As Soviet as it gets

Από την τετραήμερη –έως τώρα- παραμονή μου στη Ρωσία, έχω διαπιστώσει δύο πράγματα. Πρώτον, δεν ξέρω Ρωσικά. Δεν πάει να με στολίζει και να με εγκωμιάζει η καθηγήτριά μου, δεν ξέρω την μαύρη μου την τύφλα. Δεύτερον, στη Ρωσία κινδυνεύεις παντού και ανά πάσα στιγμή, γι’ αυτό καλό θα ήταν να προσέχεις όταν είσαι εδώ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δεύτερη διανυκτέρευσή μας στις κάθε άλλο παρά μαγευτικές φοιτητικές εστίες του Πανεπιστημίου του Σαράτοφ. Ήμασταν παρέα στο μπαλκόνι και πίναμε μπύρες στην εκπαιδευτική μας εκδρομή και δεν ενοχλούσαμε κανέναν. Εντάξει, ενοχλούσαμε ακόμα και τα πλακάκια, καθώς κανείς σε ακτίνα 3 ορόφων δε μπορούσε να κοιμηθεί.

Αράζαμε στο δικό μας μπαλκόνι για τον απλούστατο λόγο πως κάναμε μια εντυπωσιακή πατέντα με τον συγκάτοικο και μανουβράραμε το τραπέζι που είχαμε στο δωμάτιο, βγάζοντάς το τελικά στο μπαλκόνι. Οι οδηγίες θύμιζαν παρκάρισμα στο κέντρο: «έλα, έλα λίγο ακόμα, ωπαωπαΩΠΑΩΠΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, κόψ’ το λίγο δεξιά, κι άλλο, κι άλλο, έλα έλα, λίγο μπροστά, εδώ είσαι.» Έτσι, πλέον στο πανεπιστήμιο παίζουν το παιχνίδι «βρείτε τον Έλληνα»: είμαστε οι μόνοι στις εστίες που έχουμε βγάλει το τραπέζι στο μπαλκόνι, και είμαστε εξαιρετικά περήφανοι γι’ αυτό.

Σε κάποια φάση λοιπόν εμφανίστηκε ένας μυστήριος τύπος κάτω από το μπαλκόνι μας ο οποίος μας είπε κάτι για τσιγάρα. Εμείς πήγαμε να του δώσουμε τσιγάρα, αλλά αυτός εννοούσε να μοιραστούμε ένα μεγάλο και πήρε την πρωτοβουλία να ανέβει πάνω. Μας χτυπούσε την πόρτα ένα δεκάλεπτο και εμείς αναρωτιόμασταν πόσο εύκολη είναι η ζωή χωρίς νεφρό, και πόσα θρίλερ έχουν αρχίσει σε μία πανεπιστημιακή εστία, ένα βροχερό, σοβιετικό βράδυ.

Να σημειώσω πως από την ώρα που πάτησα το πόδι μου στη Ρωσία, αγοράζω μόνο 100% ρωσικά προϊόντα. Το σαμπουάν, οι σοκολάτες, η οδοντόκρεμα, τα φρούτα είναι όλα ρωσικά. Δε θέλουμε Crunch, Palmolive και βλακείες. Το θέλουμε as Soviet as it gets. Φοβάμαι μόνο μήπως η ρωσική οδοντόκρεμα κάνει τα δόντια μου χρυσά.

Την επόμενη μέρα ήταν η μέρα που θα πηγαίναμε σε ένα θέρετρο μέσα στο δάσος, όπου θα διανυκτερεύαμε. Μετά από μιάμιση ώρα στους ρωσικούς δρόμους –καλύτερα ρωσικές λακκούβες με κάποια διαστήματα ασφάλτου- φτάσαμε στο δάσος. Μας υποδέχτηκε ένας εξαιρετικά τρομακτικός φαλακρός, θηριώδης άντρας, ο οποίος μύριζε βότκα από τα 3 μέτρα και τα χέρια του φαινόντουσαν ικανά να σου σπάσουν το χέρι σαν ξυλάκι. Αυτός ο τύπος ικανοποίησε την ημερήσια σοβιετική μου δόση, και με το παραπάνω.

Αφού φάγαμε, χωριστήκαμε σε 3 γκρουπ: το γκρουπ που θα ψάρευε, το γκρουπ που θα έκανε βαρκάδα με το κότερο και το γκρουπ που θα έκανε βόλτα στο δάσος. Εγώ, λόγω ρομαντικής ψυχοσύνθεσης, αποφάσισα να ακολουθήσω το γκρουπ της βαρκάδας και να προχωρήσω αργότερα στις άλλες δύο δραστηριότητες. Εδώ πρέπει να προσθέσω μία ανακοίνωση. Μπαμπά, παντρεύτηκα. Πήγαμε την προηγουμένη της αναχώρησης για το δάσος σε ένα μουσείο που έκαναν αναπαράσταση Ρωσικού γάμου. Την πήρα με παπά και με κουμπάρο, αλλά σεντόνι στο μπαλκόνι ακόμα δεν βγάλαμε. Φταίει και λίγο που έχουμε το τραπέζι και δε θέλουμε να το κρύψουμε.

Στο μέρος από το οποίο θα αναχωρούσε το κότερο μας μετέφερε όχημα δυσανάλογης αξίας με αυτήν του κότερου: ένα προπολεμικό τζιπ με ανύπαρκτες αναρτήσεις, μέσα στο οποίο όλοι ήρθαν πιο κοντά. Κάποιοι, σίγουρα πιο κοντά από όσο θα ήθελαν. Ο οδηγός του οχήματος είχε συνολικά 3 κανονικά και 42 χρυσά δόντια στο στόμα του, και οδηγούσε σαν να ήθελε να σπάσει το προσωπικό του ρεκόρ διαδρομής. Δυστυχώς για εμάς, μπορεί και να το κατάφερε.

Φτάσαμε τελικά στο μέρος από όπου αποχωρούσε το κότερο, και αντικρύσαμε μια λαμαρινένια βάρκα η οποία χωρούσε δύο άτομα τη φορά. Μια υπέροχη, απτή και κατανοητή εφαρμογή της έκφρασης «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι». Ανέβηκα λοιπόν στη βάρκα με τον συγκάτοικο και ο ρομαντισμός πήγε μαζί με εμάς βόλτα στο ποτάμι. Μια βόλτα που παρόμοιά της δεν έχω ξανακάνει. Ίσως έφταιγε η αντίθεση του καλτ σοβιετικού σκηνικού με την πανέμορφη ηρεμία του ποταμού. Ίσως έφταιγε η υπέροχη διάθεση του Ρώσου οδηγού της βάρκας που μιλούσε με τους τύπους που έκαναν κανό στο ποτάμι και γελούσαν με την ψυχή τους, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα γιατί. Με έναν τρόπο, αγάπησα όλη αυτήν τη σοβιετική καλτίλα την οποία έχω βαλθεί να ειρωνεύομαι.

Παρά τα αμέτρητα αστεία που μπορεί κανείς να πει για τις κάπως περίεργες συνήθειες αυτού του λαού ή την απερίγραπτη φτώχια που επικρατεί σε ένα τεράστιο μέρος της Ρωσίας, υπάρχουν πανέμορφα μέρη σε αυτό το γιγαντιαίο κράτος. Πανέμορφα μέρη, τα οποία μια ζωή δε φτάνει για να δεις. Το καλύτερο που έχω να κάνω, είναι να προσπαθήσω.

Γνωρίζω πως η Ρωσία δεν είναι ο τοπ καλοκαιρινός προορισμός. Γνωρίζω πως κατά πάσα πιθανότητα, το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεών της δεν αποτελεί καν προορισμό. Ωστόσο, μια βόλτα σαν αυτή, η μια εμπειρία που σου προσφέρει ένα τέτοιο ταξίδι είναι αρκετό για να με κουνήσει εκτός Χαλκιδικής, έστω και για μια χρονιά.

Κάποιες φορές, έχει κι αλλού σαν τη Χαλκιδική. Ίσως, ακόμη, να είναι και καλύτερα.

Добро пожаловать в Россию!

Advertisements