Comic Con Thessaloniki

 

Το Comic Con Θεσσαλονίκης, δηλαδή το φεστιβάλ κόμικ που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη 6-8 Μαΐου, τελείωσε πριν καλά-καλά αρχίσει, όπως η πλειοψηφία των παρευρισκομένων στην πρώτη τους ερωτική συνεύρεση. Πραγματοποιήθηκε στην Αποθήκη Γ στο λιμάνι, δίπλα από το Kitchen Bar, το οποίο γεννά το μεγάλο ερώτημα: το μπαρ είναι στην κουζίνα, ή η κουζίνα στο μπαρ;

Φήμες λένε ότι το Comic Con ήταν να λάβει την κωδική ονομασία «Πανελλήνια Αλτρουιστική Ριζοσπαστική Θεσπισμένη Ενημέρωση Νέων Ολομόναχων Σχεδιαστών» (Π.Α.Ρ.Θ.Ε.Ν.Ο.Σ.), αλλά όπως πάντα η ελληνική γραφειοκρατία στάθηκε εμπόδιο στο μεγάλο αυτό εγχείρημα.

Στο εν λόγω συνέδριο δούλευε στο κυλικείο ένας φίλος μου, οπότε αποφάσισα να τον επισκεφτώ. Πήγα όλος χαρά να παρκάρω στο parking του λιμανιού, όμως ένας υπάλληλος με ενημέρωσε πως δεν υπάρχει πάρκινγκ για το Comic Con και το μόνο διαθέσιμο parking ήταν αυτό του Kitchen Bar.

Ο υπάλληλος δε διασκέδασε καθόλου όταν του είπα πως τελικά άλλαξα γνώμη και αποφάσισα πως ήθελα να φάω στο Kitchen Bar για να παρκάρω στο parking του. Επειδή λοιπόν ο αέρας στα λάστιχα του αυτοκινήτου μου είναι πολύ σημαντικός, αποφάσισα να μην παίξω με την τύχη μου και τα νεύρα του παρκαδόρου. Έτσι, το πάρκαρα εκτός λιμανιού, το σταύρωσα 3 φορές για να μη με γράψει κανένας «δημοτικόμπατσος» και κατευθύνθηκα στο Comic Con.

Η τιμή εισόδου ήταν προσιτή στα 5 ευρώ για μία μέρα και 10 ευρώ για όλο το τριήμερο, εκτός και αν τα είχες προαγοράσει, οπότε η τιμή ήταν λίγο χαμηλότερη. Η εξυπηρέτηση ήταν άμεση, ο χώρος πολύ ωραία στημένος και είχε πολλά ενδιαφέροντα δρώμενα. Υπήρχαν καλεσμένοι σχεδιαστές κόμικ, υπήρχε gaming area για επιτραπέζια από αυτά που τα παίζουν δύο μυστήριοι και δεν έχεις ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει, body painting και ένα εκατομμύριο άλλα πράγματα.

Το Comic Con είναι συνδεδεμένο στο κεφάλι μου με τους πρωταγωνιστές της σειράς Big Bang Theory, μία παρέα πανέξυπνων «σπασίκλων» που ζουν και αναπνέουν για τα κόμικ και τις ταινίες της Marvel, του Star Wars και του Star Trek. Όλα αυτά με άφηναν ανέκαθεν παγερά αδιάφορο, και εγώ με τη σειρά μου αφήνω τους περί αυτών ενδιαφερόμενους παγερά αδιάφορους. Ό,τι μπορεί ο καθένας.

Το Comic Con όμως πιάνει όμως και μια άλλη πτυχή της 9ης τέχνης που δεν έχει καμία σχέση με σούπερ ήρωες, διαγαλαξιακά τέρατα και γυμνές με σπαθιά –το οποίο δεν είναι απαραιτήτως καλό. Η ομπρέλα του Comic Con «κάλυψε» και τα κόμικ με τα οποία μεγάλωσα, όπως τον μεγάλο Αρκά, Μίκυ Μάους, Αντιρίξ & Συμφωνίξ, Αστερίξ & Οβελίξ, Λούκυ Λουκ, Τεν Τεν και μία ατέλειωτη συγκινητική λίστα.

Οι γονείς μου ξεκίνησαν μια σπουδαία συλλογή τον Ιούλιου του 1988. Αγόρασαν το πρώτο τεύχος του «Κόμιξ» και εγώ αγόρασα το τελευταίο (νούμερο 303) τον Σεπτέμβριο του 2013. Είναι μια αξιοσημείωτη συλλογή, η οποία έχει μεγάλη συναισθηματική αξία, και αν κάποιος γνωρίζει την πραγματική της αξία μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου για να τα βρούμε κάπου στη μέση, αν τα πράγματα ζορίσουν πολύ.

Όταν λοιπόν είπα σε έναν συμπαθητικό πωλητή στο Comic Con για τη συλλογή άρχισε να κάνει σπαστικές κινήσεις και να μου λέει πόσο σημαντικό είναι να διατηρώ σε καλή κατάσταση τις πλαστικές διαφάνειες των περιοδικών. Μετά βέβαια του είπα «ποιες πλαστικές διαφάνειες;» και νομίζω πως έπαθε εγκεφαλικό.

Είναι άδικο να πιστεύουμε πως το Comic Con είναι μια συγκέντρωση σπασίκλων: δεν βλέπω το κακό με το να αγαπάς τα κόμικ. Βέβαια, κανένας απολύτως εκεί μέσα δεν ενδιαφερόταν για τα κόμικ: όλοι κοιτούσαν την ημίγυμνη στην οποία έκαναν body paint.

Καλός και ο Spiderman, αλλά τα βυζιά, βυζιά.

 

Advertisements
Tagged with: