ΑΠΘ ΧΩΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

 

Σπουδάζω Δημοσιογραφία & ΜΜΕ στο ΑΠΘ, και όταν σταματήσετε τα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» να σας πω πως το «στο ΑΠΘ» είναι πολύ σχετικό. Το –αψόγως ελληνιστί- campus του ΑΠΘ – το οποίο είναι το μεγαλύτερο στα Βαλκάνια, τιμή και περηφάνια- βρίσκεται κοντά στην Καμάρα και εκτείνεται και μετά την 3ης Σεπτεμβρίου. Η σχολή μου βρίσκεται κοντά στη γωνία Εγνατίας-Ίωνος Δραγούμη.

Θα μου πείτε, σιγά την απόσταση βρε αγόρι μου (2 χιλιόμετρα ακριβώς) και δεν θα έχετε άδικο. Εάν όμως τελειώνετε μάθημα στις 11:30 στο main campus και αρχίζετε μάθημα 11:30 στο άλλο κτίριο, δεδομένου ότι η τηλεμεταφορά δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη, καθίσταται σχετικά αδύνατον να μεταβείτε από το ένα σημείο στο άλλο στην ώρα σας.

Συγκρίνοντας, επίσημο αγώνισμα στίβου για 2 χιλιόμετρα δεν υπάρχει. Το παγκόσμιο ρεκόρ των 1.000 μέτρων είναι 2 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα. Επί 2, μας κάνει 4 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα. Επειδή όμως δεν είμαι Κενυάτης και δεν με λένε Νόα Νγκένι, θα υποθέσω πως στην καλύτερη περίπτωση θα μου πάρει 7 λεπτά με τα φανάρια, τους ντελιβεράδες στο πεζοδρόμιο και τους τουρίστες που κάνουν κατάληψη στα πεζοδρόμια και θα είμαι ετοιμοθάνατος και καταϊδρωμένος.

7 λεπτά είναι ένα πολύ σεβαστό χρονικό διάστημα. Σε 7 λεπτά μπορεί κανείς να βράσει 2 αβγά, να παίξει σε 2 κληρώσεις ΚΙΝΟ, να κάνει 2 φορές σεξ (τα κακόβουλα σχόλια θα διαγράφονται) ή, αν είστε η Madonna ή ο Justin Timberlake, μπορείτε να σώσετε τον κόσμο 1,75 φορές. Όταν λοιπόν μπορείτε να κάνετε τόσα ενδιαφέροντα πράγματα, πολύ πιο ενδιαφέροντα από την νανουριστική κατά πάσα πιθανότητα διάλεξη στην οποία παίζετε το τομάρι σας κορώνα γράμματα για να φτάσετε, είναι σίγουρα ευκολότερο, σοφότερο και ασφαλέστερο να πάτε για καφέ με την ησυχία σας.

Λοιπόν, απανταχού μαμάδες, γι’ αυτό δεν πάμε στις διαλέξεις. Ξέρετε πόσο επικίνδυνο είναι;

Υπάρχει βεβαίως και η περίπτωση να τελειώνει το μάθημα 11:30 και το άλλο μάθημα να αρχίζει 10:30. Τόσο μπροστά είμαστε στο ΑΠΘ. Δεν χάνουμε χρόνο. Στο ένα μάθημα, το δεύτερο δώρο. Ίσως η γραμματεία του τμήματος να ξέχασε να αλλάξει τα ρολόγια τον Οκτώβρη που άλλαξε η ώρα.

Ωστόσο, πρέπει να παινέψουμε το πανεπιστήμιό μας, μη πέσει και μας πλακώσει. Κυριολεκτικά, υπάρχει κίνδυνος να πέσει και να μας πλακώσει. Κάποια κτίρια είναι κάπως παλιά. Κάποια κτίρια έχουν ταμπελίτσες εκθεμάτων όπως τα εκθέματα του αρχαιολογικού μουσείου.

Το μόνο σίγουρο είναι πως μέσα στο αχανές campus του ΑΠΘ μπορεί κανείς να βρει τα πάντα: καινούρια κτίρια, παλιά κτίρια, καινούρια ή παλιά ναρκωτικά παντός τύπου και το κυριότερο: παρκάρισμα. Το σήμα εισόδου στο ΑΠΘ είναι ένας από τους βασικότερους λόγους που αγαπώ τόσο πολύ το πανεπιστήμιό μου. Όταν δεν αντέχεις άλλο να ψάχνεις παρκάρισμα στο κέντρο, έρχεσαι και το αφήνεις στο σωτήριο ΑΠΘ, οπού θα στο έχουν κουτσουλήσει από λίγο έως «μα άσπρο το άφησα».

Το ΑΠΘ είναι ένας τεράστιος καμβάς, στον οποίο ο καθένας μπορεί να αφήσει την υπογραφή του. Είτε είσαι περιστέρι, είτε είσαι αναρχικός, ΠΑΟΚτζης ή Αρειανός, παρεξηγημένος χειροδίκης που γράφεις «ΣΟΥΛΑ ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΔΕ ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΕΙΡΩ» έχεις θέση στο ΑΠΘ. Το σπουδαιότερο πράγμα από το οποίο πρέπει όλοι να κρατηθούμε με νύχια και με δόντια: δωρεάν παιδεία.

Όσα –προοδευτικά περισσότερα- εισαγωγικά και αν βάζουμε στη λέξη «δωρεάν», δεν παύει να είναι μια αλήθεια. Μια αλήθεια την οποία πρέπει να προστατέψουμε, ο καθένας όπως μπορεί. Το ΑΠΘ, να σημειώσω, έχει μια εκπληκτική ικανότητα να επιβιώνει σε έναν βούρκο μειωμένου προϋπολογισμού και ναρκωτικών. Νομίζω το να κρυώνω στο μάθημα είναι ένα πολύ μικρό τίμημα. ΑΠΘ, από επιλογή. Και όπως γράφει περίτρανα στην παλιά φιλοσοφική: “Μούσαις χάρισι θύε”, να θυσιάζεις στις μούσες και τις χάριτες.

Άλλωστε, η παιδεία είναι σαν τη στύση: όταν την έχεις, φαίνεται.

Advertisements
Tagged with: