Mr Bougatsan @ Estrella

 

Οι σπουδές πάνε πακέτο με πολλά πράγματα. Αρκετά από αυτά θα σε οδηγήσουν σε μπελάδες, σε πάρτι από τα οποία θα σκαρφιστείς χιλιάδες δικαιολογίες/sec για να φύγεις, σε νύχτες τις οποίες θα δυσκολευτείς να ξεχάσεις ή να θυμηθείς. Εμένα με οδήγησαν στο Estrella (ένα εστιατόριο στη Θεσσαλονίκη) μέσω του Δημήτρη, του –κάπως μεγαλύτερου- συμφοιτητή μου.

Ο Δημήτρης Κοπαράνης γεννήθηκε στις Σέρρες και σπούδασε ένα σωρό πράγματα, όπως Διοίκηση Επιχειρήσεων, Τουρισμό, μουσική στο Ωδείο. Δούλεψε σε αρκετές σχετικές ή άσχετες δουλειές. Σε αυτό το σημείο της ζωής του γράφει για το GLOW και το GLOW FLAVOR, πράγμα που του αρέσει πολύ. Επίσης, σκέφτεται φαγητά και μετά τα μαγειρεύει στο Estrella, πράγμα που του αρέσει επίσης.

Online τον βρίσκετε στο Foodie Anarchist και στο Dr Benefits. Κάνει media content για εταιρίες φαγητού και σπουδάζει δημοσιογραφία. Αγαπημένο του app είναι το Instagram (σαν βασιλιάς των Hipster, @koparanis) και αγαπημένο του πρωινό, latte και Mπουγατσάν.

Όχι, δεν έπαθα εγκεφαλικό. Μπουγατσάν είναι ένα όμορφο λογοπαίγνιο, κατά το αμερικάνικο Cronut (croissant-doughnut). Στην περίπτωσή μας, είναι κρέμα μπουγάτσας και κρουασάν. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των δύο ανακαλύψεων είναι η φοβερή επιτυχία που είχαν και, αν και δεν έχω δοκιμάσει το ξακουστό Cronut, μπορώ να εγγυηθώ για τη νοστιμιά του φημισμένου Μπουγατσάν.

Έτσι λοιπόν, στις γωνιακές vintage πολυθρόνες του Estrella, κάθισα με τον Δημήτρη για να μιλήσουμε για το Μπουγατσάν, σε μία συζήτηση που θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί “How to be a Hipster in 10 simple steps”.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να με περνάς 20 χρόνια και να είμαι εγώ ο ξεπερασμένος και ο γέρος στο τραπέζι. Μίλησέ μας για αυτό.

Νιώθω πως γεννήθηκα 40 χρονών. Όλη μου τη ζωή προετοιμαζόμουν. Έχω τις ίδιες απόψεις, τα ίδια ρούχα και την ίδια χωρίστρα εδώ και 20 χρόνια, και θα τα έχω και στα 60.

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μπορείς να καθίσεις άνετα σε ένα τραπέζι με 20χρονους χωρίς να νιώθει κανείς πως σε ανέχεται λόγω ηλικίας. Δε «μυρίζεις» μεγαλύτερος, δεν είσαι μεγαλύτερος! Είσαι απλώς 120% Hipster.

Μου το έχουν ξαναπεί, αλλά απλώς είμαι αυτός που είμαι. Όταν ήμουν 20 χρονών, έπινα καφέ σε βαζάκι από μαρμελάδα. Before it was cool!

Hipster before it was cool. Μίλησέ μας για το πώς έφτασες στο σήμερα, ως μάγειρας στο Estrella.

Το 2007 μπήκα σε ένα δίκτυο wi-fi στην οικοδομή μου και είδα πως υπήρχαν κάποια πρώιμα food blogs. Επειδή λοιπόν φίλοι μου ζητούσαν συμβουλές για το πού να φάνε συνεχώς, αποφάσισα να κάνω κάτι πιο όμορφο και οργανωμένο. Το 2010, Μεγάλη Πέμπτη, χτυπάει τηλέφωνο, το σηκώνω και μου μιλάει ο Δημήτρης Σκαρμούτσος. Μου προτείνει να γίνω μέλος μιας ομάδας και να μαγειρεύω στο Σάνι. Του λέω όμως εγώ «Ξέρεις όμως ρε Δημήτρη.. Δεν είμαι μάγειρας…»

«…Είμαι Hipster

Ακριβώς. Μου λέει ο Σκαρμούτσος: «Καλά, δε μπορείς να κάνεις δυο μακαρονάδες και δυο σαλάτες;» Ήταν λοιπόν και τα λεφτά καλά, δεν είχα και δουλειά και λέω «οκ, θα γίνω μάγειρας.» Μου έδειξε ο Σκαρμούτσος πώς να μαγειρεύω και να φτιάχνω μακαρονάδες σε μια υπόγεια κουζίνα με γκαζάκι. Ακόμα πιο Hipster. Έτσι λοιπόν έγινε το πρώτο «Έργον» στη Σάνι το 2010.


Πώς φτάσαμε λοιπόν στην Estrella;

Ελλείψει χειμερινής δουλειάς, έλαβα ένα τηλεφώνημα από έναν αναγνώστη του μπλογκ μου και μου είπε ότι θέλει να κάνει ένα μαγαζί με 2-3 tapas και 2-3 σάντουιτς. Θα έπαιρνα λοιπόν λεφτά για 2-3 ορεκτικά και λέω «γιατί όχι;» Συνάντησα λοιπόν έναν μυστήριο κύριο σε ένα μαγαζί που πουλούσε καθαριστικό εξοπλισμό και ήταν γεμάτο πλυντήρια. Ο κύριος αυτός, φεσωμένος μέχρι αηδίας από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του μαγαζιού με τα πλυντήρια ο οποίος εξαφανίστηκε, ήθελε να ανοίξει ένα οικογενειακό μαγαζί και με ήθελε να του στήσω το μενού.

Και γιατί “Estrella”;

Estrella είναι μία φτηνή ισπανική μπύρα και μία ταινία με πρωταγωνίστρια μία τραβεστί. Αλλά όταν θέλει κάτι η γυναίκα του αφεντικού, θα γίνει όπως το θέλει η γυναίκα του αφεντικού. Αυτό ισχύει σε όλες τις δουλειές. Στην πραγματικότητα, όλα σε ένα εστιατόριο στήνονται για να αρέσουν στις γυναίκες. Εάν αρέσει στη γυναίκα σου θα το φας. Εάν δε της αρέσει, θα φύγεις. Όλα λοιπόν, από το κρασί και το Μπουγατσάν εδώ μέχρι τον καναπέ του σπιτιού σου, πρέπει να αρέσουν στη γυναίκα σου.

Πίσω από κάθε μεγάλο καναπέ κρύβεται πάντα μια μεγάλη γυναίκα… Μίλησέ μας όμως τώρα για το Μπουγατσάν, το θέμα της ημέρας, που όση ώρα μιλάς το έχω τσακίσει.

Μια Κυριακή του Φεβρουαρίου του 2014 έκανα 4 κρουασάν με λίγη μπουγατσόκρεμα, το ανέβασα στο Instagram.. και έγινε χαμός! Έντονο ενδιαφέρον από δημοσιογράφους και από πελάτες. Επειδή όμως δεν μπορούσαμε να το ετοιμάζουμε συνεχώς, το βγάζαμε μόνο κάθε Κυριακή. Έτσι ο κόσμος έφτασε να κάνει προ-κρατήσεις στα Μπουγατσάν κι εγώ να τα προπληρώνομαι.. Για λίγη κρέμα μπουγάτσας με ένα κρουασάν!

Η ευφυία όλων των μεγάλων ανακαλύψεων στηρίζεται στην απλότητά τους… Από τα προϊόντα της Apple μέχρι το Μπουγατσάν σου. 2 κουμπιά/2 υλικά, λίγο αίσθημα στον πελάτη «αυτό που κάνω δεν μπορούν να το κάνουν όλοι» και έχεις φτιάξει τη συνταγή της επιτυχίας. Μια συνταγή που φυσικά πολλοί θα πολεμήσουν.

Το Μπουγατσάν έχει κάνει όντως μία τεράστια επιτυχία, πουλώντας ακόμα πολλά πιάτα και δημιουργώντας μια αγορά που προηγουμένως δεν υπήρχε. Κριτική υπάρχει πάντα, για όλα τα πιάτα. Με κορόιδευαν που έβαλα ποπ-κορν σε ένα πιάτο, αλλά μετά το έκαναν μεγάλα εστιατόρια της Θεσσαλονίκης.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό σου είναι πιάτα τα οποία έχουν μια μυστήρια ροζ σάλτσα ή γαριδάκια… Γιατί τα έφαγα; Με υπνώτισες;

Η ροζ σάλτσα αρέσει στα κοριτσάκια! Τη βάζουμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας τάσης του Street Food, το φαγητό που τρώμε στο δρόμο. Όχι με την έννοια του «βρώμικου» πιτόγυρου, αλλά με την έννοια του γρήγορου και της έντονης γεύσης του. Σε αυτήν την παγκόσμια τάση στηριζόμαστε. Είναι ένα γρήγορο και ολοκληρωμένο πιάτο, σε προσιτή τιμή, με την pop πινελιά του.


Όπως λέμε, την «πουτανιά» του. Το μαγείρεμα, Δημήτρη, είναι προσωπική υπόθεση; Μαγειρεύεις καλύτερα για εσένα ή για την αφεντιά μας;

Για να μαγειρέψω πρέπει κάποιος να με πληρώσει! Στο σπίτι τρώω ψωμί με ντομάτα, φέτα και ένα αυγό βραστό!

Για εσένα το φαΐ είναι ανάγκη ή τέχνη; Πιστεύεις στο ρητό «οι τρόποι ενός ανθρώπου φαίνονται στο πώς τρώει όταν πεινάει»;

Ανάγκη αναγκότατη. Δε το συζητώ! Επίσης, το ρητό αυτό δε με βολεύει καθόλου! (Ούτε εμένα!) Άλλωστε, η απόλαυση του φαγητού (ιδιαίτερα του γλυκού) είναι η 2η/3η μεγαλύτερη απόλαυση!

Οι μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή έχουν να κάνουν με τους γύρω μας και όχι με τα γλυκά πάνω στο τραπέζι μας. Μίλησέ μας για τους φίλους σου.

Πιστεύω βαθιά στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά δε μου αρέσει να τις κατηγοριοποιώ σε φιλίες, μη-φιλίες, ντεμί-φιλίες. Είναι επόμενο οι σχέσεις μας να ορίζονται από τις διαδρομές μας, γιατί σχέση χωρίς πραγματική επαφή είναι αδύνατο να συντηρηθεί.

Δεν πιστεύεις λοιπόν στη σχέση από απόσταση.

Δεν έχει κανένα νόημα η σχέση από απόσταση. Είναι πολύ όμορφη ιδέα, αλλά ουτοπική. Κάποια στιγμή, θα χρειαστείς τον άνθρωπό σου δίπλα σου, όχι μόνο μέσω τηλεφώνου. Πιστεύω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν άλλωστε έναν κύκλο ζωής κάποιων χρόνων. Μετά την πάροδο αυτού του χρόνου, οι σχέσεις εξελίσσονται αναλόγως. Ο τερματισμός τους είναι κι αυτός μια εξέλιξη. Ας μην κλαίμε γι’ αυτό σαν δίχρονα κοριτσάκια.

Ο άνθρωπος, Δημήτρη, είναι μονογαμικό ον, ή δε μπορεί να είναι;  

Είναι πολύ κουραστικό να βγαίνεις κάθε βράδυ αναζητώντας το σεξ. Σε αποσυντονίζει, δε γίνεται να ψάχνεις συνεχώς ένα ραντεβού. Σε κάποιο σημείο, πρέπει να κατασταλάξεις και να αναγνωρίσεις πως σταματάς επιτέλους αυτήν την ηλίθια αναζήτηση. Θα κάνει τη ζωή σου πολύ πιο απλή. Από κάποιο σημείο και μετά, οι «ανοιχτές πόρτες» κάνουν ρεύμα και θα πιαστείς πολύ άσχημα. Λίγο πολύ, άλλωστε, όλοι οι άνθρωποι τα ίδια γεννητικά όργανα έχουμε.

Δεν είναι εύκολο να κάνεις ερωτήσεις σε έναν άνθρωπο που, εκ των πραγμάτων, έχει δει περισσότερα από εσένα. Ο Δημήτρης όμως το κάνει αρκετά εύκολο γιατί είναι υπερβολικά δύσκολο να τον εκνευρίσεις. Θα σου δώσει συμβουλές ζωής μαζί με 3.000 θερμίδες, αλλά θα σου αρέσουν και τα δύο.

Θα συνεχίσει πάντα να μαγειρεύει με ένα χαμόγελο στα χείλη τα εξωπραγματικά γλυκά και φαγητά του, τα οποία έχουν πάνω κοσμήματα, γαριδάκια, την Άρτα και από του χρόνου –ευελπιστούμε- και τα Γιάννενα, αλλά όπως πάντα η γραφειοκρατία σ’ αυτόν τον τόπο μας καθυστερεί.

Όσο για εμένα, θα συνεχίσω να πηγαίνω στο Estrella. Όχι γιατί ξέρω τον μάγειρα και πλέον θα μου κερνάνε και από κανέναν καφέ (καλά, και γι’ αυτό), αλλά κυρίως γιατί ξέρω πως ο μάγειρας βάζει την ψυχή του στο κάθε προπληρωμένο Μπουγατσάν. Ακόμα κι αν δε το καταλαβαίνει.

Έχω κι εγώ πολύ αστείες εμπειρίες στην Estrella. Μια φορά, πριν καιρό, ήρθαμε με την κοπέλα που έβγαινα στο Estrella. Η οικογένειά της είναι κάπως παλαιών αρχών και δεν μπορούσε με τίποτα η μητέρα της να ακούσει πως βγαίνουμε γιατί θα την αποκλήρωνε. Εγώ, γεμάτος ψυχραιμία, γελώντας, της είπα «Μην λες χαζά… Πώς ακριβώς θα μάθει πως βγαίνουμε;» και εκείνη την ώρα ήρθε μια κάμερα του Alpha και η δημοσιογράφος είπε «ας ρωτήσουμε το ζευγάρι πώς του φαίνεται το μαγαζί που μπήκε στη λίστα των τοπ γαστρονομικών προορισμών των New York Times για το 2016».

Ιστορίες σαν αυτήν σου δίνουν να καταλάβεις πως όσο κι αν μοχθήσεις για να γράψεις το αστειότερο σενάριο, η ζωή θα είναι πάντα 10 βήματα μπροστά. Γι’ αυτό χαλάρωσε και απόλαυσέ το. Ποτέ δε ξέρεις με ποιον θα παίζεις στην επόμενη σκηνή, αν θα παίζεις στην επόμενη σκηνή, ή αν θα τον παίζεις στην επόμενη σκηνή.

 

 

 

Advertisements
Tagged with: