «ταξιτζής για μια μέρα». Τα σχέδια αυτά αποτυγχάνουν παταγωδώς και πάντα βρισκόμαστε κολλημένοι τρία αμάξια πίσω από τον ηλίθιο που μας ανάγκασε να στρίψουμε στο στενό από το οποίο «θα φτάσουμε σε 3 λεπτά, άσε τους βλάκες να περιμένουν».

Θα μου πείτε, ποια είναι τέλος πάντων η διαφορά της κίνησης στη Θεσσαλονίκη με τις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας; Η απάντηση είναι πως κατά βάση, η κίνηση είναι σαν μία ασθένεια: δεν υπάρχει καλή ασθένεια. Υπάρχουν βαριές ασθένειες, ελαφριές ασθένειες και θανατηφόρες ασθένειες. Και οι 3 όμως θα σε κρεβατώσουν για μερικές μέρες –ή μια και καλή-, στη δική μας περίπτωση θα σε «αμαξώσουν» για μερικές ώρες –ή μια και κακή. Η λεγόμενη «κακή ώρα» την οποία ευχόμαστε ο ένας στον άλλον, κολλημένοι στην κίνηση.

Στη Θεσσαλονίκη λοιπόν, κίνηση προκαλείται γιατί όλοι θέλουν να κατέβουν στο κέντρο τις ώρες αιχμής. Κίνηση σχηματίζεται τις ώρες μη-αιχμής, γιατί όλοι νομίζουν πως δε θα έχει κίνηση, οπότε αυτομάτως σχηματίζεται κίνηση. Κίνηση προκαλείται για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους, με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, σε οποιοδήποτε σημείο της συμπρωτεύουσας.

Φυσικά, κίνηση προκαλεί ο ανόητος ο οποίος αποφασίζει να σταματήσει στη μέση του δρόμου, γιατί «σιγά ρε φίλε, ένα λεπτό θα κάνω». Ενός χαζού, μύριοι έπονται, οπότε πίσω του σταματάνε άλλοι 34 εξίσου ανόητοι που θα κάνουν όλοι «ένα λεπτάκι ρε αδερφέ». Αν είναι αλήθεια πως ο πολιτισμός ενός λαού αντικατοπτρίζεται στην οδική συμπεριφορά του, ας αρχίσουμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε στα δέντρα.

Είναι αλήθεια πως στον τομέα «παρκάρω όπου γουστάρω στο κέντρο» έχει γίνει τεράστια πρόοδος. Οι δημοτικοί αστυνομικοί –γνωστοί ως «γάτες»- «γράφουν» μανιωδώς τους παράνομα παρκαρισμένους –γνωστοί ως «ποντίκια». Με μια βόλτα στο κέντρο τις αργίες/Κυριακές/μετά τις 9 το βράδυ, μπορεί κανείς να συλλάβει την ουσία της φράσης «λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια».

Πολλές φορές το «καμίνι» της Θεσσαλονίκης σου πειράζει το μυαλό, οπότε χρειάζεσαι ένα καταφύγιο, ένα μέρος να πας και να ξεσκάσεις, μακριά από καυσαέριο και φασαρία (κάπου τρίζουν τα κόκκαλα του Τάσου Λειβαδίτη). Η Θεσσαλονίκη προσφέρει αμέτρητες τέτοιες τοποθεσίες. Μία από αυτές είναι η Παναγία κάτω στην Κρήνη, ένα μέρος το οποίο, αν το βγάλεις καλά φωτογραφία, μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι (εντάξει Τάσο, συγγνώμη, σταματάω).

Πρέπει βέβαια να είσαι πολύ προσεκτικός στη φωτογραφία που θα βγάλεις. Πρέπει να αφήσεις εκτός πλάνου το ζευγαράκι που κάνει πράγματα άνομα στο κιόσκι από δίπλα, γιατί είναι πολύ πιθανό η φωτογραφία να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς εντελώς διαφορετικούς από αυτούς που είχες στο μυαλό σου. Πρέπει επίσης να αποφύγεις τα 12 αμάξια που έχουν παρκάρει δίπλα από το εκκλησάκι και τον τύπο που σουζάρει το μηχανάκι του στον χωματόδρομο.

Μου έχει τύχει να δω φωτογράφιση γάμου στον εν λόγω σημείο, με κλασικό ζευγαράκι στο κιόσκι από πίσω. Τι ωραία ιδέα. Έτσι, όταν δείχνουν στο παιδί τους τις γαμήλιες φωτογραφίες, θα μπορούν να του εξηγήσουν με οπτικά βοηθήματα πως τον συνέλαβαν.

Πελαργοί και αηδίες.

Advertisements
Tagged with: