Netflix and Chill

 

Ελάτε, πείτε την αλήθεια: όλοι έχετε προσκαλέσει μία κοπέλα σπίτι σας με την πρόφαση «έλα να δούμε καμιά ταινία» και όλες έχετε προσκληθεί σε ένα σπίτι με την ίδια πρόφαση. Είναι το κοινό μας μυστικό, ο διακριτικός τρόπος να εκφράσουμε αυτό το οποίο εννοείται και δεν λέγεται, η ειδοποιός μας διαφορά από τα υπόλοιπα πρωτεύοντα.

Το σημερινό κείμενο περιέχει τη συνέντευξη που πήρα από έναν τύπο που προσκάλεσε κοπέλα στο σπίτι του για ταινία και τελικά είδαν ταινία. Το μόνο πρόβλημα είναι πως αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ, γι’ αυτό δεν μπόρεσα να βρω κανέναν να του πάρω συνέντευξη. Το σημερινό κείμενο είχε όλη την καλή διάθεση να περιέχει μία συνέντευξη, αλλά λόγοι ανωτέρας βίας το απαγόρευσαν. Δείξτε λίγη κατανόηση.

Μας κάνουν οι πεζές ανάγκες μας πεζούς; Θα έλεγα πως μας κάνουν απλώς ανθρώπους. Πόσο «ανθρώπινο» θα ήταν να λέγαμε τα πάντα με το όνομά τους; «-Μωρό μου, έχω παχ… -Ναι μοσχαράκι μου.» ή «-Κύριε καθηγητά, πείτε την αλήθεια, θα περάσει ο γιος μου στο πανεπιστήμιο; -ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!» Έτσι λοιπόν, κάποια πράγματα εννοούνται αλλά δε λέγονται. Απλώς φίλε, προσπάθησε αν την καλέσεις σπίτι σου για ταινία να έχεις τηλεόραση.

Πάντοτε τα πράγματα είναι άβολα στα πρώτα ραντεβού. Άβολες παύσεις, λάθος ερωτήσεις, πράγματα τα οποία πάνε πολύ, πολύ στραβά. Παραδείγματος χάριν, πας σαν σωστό αρσενικό –βήχω επίτηδες- να πληρώσεις στο πρώτο ραντεβού και βγάζοντας το πορτοφόλι σου βγαίνει μία εξάδα προφυλακτικά και πέφτει πάνω στο τραπέζι.

Σκηνικά σαν αυτό είναι ευχή και κατάρα. Η λάθος ατάκα θα σου χαρίσει 6 όμορφα μπαλόνια, η σωστή θα σε γλυτώσει από 6 όμορφα παιδάκια. Ατάκες όπως «ποτέ δε ξέρεις πού θα χρειαστούν (κλείσιμο ματιού)», «δεν είναι το δικό μου μπουφάν», «σε δυο ώρες θα είναι τετράδα», θα σε κάνουν να τα φουσκώνεις σαν τους συμπαθείς πλανόδιους στο πανηγύρι του Αγίου Μάμα.

Έχω την απορία (και πάντα την είχα), κορίτσια: θέλετε να πληρώνουμε στο πρώτο ραντεβού; Θέλετε να πληρώνετε εσείς στο πρώτο ραντεβού; Θέλετε να τα μοιράζουμε αυστηρά στα δύο («είναι 6,65€, για εσένα 6,60€»); Θέλετε να ρίξουμε πιστόλι και να τρέξουμε με μανία; Σας παρακαλώ, πείτε μας τι θέλετε, γιατί είμαι κατά περίπτωση ή φαλλοκρατικό γουρούνι, ή τσιγκούνης, ή στο κρατητήριο.

Είναι γενικά πολύ καλύτερα τα πράγματα στα ραντεβού όταν ηρεμούμε. Αλλιώς συμβαίνουν απαίσια πράγματα, όπως «η κίνηση». Για όσους δεν ξέρουν, «η κίνηση» είναι η προσποίηση ενός χασμουρητού, το σήκωμα του χεριού για να «κρύψουμε» το χασμουρητό και στη συνέχεια το πέρασμα του χεριού στον ώμο της κοπέλας η οποία εκείνη τη στιγμή σκέφτεται αν θα φύγει γρηγορότερα από την πόρτα ή το παράθυρο.

Επίσης, την κατάσταση χειροτερεύουν πολύ ατάκες του στυλ «πόνεσε όταν έπεσες από τον παράδεισο;» ή «ξέχασες τα φτερά σου στο αμάξι;» και συνήθως ακολουθούνται από ατάκες του στυλ «όχι, μη τρέχεις, πλάκα έκανα!» Επίσης οι κοπέλες ξέρουν ότι δεν θα γινόσουν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ακόμα και αν δεν είχες εκείνον τον τραυματισμό στο κρίσιμο ματς ΣΤ1-ΣΤ2 στην έκτη δημοτικού.

Ένα πράγμα που πιάνει εμένα προσωπικά στο πρώτο ραντεβού είναι κάτι το οποίο μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω. Φοβάμαι πολύ πως η ζωή μου θα φανεί εξαιρετικά άδεια, ίσως και μονότονη. Φοβάμαι πως θα έρθουμε και οι δύο στην συνειδητοποίηση πως δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από το να βγούμε μεταξύ μας. Είναι ίσως η πιο σκληρή συνάντησή μας με τη θνητότητά μας το να κοιτάμε κατάματα τις ανάγκες μας· η στιγμή που νιώθουμε εξαιρετικά ευάλωτοι.

Για εμένα, αυτή η ανάγκη έχει περάσει από πολλή σκέψη. Κάποτε μου φαινόταν ντροπιαστικό να παραδεχτώ ότι την έχω. Πλέον δε μου φαίνεται καθόλου. Είναι άκρως ανθρώπινο, είναι πολύ όμορφο όταν γίνεται σωστά και δε μας πιάνουν οι εγωισμοί και οι ανδρισμοί μας και τα πράγματα στον κόσμο θα ήταν πολύ καλύτερα αν την επεξεργαζόντουσαν όλοι αυτήν την ανάγκη όπως πρέπει –αν την ικανοποιούσαν κι όλας, ακόμη καλύτερα.

Εμείς μπορούμε απλώς να γελάσουμε λίγο, να γνωριστούμε καλύτερα και να πιούμε. Τα υπόλοιπα έχουν έναν μαγικό τρόπο να παίρνουν το δρόμο τους.

Advertisements
Tagged with: