Love will tear us apart

Έχουν περάσει 3 μήνες από τότε που ξεκίνησα το project GoingPro. Δεν είναι κάτι εντυπωσιακό, αλλά είμαι περήφανος γι’ αυτό. Είναι 100% εγώ, ή μάλλον, 100% ενός βελτιωμένου εγώ, που δε σοβαρεύει και δεν κλαψουρίζει σε κάθε του κείμενο.

Βάζω ένα ισχυρό φρένο στον εαυτό μου, γιατί γνωρίζω καλά πως κανένας δε μου χρωστάει τίποτα για να με διαβάσει. Αν σας αρέσει, θα με διαβάσετε. Αν όχι, θα συνεχίσετε να σκρολάρετε κι αυτό είναι απολύτως αποδεκτό στην εποχή μας. Η βασικότερη προϋπόθεση για να ανέβει ένα κείμενο εδώ πέρα είναι πρώτα να έχω σχετική φωτό με την GoPro.

Αυτός ο περιορισμός είναι τέλειος, για τον απλούστατο λόγο ότι με εμποδίζει από το να γράφω εκθέσεις ιδεών και να περιαυτολογώ, κάτι που ούτως ή άλλως κάνω και στο μπλογκ, ελπίζω ωστόσο σε μικρό βαθμό. Αν μπορώ να το βγάλω φωτογραφία, μόνο τότε μπορώ και να γράψω γι’ αυτό. Σας ορκίζομαι, δεν έχω κλέψει ποτέ. Και ελπίζω να μη θεωρήσετε ούτε το σημερινό κείμενο κλεψιά.

Στις 12 Ιουνίου 2016 έλαβε χώρα ένα από τα τραγικότερα συμβάντα των τελευταίων χρόνων στο Orlando των ΗΠΑ, με τον Omar Mateen να σκοτώνει 49 ανθρώπους σε ένα γκέι κλαμπ και να τραυματίζει άλλους 53. Η είδηση μιλάει από μόνη της.

Από την ημέρα που έγινε αυτό, κάτι έσπασε μέσα μου. Ήθελα πάρα πολύ να γράψω για αυτό, όμως οι κανόνες υπάρχουν για να τηρούνται. Περίμενα υπομονετικά να έρθει η ημέρα που θα γίνει το Thessaloniki Pride, για να κάνω μία σύνδεση με την πληγείσα κοινότητα και να γράψω για αυτό. Όμως, life happened και ήμουν εκτός Θεσσαλονίκης την ημέρα της παρέλασης.

Στενοχωρήθηκα που δεν είχα πλάνα από το pride. Να σας πω την αλήθεια, φοβάμαι ακόμα και τώρα να γράψω για κάτι τέτοιο, επειδή είναι τόσο λεπτό το ζήτημα που ό,τι και να πω θα βρεθεί κάποιος να υποστηρίξει πως είμαι ομοφοβικός και καραγκιόζης, όσο κι αν μοχθήσω για να διατυπώσω το αντίθετο. Από την λίγη εμπειρία μου, έχω καταλάβει πως πάντα θα βγει κάποιος και θα πει κάτι. Εγώ δεν έχω παρά να τον περιμένω.

Αφού γύρισα στη Θεσσαλονίκη, συνειδητοποίησα πως για να γράψει κανείς γι’ αυτό το συμβάν, δεν χρειάζεται να έχει πλάνα από το pride, γιατί η πληγείσα κοινότητα στην παρούσα περίπτωση είναι όλος ο καταραμένος πλανήτης. Συμβάντα σαν αυτά συνθλίβουν την πίστη μου στην ανθρωπότητα, μέχρι να παρουσιαστεί ο επόμενος λόγος να την ανακτήσω.

Είναι τόσο φριχτή η φύση του εγκλήματος αυτού που μας κάνει να κοιτιόμαστε μεταξύ μας με καχυποψία. Το κάθε αστείο εναντίον των γκέι σε κάνει ομοφοβικό, το κάθε αστείο εναντίον της βαριάς αντρίλας σε κάνει πούστη. Είναι καιρός να αλλάξουμε δέρμα και να σταματήσουμε να ανεχόμαστε απλώς τις σεξουαλικές αυτές προτιμήσεις. Είναι καιρός να μην κλείνουμε τα μάτια των παιδιών μας όταν φιλιούνται δύο άντρες.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο φριχτό από το να σκοτώνεις ανθρώπους επειδή αγαπάνε άλλους ανθρώπους από αυτούς που θα ήθελες εσύ. Δεν υπάρχουν λόγια για να διατυπώσω το μέγεθος της αδικίας, η οποία φυσικά δεν είναι κάτι που ξαφνικά παρουσιάστηκε στο Orlando με πυροβολισμούς. Είναι κάτι βαθύτερο, που θα πάρει πολλά χρόνια να αλλάξει γιατί δυστυχώς τέτοια μυαλά κουβαλάμε.

Το θέμα είναι πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι πλαστελίνη, την οποία ο καθένας πλάθει όπως θέλει και την κάνει όσο φυσιολογική θέλει. Η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική. Είναι οι ορμές που σε κάνουν να ταξιδέψεις στην άλλη άκρη του κόσμου για τον άνθρωπό σου, είναι η επιθυμία σου να ξεφτιλιστείς για τον άνθρωπό σου, είναι η ανάγκη σου για αυτόν, μέρα νύχτα. Είναι οι στιγμές που ζήσατε και θα ζήσετε μαζί. Απλώς κάποιοι δε θα τις ζήσουν αυτές τις στιγμές. Όχι γιατί είναι νεκροί σε ένα κλαμπ στο Ορλάντο, αλλά γιατί πάντα θα φοβούνται το όπλο που καραδοκεί.

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, όπως λέει και το σπουδαίο τραγούδι. Ποτέ δεν ήμουν φαν του διαχωρισμού αγάπης και έρωτα, δεν τον καταλάβαινα. Εγώ ξέρω μία αγάπη, μία αγάπη που όλα τα νικά και όλα τα θερίζει, και δε ξέρω τι θα έκανα αν κάποιος μου τη στερούσε με ένα όπλο.

Πριν από μερικά χρόνια, διάβασα αυτό το κείμενο. Το υπογράφει ο Αύγουστος Κορτώ. Είναι το πιο όμορφο ερωτικό κείμενο που διάβασα ποτέ, και είναι γραμμένο από έναν άντρα για έναν άλλον, με τον πιο όμορφο και διακριτικό τρόπο. Σε ένα σημείο μόνο λέει «είσαι και ψηλός πανάθεμά σε», και η αρσενική κατάληξη είναι ένα κωλοδάχτυλο στους διαφωνούντες. Εσένα, σε πειράζει που μιλάει για άντρα;

Η αγάπη έχει έναν εκατομμύριο τρόπους να μας ξεσκίσει. Ας την αφήσουμε να κάνει τη δουλειά της, χωρίς να παρεμβαίνουμε με σφαίρες.

Η φωτογραφία είναι ένας κύριος που παίζει βιολί στην παραλία. Αυτό είναι ο έρωτας. Απλός, καθημερινός, όμορφος. Ζητιανεύει κάτι από εσένα και σε έχει ανάγκη. Χωρίς εσένα, δε μπορεί. Μην τον προσπερνάς σαν να μην είναι εκεί.

 

Advertisements
Tagged with: