Where the Streets Have no Name

 

Στη μικρή Ρωσική πόλη στην οποία έμεινα για μερικές ημέρες ήμασταν γνωστοί: «ήρθαν οι Έλληνες». Βγήκε φιρμάνι σε όλη την πόλη πως έχουν έρθει 40 Έλληνες, πανέτοιμοι να αφήσουν τα ρούβλια τους σε μαγνητάκια, ματριόσκες, παγωτό, νερό χωρίς αέριο (το νερό με αέριο λέγεται ΓΚΑΖΟΖΑ και μόνο ΓΚΑΖΟΖΑ) και λοιπά σουβενίρ πάσης φύσεως.

Προσπαθούσαμε σαν γκρουπ να συνεχίσουμε αδιάκοπα τις ελληνικές μας συνήθειες στη Ρωσία, οι οποίες συνοψίζονται άψογα στον πρωινό –κατά προτίμηση- κρύο και ανθρώπινο καφέ, στο φαγητό στη μέση του τραπεζιού «για να τσιμπάμε τίποτα βρε αδερφέ» και στο εύκολο τσιγάρο μετά. Στη Ρωσία το τσιγάρο απαγορεύεται σε αρκετά μέρη. Δεν έχει σημασία αν είναι ανοιχτός ο χώρος. Μπορείς να φας ένα ωραιότατο πρόστιμο πολλών ρουβλιών ή ένα γερό χέρι ξύλο. Μαντέψτε τι είναι προτιμότερο.

Το άλλο εντυπωσιακό είναι πως στο Σαράτοφ –και σε όλη τη Ρωσία- απαγορεύεται να αγοράσεις αλκοόλ μετά τις 10 το βράδυ. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως μπορείς να πας στις 10 και μισή και να πεις «έλα ρε αδερφέ, άσε με να πάρω μία βοτκίτσα». Δυστυχώς, μιλάω εκ πείρας. Το βλέμμα του σεκιουριτά, ο οποίος ήταν γύρω στα 70, έλεγε «φύγε από εδώ ηλίθιε τουρίστα» και το έλεγε η καρδούλα του. Μαντέψτε ποιος δεν ήπιε βότκα εκείνο το βράδυ.

Στο Σαράτοφ με εντυπωσίασε η οδική παιδεία των Ρώσων: με το που πατήσεις το πόδι σου στη διάβαση, έχουν σταματήσει. Αν έχεις την ατυχία να πατήσεις το πόδι σου εκτός διάβασης, καλά να πάθεις. Θα περάσεις πολύ δύσκολα στο Ρωσικό νοσοκομείο, ειδικά αν το μόνο που ξέρεις να λες είναι «γιατρέ, με πονάει το κεφάλι» και «γιατρέ, έχω υψηλή θερμοκρασία».

Είναι εξίσου εντυπωσιακό πως δεν υπάρχει ούτε ένα ιταλικό αμάξι στο Σαράτοφ. Αλήθεια σας λέω, ως περήφανος ιδιοκτήτης Alfa Romeo, ένοιωσα έντονα προσβεβλημένος. Μα γιατί οι Ρώσοι δεν εμπιστεύονται την αψεγάδιαστη ιταλική τεχνολογία; Μήπως υπάρχει κάποιου είδους εμπάργκο; Είναι πάντως γεγονός πως στο Σαράτοφ υπάρχει πλήθος Lada και πλήθος κινέζικων αυτοκινήτων, τα οποία δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. Το θέμα είναι πως αν σε πατήσει, δεν έχει καμία σημασία από πού είναι.

Επισκεφτήκαμε διάφορα μέρη ως κέντρο Ρωσικής γλώσσας και πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή του Σαράτοφ. Όλες οι καθηγήτριες και εθελόντριες φοιτήτριες του πανεπιστημίου ήταν απίστευτα εξυπηρετικές. Σε βαθμό που σε κάνει να αναρωτιέσαι πραγματικά, για ποιο λόγο χάρηκαν τόσο πολύ που ήρθαμε;

Δεν μου αρέσει να είμαι 24 ώρες το 24ωρο καχύποπτος. Προτιμώ, όταν έρχεται η ώρα, να αναδεικνύω την ρομαντική μου πλευρά, η οποία πιστεύει βαθιά ότι ο πραγματικός λόγος που χάρηκαν δεν είναι το χρηματικό κέρδος. Είναι ένα άλλο κέρδος, ένα κέρδος που όμοιό του δεν υπάρχει: να ξέρεις πως η γλώσσα σου και ο πολιτισμός σου ξεσήκωσαν 50 Έλληνες από τη θάλασσα και τη Χαλκιδική και τους τράβηξαν στη μέση του Ρωσικού πουθενά.

Αν με ρωτούσατε έναν χρόνο πριν, δε θα πίστευα ποτέ πως θα ήμουν στη Ρωσία σήμερα. Αυτή μάλιστα τη στιγμή είμαι σε ένα τρένο από Σαράτοφ προς Μόσχα (θα διαβάσετε περισσότερα τις επόμενες εβδομάδες) και διανύω την 14η μου ώρα εδώ μέσα. Μόσχα, σου ερχόμαστε.

Στη διάρκεια της μιας εβδομάδας που είμαι στη Ρωσία έχω ειρωνευτεί πολύ τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Είναι ο τρόπος μου να προσεγγίζω τις άγνωστες καταστάσεις, συγχωρήστε το μου. Στο κάτω κάτω, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να δηλώσεις την προθυμία σου να γνωρίσεις περισσότερα για αυτόν τον σπουδαίο πολιτισμό από το να τα παρατήσεις όλα καλοκαιριάτικα και να έρθεις στη Ρωσία.

Γνώρισα ανθρώπους απίστευτα εσωστρεφείς, που για να τους βγάλεις κουβέντα θα πρέπει να την τραβήξεις με το τσιγκέλι. Θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που μου απάντησαν στα αγγλικά και με πείσμωσαν να μιλήσω καλύτερα. Θέλω να ευχαριστήσω τον ταξιτζή που δε με έκλεψε αν και είμαι άσχετος. Θέλω να ευχαριστήσω τον άγνωστο κύριο τον οποίο ρώτησα «πώς ονομάζεται αυτός ο δρόμος» όπως ρωτούσα στην εξέταση των προφορικών τις καθηγήτριες κι αυτός, με ένα χαμόγελο, μου απάντησε όσο πιο καθαρά μπορούσε. Θέλω να ευχαριστήσω τους φοιτητές που ενώ είχαμε ξεμείνει από ποτό, μας έδωσαν μια βότκα δωρεάν. Θέλω να ευχαριστήσω άλλους τόσους γι’ αυτή την υπέροχη εμπειρία, αλλά δε θα μου φτάσει όλο το χαρτί του κόσμου.

Θέλω να ευχαριστήσω αυτόν τον λαό που είναι τόσο διαφορετικός και μου δίδαξε τόσα πράγματα, άθελά του. Ο μπαμπάς μου το λέει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου: επίθεση. Και σας το λέω αυτό μετά από 15 ώρες σε ένα τρένο. Μέσα σ’ αυτό το τρένο, κοιτάς έξω και βλέπεις ατελείωτα χωράφια και που και που κι από κανένα δρομάκι. Και επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, κατάλαβα για τι μιλάει το “Where the Streets Have no Name”.

Advertisements
Tagged with: