ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

 

Το σημερινό κείμενο αποτελεί ένα Throwback Thursday (#tbt) στην επομένη του ψησίματος του μεγάλου Σαββάτου (βλέπε GoBro™): Κυριακή στο χωριό λοιπόν. Όχι, δεν έχει καμία σχέση με την εκπομπή της ΕΤ3, αν και ήδη έχω χάσει αναγνώστες με αυτό τον ριψοκίνδυνο τίτλο.

Την επομένη μιας γιορτής το κλίμα είναι πάντα βαρύ. Βαριόμαστε να μαζέψουμε, να καθαρίσουμε, να οδηγήσουμε, να σηκωθούμε γενικώς. Το χειρότερο βέβαια είναι το «ποιος θα πλύνει τα πιάτα», ή καλύτερα «ποιος θα πλύνει τα ταψιά που έχουν μαζέψει 3 δάχτυλα λίπος και αηδία».

Οι αποφάσεις αυτές είναι κρίσιμες για το μέλλον μιας παρέας. Ακούγονται ατάκες όπως «σου είχα δώσει μία καλύτερη κάρτα Yu-Gi-Oh στην Τετάρτη δημοτικού» ή «πήγαινε πρώτος και έρχομαι σε λίγο» ή «δικό μου είναι το σπίτι και άντε και γαμήσου» (το ότι ήταν δικό μου το σπίτι ήταν εντελώς συμπτωματικό).

Τελικά, ο τύπος που είναι αρκετά γενναίος/ανόητος για να πάει πρώτος, έχει την ίδια τύχη με τον γενναίο/ανόητο που απαντάει στο τηλεφώνημα της αδερφής του παππού από την Εύβοια: ένα μίζερο, θλιβερό, απαίσιο, καταστροφικό μισάωρο, από το οποίο θα ξεφύγει μόνο όταν προσποιηθεί αδιαθεσία -ή αδιαθετήσει όντως. Είτε από τα 4 δάχτυλα γλίτσας είτε από τη νανουριστική φωνή της θείας· κανείς δε ξέρει τι είναι χειρότερο.

Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι οι 27 σακούλες σκουπιδιών οι οποίες πρέπει να μεταφερθούν και να απορριφθούν σε μία αξιοπρεπώς μεγάλη απόσταση από το σπίτι. Στη δική μου περίπτωση, υπήρχε μία σακούλα με ληγμένη φέτα η οποία ήταν αναγκαίο να μεταφερθεί σε κάδο απορριμμάτων και μάλιστα με το χέρι κρεμασμένο έξω από το αμάξι, αλλιώς το αμάξι έπρεπε να μεταφερθεί σε μάντρα απόσυρσης λόγω απαράδεκτης μπόχας.

Μιλώντας για φέτα, ήρθε επιτέλους η ώρα να θίξω ένα φλέγον ζήτημα που τιτλοφορείται «Θεσσαλονίκη εναντίον όλων»: πως ονομάζουμε τα τυριά. Το γνωστό σε όλους άσπρο τυρί μέσα στην άλμη (ή γάρο) το λέμε φέτα. Και τώρα προσοχή: οτιδήποτε είναι κίτρινο και είναι τυρί, το λέμε κασέρι. Εάν λοιπόν κάποιος πάρει ένα κίτρινο Stabilo υπογραμμιστικό και ζωγραφίσει τη φέτα, εγώ θα την πω κασέρι και μάλιστα ο συμπολίτης τοστάς θα με καταλάβει και θα μου βάλει το σωστό τυρί μέσα στο τοστ.

Όσο για το τοστ: οτιδήποτε ψήνουμε σε τοστιέρα λέγεται τοστ. Γιατί να γίνεται τόσο δύσκολο; Γιατί να λέμε «τοστ» μόνο το τετράγωνο ψωμάκι και τα άλλα να τα λέμε «σάντουιτς»; Γιατί να κάνουμε τέτοιες διακρίσεις; Είναι πολύ απλό: αν ψήσω τις παντόφλες μου στην τοστιέρα με μια φέτα κασέρι ανάμεσα, αυτό θα το πω τοστ και οι φίλοι μου θα με βρίσουν επειδή δεν έβαλα μαγιονέζα μέσα και για κανέναν άλλο λόγο.

Μετά από τις απαραίτητες διευκρινίσεις που ενδεχομένως συντέλεσαν στο να χάσω το αναγνωστικό κοινό της Αθήνας, επιστρέφω στη νοσηρή ληγμένη φέτα η οποία με έκανε να αναρωτιέμαι τί έκαναν οι άνθρωποι χωρίς ψυγείο. Το μόνο σίγουρο είναι πως εάν έφαγαν μία φέτα σαν κι αυτήν, ήταν σίγουρα το τελευταίο πράγμα που έκαναν.

Δε θέλω να ξέρω την αντίδραση του πρώτου ανθρώπου που θα μυρίσει την απαίσια αυτή μυρωδιά μέσα από τον κάδο στη μέση του πουθενά. Κάδος στη μέση του πουθενά + απαίσια μυρωδιά = πτώμα. Ελπίζω μόνο να μην καλέσει την αστυνομία, γιατί θα τον συλλάβουν για παρενόχληση της οσφρητικής αρχής.

Επίσης, εάν διαβάσατε σε ένα από τα «ειδησεογραφικά σάιτ» στο Facebook: «ΣΟΚ!!! ΣΤΥΓΕΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 30 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!!» μην αγχώνεστε. Κατά πάσα πιθανότητα είναι η ληγμένη φέτα.

Advertisements
Tagged with: