ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Υπάρχει ένας δρόμος στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής ο οποίος συνδέει τη Χανιώτη με το Ποσείδι. Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος λακκούβες και όμορφα τοπία, αλλά αν είσαι τυχερός και λίγο παρατηρητικός το μάτι σου θα πέσει στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο, το οποίο βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος του χρόνου.

Το ξενοδοχειακό αυτό συγκρότημα δείχνει να ήταν κάποτε μεγαλειώδες. Έχει μεγάλη πισίνα, μεγάλες αίθουσες και δωμάτια με φοβερή θέα. Το τι οδήγησε τον ιδιοκτήτη να βάλει λουκέτο δεν το ξέρω. Ενδεχομένως φταίει το ότι το ξενοδοχείο είναι στη μέση του γαμώτο, κυριολεκτικά. Πλέον οι μόνοι ένοικοι είναι κάτι πολύ μεγάλα βατράχια στην πισίνα, κατά πάσα πιθανότητα φίδια και αν κάποιος ναρκομανής βρεθεί στη Χαλκιδική, το ξενοδοχείο αυτό θα είναι η πρώτη του προτίμηση.

Το όνομα του ξενοδοχείου δε το γνωρίζω. Δε γνωρίζω απολύτως τίποτα γι’ αυτό, ίσως αυτό με οδήγησε να πηδήξω την περίφραξη και να μπω μέσα να το εξερευνήσω. Ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο δεν είναι ποτέ ένα ευχάριστο μέρος να είσαι. Είναι σκηνικό για ταινία τρόμου, πρώτη ύλη για εφιάλτη πάσης μορφής και να φανταστείτε πως το επισκέφτηκα μεσημέρι. Το βράδυ το ξενοδοχείο αυτό είναι από τα πιο τρομακτικά πράγματα που μπορείς να ζήσεις στη Χαλκιδική, μετά φυσικά από την οδήγηση στην Καλλιθέα το σαββατοκύριακο στις 8 το πρωί.

Το κτίριο φαίνεται σταθερό. Τα περισσότερα κτίρια όμως φαίνονται σταθερά, μέχρι να καταρρεύσουν. Ίσως ήμουν τυχερός, γιατί ούτε εγώ ούτε οι 3 φίλοι που ήρθαν μαζί μου πλακωθήκαμε από τόνους τσιμέντου. Θα με ρωτήσετε «βρε ηλίθιε, είσαι στη Χαλκιδική με 3 φίλους και αντί να πας σε κανένα μπιτσόμπαρο πας στη μέση του πουθενά και φωτογραφίζεις ένα ξενοδοχείο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πέσει στο κεφάλι σου;» Ό,τι και να πείτε, δίκιο έχετε.

Οδηγώντας λοιπόν στον δρόμο αυτόν, σταματήσαμε σε ένα σημείο λίγο πριν το ξενοδοχείο. Περπατήσαμε δειλά δειλά και μπήκαμε από την κάποτε είσοδο, πλέον βοτανικό κήπο του ξενοδοχείου. Δίπλα από την πισίνα κάτι σκυλιά μας γαύγιζαν, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το δημοσιογραφικό μου ένστικτο. Ο βασικότερος λόγος που δεν εμποδίστηκε το δημοσιογραφικό μου ένστικτο, ήταν επειδή τα σκυλιά φορούσαν κολάρο και το ένα ήταν σαν ποντίκι.

Μπαίνοντας μέσα στο ξενοδοχείο, καταλαβαίνεις πως η φθορά που έχει προκληθεί δεν είναι μονάχα η φυσική φθορά του χρόνου. Ο ανθρώπινος παράγοντας έχει βάλει το χέρι του, το πόδι του και δε θέλω να ξέρω τι άλλο. Σπασμένοι καθρέφτες, σπασμένες τουαλέτες, γυαλιά παντού στο πάτωμα και πεταμένα στρώματα εδώ κι εκεί. Σίγουρα δεν ήμουν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που πήγα εκεί.

Στο βάθος μπορεί κανείς να παρατηρήσει ένα πλατύσκαλο και μία στριφογυριστή σκάλα, η οποία φαίνεται πως οδηγεί κάπου όμορφα. Και όντως, η θέα από εκεί πάνω είναι μαγευτική. Ίσως φταίει πως εκείνη την ώρα είχα δει τόσες πρόκες και σπασμένα μάρμαρα και ξύλα που ό,τι και να έβλεπα που είναι στοιχειωδώς όμορφο θα το θεοποιούσα, αλλά δε νομίζω πως φταίει αυτό. Κάποια πράγματα μιλάνε από μόνα τους.

Στο πάλαι ποτέ Roof Garden του ξενοδοχείου συνειδητοποιεί κανείς πως δεν είναι πάντα στα υπόγεια η θέα· κάποιες φορές βρίσκεται όντως στις ταράτσες. Αν αυτές οι ταράτσες βρίσκονται πάνω από εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία, αυτό προσθέτει ένα κατιτίς στο μίγμα. Έχω να πω πως στη Χαλκιδική, που ως γνωστόν σαν αυτήν αλλού δεν έχει, έχω πάει πολλές φορές και θα πάω και πολλές περισσότερες. Έχω περάσει αρκετές ιδιαίτερες στιγμές, αλλά αυτό ήταν κάτι πρωτοφανές.

Το παρόν κείμενο μπορεί να τιτλοφορηθεί «τι κάνει κανείς για μια φωτογραφία». Προς υπεράσπισή μου, δεν ήταν μόνο μία φωτογραφία. Προς περαιτέρω υπεράσπισή μου, χιλιάδες άνθρωποι πηγαίνουν στα μπιτσόμπαρα, δεν ξέρω πόσοι έχουν πάει όμως σε αυτό το ξενοδοχείο.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δε σας συστήνω να το επιχειρήσετε, μη γίνει κανένα λάθος και με κυνηγάει μετά η οικογένειά σας ως ιθύνοντα νου. Στο κάτω κάτω, γιατί να πάτε; Ένας σωρός από μάρμαρα, ξύλα και πέτρες είναι.

Ωστόσο, κάποιες φορές, αυτό για κάποιο λόγο αρκεί.

Advertisements
Tagged with: