ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΠΘ

 

Υπάρχει ένα μέρος μέσα στο αχανές campus του ΑΠΘ το οποίο παρουσιάζει τεράστια συγκέντρωση φοιτητών 3 φορές το χρόνο (όσες και οι εξεταστικές), όμως τους υπόλοιπους μήνες η συγκέντρωση αυτή εξαφανίζεται και πάει πακέτο με τους φοιτητές σε μπιτσόμπαρα, μπαρ και κωλάδικα πάσης φύσεως (σύμφωνα με τις μαμάδες της επικρατείας).

Να σημειωθεί πως όταν γράφω «τεράστια συγκέντρωση φοιτητών» δεν αστειεύομαι. Πρέπει να έχεις πολύ γερό βύσμα για να βρεις να κάτσεις στη βιβλιοθήκη την περίοδο της εξεταστικής. Φήμες λένε ότι υπάρχει άτομο που πήγε στη βιβλιοθήκη χωρίς να πάρει τηλέφωνο φίλο του για να του κρατήσει θέση και χωρίς να ανεβάσει στα Ανομολόγητα ΑΠΘ (σελίδα στο Facebook): “σε είδα στη βιβλιοθήκη, φορούσες πουά κορδέλα, μου έχεις πάρει τα μυαλά, κάνε λάικ να σε βρω!!!”

Παίρνει λοιπόν από αυτά μια ιδέα κανείς για το τι συμβαίνει στο «φοιτητικό αναγνωστήριο», το οποίο δεν είναι ούτε φοιτητικό, ούτε αναγνωστήριο. Ο ανά πάσα ώρα και στιγμή πληθυσμός της βιβλιοθήκης απαρτίζεται από 30% μαθητές τρίτης λυκείου, 65% πάσης κατηγορίας χαβαλετζήδες και 5% φοιτητές που ήρθαν να μελετήσουν, χιλιομετάνιωσαν κι έφυγαν.

Τη βιβλιοθήκη πλαισιώνουν διάφοροι τρελοκαμπέρηδες. Αγαπημένος τρελός είναι ο τύπος που μιλά ολομόναχος και φωνάζει για τις ένδοξες μέρες του ΠΑΣΟΚ και για τη Μαρία Δαμανάκη. Ο τύπος αυτός δεν είναι επικίνδυνος και μάλιστα επικοινωνεί άριστα. «Συγγνώμη, θα μπορούσα να έχω ένα τσιγάρο; Σας ευχαριστώ. ΜΑ-ΡΙ-Α ΔΑ-ΜΑ-ΝΑ-ΚΗ (ρυθμικά)».

Άλλος γνωστός τρελός είναι ο τύπος που την έχει δει προφήτης και κηρύττει τον λόγο του Θεού και μιλά για τους δώδεκα Αποστόλους και την κατάρα της ομοφυλοφιλίας. Φήμες λένε πως είναι φοιτητής θεολογικής που έχασε την μπάλα. Αν την βρείτε, παρακαλείσθε όπως την επιστρέψατε. Θα τον βρείτε έξω από την βιβλιοθήκη: είναι αυτός με τα γυαλιά που φωνάζει ακαταλαβίστικα πράγματα για Βελζεβούληδες και Αντίχριστους.

Η πικρή αλήθεια είναι πως οι γραφικές αυτές φιγούρες είναι απείρως λιγότερο ενοχλητικές από άλλους ανόητους οι οποίοι κάνουν τη ζωή μας δύσκολη στη βιβλιοθήκη. Τρανό παράδειγμα οι δωδεκαμελείς παρέες –αγοριών συνήθως- που έχουν σύνολο 3 βιβλία και ένα σκισμένο τετράδιο γεμάτο φαλλούς με μονοκοντυλιά (αυτό είναι μέρος της πρόκλησης), που ήρθαν στην βιβλιοθήκη περισσότερο για να «καυλαντίσουν», παρά για να διαβάσουν.

«Θύμα» του καυλαντίσματος αυτού είναι η κοπέλα η οποία μπερδεύτηκε και αντί να πάει στις Μούσες (μπουζουκτσίδικο) ήρθε στη βιβλιοθήκη. Και τι δηλαδή που είναι λίγο περισσότερο βαμμένη; Και τι δηλαδή που μιλάει στο κινητό της και κρατάει το βιβλίο ανάποδα; Ήρθε να διαβάσει και να κοιτάς τη δουλειά σου, παλιολιγούρη.

Μισητός είναι επίσης ο τύπος που δεν κλείνει το κινητό του, παρόλο που έχει χτυπήσει 24 φορές. Κάθε φορά ωστόσο ζητά συγγνώμη και σουφρώνει τα χείλια με μεταμέλεια. Στην παρούσα περίπτωση πρέπει να εφαρμοστεί το «κλείσ’ το ή θα το πετάξω» το οποίο τις περισσότερες φορές δουλεύει ρολόι.

Ακόμα χειρότεροι είναι αυτοί που προσπαθούν να κατεβάσουν ή να ανεβάσουν τα μεταλλικά στόρια που βρίσκονται μπροστά από τα παράθυρα της βιβλιοθήκης, τα οποία έχουν χαλάσει από το 1997, όταν η Θεσσαλονίκη ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ξεκινούν λοιπόν να τα ανεβάζουν ή να τα κατεβάζουν και ακούγεται ένας τρομακτικός ήχος που προσομοιάζει σε τσιρίδα μάνας που χάνει τα 6 της παιδιά ταυτοχρόνως.

Εκτός όμως από απαίσιους ήχους, η βιβλιοθήκη διαθέτει και απαίσιες μυρωδιές. Αν κατέβει κάποιος μία βόλτα στις αντρικές τουαλέτες της βιβλιοθήκης, δε θα παραπονεθεί ποτέ ξανά για ιδρωτίλα/σκορδίλα/ποδαρίλα σε οποιοδήποτε μέρος. Η τουαλετίλα της βιβλιοθήκης είναι στο τοπ 10 χειρότερων μυρωδιών στην ιστορία· και από ντεκόρ, δεν πάει πίσω.

Προς τιμήν των τόσων κοριτσιών που έρχονται στη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ ντυμένες κάπως πιο προκλητικά απ’ όσο θα περίμενε κανείς, προτείνεται η εναλλακτική ονομασία «Βιβλιοθηλή ΑΠΘ: γιατί κι ο Σεπτέμβριος καλός είναι».

 

 

Advertisements
Tagged with: