ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Τον περασμένο Νοέμβρη ξεκίνησα ρωσικά, μία πολύ αψυχολόγητη –για πολλούς- επιλογή. Τα ρωσικά δεν είναι μία γλώσσα η οποία μαθαίνεται εύκολα. Για παράδειγμα, οι Ρώσοι έχουν άλλο ρήμα για το «πάω κάπου με τα πόδια» και άλλο για το «πάω κάπου με μεταφορικό μέσο». Άλλο για το «πάω κάπου τώρα» και άλλο για το «πάω κάπου συχνά». Έχουν 2 «τς» και 3 «σ» και τους αρέσει πάρα πολύ να τα χρησιμοποιούν.

Μου δόθηκε η ευκαιρία μέσω του φροντιστηρίου να πάρω μέρος σε ένα «εκπαιδευτικό» ταξίδι στη Ρωσία από 7-18 Ιουλίου, στο οποίο περισσότερο θα κάνουμε σοσιαλιστικό τουρισμό παρά εκπαιδευτικά σεμινάρια. Τι ωραία, τι καλά. Αποδείχθηκε ωστόσο πως το να μπει κανείς στη Ρωσία είναι πιο δύσκολο από όσο φαντάζεστε.

Η έκδοση εκπαιδευτικής βίζας προϋποθέτει λήξη διαβατηρίου τουλάχιστον 18 μήνες μετά την είσοδό σας στη Ρωσία. Το ελληνικό κράτος δίνει δικαίωμα ανανέωσης διαβατηρίου όταν το διαβατήριο λήγει σε λιγότερο από 12 μήνες από την τωρινή ημερομηνία. Τι γίνεται όμως εάν το διαβατήριό σας λήγει σε 12-18 μήνες; Βρείτε μια ευρύχωρη βαλίτσα και προσευχηθείτε να μη σας πάρουν χαμπάρι στον έλεγχο του αεροδρομίου. Εκεί δέρνουν πολύ.

Εγώ έχω λοιπόν την ατυχία να έχω διαβατήριο που λήγει σε 15 μήνες. Πριν αρχίσετε τα «δήλωσε κλοπή» ή «κλάψου λίγο στο τμήμα έκδοσης βίζας», να σας πω πως και ο αστυνομικός που συμβουλεύτηκα μου είπε «δεν υπάρχει τρόπος… τουλάχιστον όχι νόμιμος…» και μου έκλεισε το μάτι. Και κάπως έτσι κατάλαβα πως υπάρχουν χειρότερα πράγματα από το να μην μπορείς να πας στη Ρωσία.

Τελικά, θα πάω στη Ρωσία με ειδική ερευνητική βίζα, ως προσκεκλημένος των ρωσικών πανεπιστημίων. Δόξα και τιμή στην οικογένειά μου. Είπαμε λοιπόν με το φροντιστήριο να παρουσιάσουμε «ένα κατιτίς βρε αδερφέ» όταν θα πάμε εκεί. Αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα βίντεο στο οποίο θα παρουσιάζουμε τη Θεσσαλονίκη. Προσφέρθηκα ως ιδιοκτήτης GoPro να διαθέσω την κάμερα και αρχίσαμε με δύο συμμαθητές μου το πρότζεκτ «τουρισμός στη Θεσσαλονίκη».

Μέρος του βίντεο γυρίστηκε στην άνω πόλη. Σταματήσαμε σε ένα μυστήριο μέρος που ονομάζεται «Κήποι του Πασά», ένα μεγάλο πάρκο πίσω από το νοσοκομείο του Αγίου Δημητρίου. Οι φήμες για αυτό το μέρος είναι πολλές και γελοίες, του στυλ «όλες οι πέτρες των κτισμάτων είναι χτυπημένες από κεραυνό» ή «κάθε τρεις μέρες εμφανίζεται ένα μυστικό μονοπάτι που κανείς δε ξέρει που οδηγεί». Το μόνο σίγουρο είναι πως, αν και δεν έχω δει ποτέ Game of Thrones, αυτό το κτίσμα βγήκε σίγουρα από το Game of Thrones.

Σταματήσαμε επίσης στη μονή Βλατάδων, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή έχει υπέροχη θέα και έχει παγώνια. Ναι, σωστά διαβάσατε. Έχει ζωντανά παγώνια, από αυτά με τις ουρές. Διαπιστώσαμε λοιπόν πως το πεπόνι παγώνει, αλλά το παγώνι δεν πεπόνι και πως όσο όμορφη κι αν είναι η ουρά ενός ζώου, η μυρωδιά του ενδέχεται να μην είναι τόσο όμορφη.

Μια βόλτα αρκεί για να καταλάβεις πως δε θα δεις ποτέ όλη τη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει παντού κάτι καινούριο, παντού κάτι εντυπωσιακό, παντού κάτι λίγο μυστηριώδες. Μένω σ’ αυτήν την πόλη 20 χρόνια και χθες έμαθα 20 καινούρια πράγματα για αυτήν.

Το ένα από αυτά ήταν ότι τα σπίτια με την καλύτερη θέα τα έχουν οι παπάδες.

Advertisements