Ethnik Beach Bar

Αλμύρα, ελαφριάς –έως και βαριάς- μορφής ηλίαση, σάπισμα σε καρέκλες σκηνοθέτη, απίστευτο στραβολαίμιασμα λόγω ελεύθερου κάμπινγκ και απέραντο γαλάζιο είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το τοπίο του Έθνικ στην Τριστινίκα.

Από το Έθνικ έχω εμπειρίες από τα παιδικά μου χρόνια. Είχα έρθει όταν ήμουν μικρός με τους γονείς μου (όχι, δεν κάναμε ελεύθερο). Θυμάμαι το όμορφο πολύχρωμο ξύλο που κυριαρχεί στο μπιτς μπαρ, έναν φίλο των γονιών μου γνωστό με το ψευδώνυμο «κλάιν-μάιν» ο οποίος μου είχε χαρίσει ένα ψεύτικο μικρό πλαστικό βυζί (το ψεύτικο είναι η λέξη κλειδί) και η κυριότερη και σκληρότερη ανάμνηση είναι η αγέλη των 15 σκύλων που έπεσαν πάνω μου για να παίξουν.

Το παιδικό μου μυαλό δυστυχώς εξέλαβε το παιχνίδι των σκύλων επιθετικά και ανέπτυξα μία ψυχωτική φοβία για τα σκυλιά την οποία ξεπέρασα με κόπους και βάσανα, σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία από όσο θα ήθελα να παραδεχτώ. Και τώρα που επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος, 15 χρόνια μετά, τα κωλόσκυλα δεν είναι πουθενά. Κρύφτηκαν, προφανώς, γιατί πληροφορήθηκαν την άφιξή μου. Να σημειωθεί πως σκιάζομαι λίγο με κάθε γαύγισμα. Ουστ.

Είναι η πρώτη φορά που κάνω ελεύθερο κάμπινγκ. Είμαι λοιπόν παρθένος στο ελεύθερο κάμπινγκ και έρχομαι πάλι να επιβεβαιώσω πως «πονάει πάντα η πρώτη φορά». Η ρήξη του κατασκηνωτικού υμένα ήταν επεισοδιακή για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον και κυριότερον, ο ήλιος που σε ξυπνάει από τις 8. Δεύτερον, η απουσία τουαλέτας και μπάνιου και τρίτον, το πρωτοφανές στραβολαίμιασμα λόγω απουσίας μαξιλαριού, το οποίο κάνει τα υπόλοιπα στραβολαιμιάσματα που έχεις βιώσει να ωχριούν μπροστά του και να το αποκαλούν «ο ένας», «ο μοναδικός», «ο αρχηγός», «ο τρανός».

Άλλο σοβαρό ζήτημα είναι το στήσιμο της σκηνής. Στην παρέα μου, όπως στις περισσότερες παρέες, υπάρχει ο χειροδύναμος «Ηρακλής» ο οποίος έχει πολύ ωραίο σώμα και τον φωνάζουμε «Κεν», σαν τον άντρα της Μπάρμπι. Ο Κεν λοιπόν έστησε τη σκηνή του γεμάτος περηφάνια και σιγουριά πως κάρφωσε τα πασσαλάκια στην άμμο με αρκετή δύναμη, ώστε να μη κουνηθούν ούτε με σεισμό. «Ούτε σπιθαμή δε θα κουνηθεί η σκηνή… Ο Ηρακλής έχτισε τα θεμέλια…»

Προς μεγάλη λοιπόν έκπληξη του Ηρακλή, όταν γυρίσαμε από το Έθνικ, εκεί που υπήρχαν δύο σκηνές πλέον υπήρχε μόνο μία. Η δική του είχε μετακινηθεί 10 μέτρα πιο κάτω και ήταν στο όριο του να μπει στη θάλασσα και να κληθεί να μας αποδείξει και τις κολυμβητικές του ικανότητες. Ο Ηρακλής λοιπόν απέτυχε στον άθλο αυτό, αλλά δεν πειράζει, κοτζάμ Λερναία Ύδρα σκότωσε. Τον συγχωρούμε. Στο κάτω κάτω, αυτός θα κοιμόταν στην άμμο.

Η ψευδαίσθηση του ότι, επειδή έχεις σκηνή, κοιμάσαι κάτω από μία στέγη γκρεμίζεται επεισοδιακά όταν αρχίζει να φυσάει όπως φυσούσε αυτό το σαββατοκύριακο στην Τριστινίκα. Ευτυχώς ο Ηρακλής -για όποιον δεν το έχει καταλάβει, όχι, δεν τον λένε Ηρακλή, αλλά πόσο αστείο θα ήταν να τον έλεγαν;- κουβάλησε έναν βράχο και τον έβαλε μέσα στη σκηνή ώστε να μην την πάρει ο αέρας. Αυτά είναι τα καλά του να έχεις χειροδύναμο φίλο.

Αφού σιγουρευτήκαμε πως ο αέρας δε θα μας ξηλώσει το βιός, αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε όλα τα πράγματα στη μία σκηνή και να μαζέψουμε την άλλη, η οποία είναι από αυτές που ανοίγουν μόνες τους, αλλά δυστυχώς, δεν κλείνουν μόνες τους. Έτσι, 3 ενήλικοι άντρες παλεύαμε 10 λεπτά να την κλείσουμε και τελικά έκανα αναζήτηση στο google “HOW TO FOLD A FUCKING TENT”, και μου εμφανίστηκε το βίντεο ενός Κινέζου ο οποίος με ένα χαμόγελο στα χείλη έκλεισε τη σκηνή σε 3 κινήσεις. Αποδείχθηκε λοιπόν για ακόμη μια φορά πως ό,τι και να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή, κάπου θα υπάρχει ένας κινέζος που το κάνει καλύτερα από εσένα.

Πρέπει επίσης να σημειώσω πως το εν λόγω κείμενο γράφεται στο Έθνικ, υπό τον ήχο δυνατής μουσικής. Παρά λοιπόν όλες τις αντιξοότητες, τις δυσκολίες και την πιθανότητα να μέναμε 5 άτομα σε σκηνή 2 ατόμων επειδή ο Αίολος είχε κέφια, υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία μπορείς να τα ζήσεις μόνο σε ελεύθερο κάμπινγκ.

Όσο κι αν πονάει η πρώτη φορά, θα ζητήσω δεύτερη. Γιατί σαν την Χαλκιδική, δεν έχει.

Advertisements
Tagged with: