Sugar Baby Love; ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ

 

Φέτος είναι η ένατη σεζόν του Ράδιο Αρβύλα και σε όσους το παρακολουθούν στενά όλα αυτά τα χρόνια, φαίνεται σαν να μην πέρασε μια μέρα. Όταν ξεκίνησε το Ράδιο Αρβύλα ήμουν 11 και τώρα είμαι 20 χρονών μαντράχαλος. Το Ράδιο Αρβύλα είναι 9 χρονών και σιγά-σιγά, το αφήνουν για λίγη ώρα μόνο του στο σπίτι, καμιά φορά το στέλνουν και στο περίπτερο για τσιγάρα. Άντε και δίπλωμα οδήγησης εύχομαι.

Υπήρξε, αν θυμάμαι καλά, περίοδος στην οποία το Ράδιο Αρβύλα έπαιζε από Δευτέρα έως Παρασκευή. Έκανε 5/7, ούτε σερβιτόρος να ήταν. Είμαι σίγουρος πως πολλοί άνθρωποι δεν κοιμόντουσαν εκείνη την χρονιά των 5/7 του Ράδιο Αρβύλα, γιατί και φέτος που το Ράδιο Αρβύλα κάνει εμφάνιση Δευτέρα βράδυ «μόνο», πολλοί άνθρωποι πάλι δεν κοιμούνται.

Υπάρχουν πολλά πιθανά προβλήματα και εμπόδια όταν κάνεις τηλεόραση. Υπάρχουν ακόμη περισσότερα όταν κάνεις ζωντανή τηλεόραση και ακόμη περισσότερα όταν κάνεις ζωντανή τηλεόραση στη Θεσσαλονίκη. Τα προβλήματα αυτά θα ανέβαζαν την πίεση και του πιο σκληροτράχηλου και θα έφερναν δάκρυα στα μάτια του πιο ψύχραιμου, όμως υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι σώζουν τη μέρα –με όλη τη σημασία της φράσης.

Συνήθως, αν όχι πάντα, οι άνθρωποι που σώζουν τη μέρα είναι οι άνθρωποι πίσω από τις κάμερες. Δουλειά πολύ απαιτητική, στην οποία ακούς συνεχώς μπινελίκια για κάτι που πήγε στραβά και πρέπει να το φτιάξεις μέσα σε 24 δευτερόλεπτα. Βρισιές, κακό, χαστούκια, αποκεφαλισμοί και στο γυαλί «καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι».

Πέρασα λοιπόν μία Δευτέρα του ράδιο αρβύλα μέσα στο «βαν». Το βαν είναι για το Ράδιο Αρβύλα ό,τι είναι ο Παρθενώνας για την Αθήνα, ό,τι είναι ο Ηλίας Ψινάκης για τον Μαραθώνα. Είναι το κέντρο των πάντων: ελέγχουν τις κάμερες, τα βίντεο, τον ήχο, τις καρτέλες, μιλούν με την Αθήνα και καπνίζουν ταυτοχρόνως ενώ φωνάζουν όλοι μαζί 25 διαφορετικά κωδικοποιημένα πράγματα. Κι όμως συνεννοούνται.

Στα πρώτα 20 λεπτά είχα φάει τα νύχια μου μέχρι τις μασχάλες. Είναι απίστευτα εύκολο να γίνει λάθος και απίστευτα κακό εάν γίνει. Μέσα στο βαν, εάν αφήσεις κατά μέρους το κλιματιστικό το οποίο είναι ρυθμισμένο στους 8 βαθμούς γιατί τα πάντα εκεί μέσα βράζουν, τους ανθρώπους οι οποίοι μπαινοβγαίνουν πυρετωδώς και αφήνουν κασέτες, καλώδια και αναλύουν και λύνουν 3 τεχνικά προβλήματα το δευτερόλεπτο και αφήνουν νερά για τους ταλαιπωρημένους λαιμούς των εργαζομένων που συνεχώς φωνάζουν, εάν λοιπόν αφήσεις κατά μέρους αυτό το σκληρό, γεμάτο ιδρώτα και άγχος περίβλημα, καταλαβαίνεις τη δυσκολία της δουλειάς τους και τον απίστευτο συντονισμό τους.

Κρυμμένο λοιπόν κάπου μέσα στο ήδη κρυμμένο στούντιο του Ράδιο Αρβύλα -με διεύθυνση Διαόλου Μάνα 4- βρίσκεται το περιβόητο βαν. Αυτό λοιπόν το προϊόν που βλέπουμε τόσο εύκολα στην οθόνη μας, φιλτράρεται από 30 ζευγάρια μάτια πριν φτάσει στο play του αέρα, περνώντας από μοντάζ, λίγο ακόμα μοντάζ, ενδυματολογικό έλεγχο, μακιγιάζ, λίγο μοντάζ της τελευταίας στιγ… τεχνικό πρόβλημα, πάλι από την αρχή.

Ένα πολύ πιο ευχάριστο μέρος της εκπομπής είναι η ζωντανή μουσική στο 3ο μέρος. Ευχάριστο, για εμάς που βλέπουμε την εκπομπή. Για τα παιδιά που θα παίξουν ζωντανά μπροστά σε όλη την Ελλάδα, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Έτσι έγινε λοιπόν και τη Δευτέρα που μας πέρασε με την Marina Satti & Friends (μόνο σε εμένα θυμίζει Νίκο Αλιάγα αυτό;), όπου ομολογουμένως είχαν όλοι άγχος.

Τραγούδησαν μια διασκευή του «Θα Σπάσω Κούπες» και, αν κρατούσαν κούπες πριν βγουν στον αέρα, από το άγχος σίγουρα θα τις έσπαγαν. Όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να βλέπεις άτομα τα οποία νόμιζαν πως θα τα μπερδέψουν όλα και θα γίνουν πανελληνίως ρεζίλι, να βγαίνουν στον αέρα με μία επαγγελματική ψυχραιμία και να σπάνε τις κούπες τους τόσο μελωδικά.

Όταν σπάω εγώ κούπα στο σπίτι όμως, συνεχίζει να κάνει ένα απαίσιο «κρατς». Άτιμη ζωή.

Advertisements