ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ – Красная Площадь 

Αυτό είναι το πρώτο κείμενο στο μπλογκ το οποίο γράφεται εξολοκλήρου στο κινητό. Ο πρώτος λόγος που συμβαίνει αυτό είναι η επιθυμία μου να πιάσω τον παλμό της Ρωσικής πρωτεύουσας και να κάνω βόλτα σε αυτή ενώ γράφω το κείμενο. Ο δεύτερος και πραγματικός λόγος είναι πως κωλοβάρεσα τις προηγούμενες μέρες και τώρα -αψόγως ελληνιστί- “έφτασε το αυγό στον κώλο”. Επειδή λοιπόν οι προθεσμίες υπάρχουν για να τηρούνται, κοντά σας, από την καρδιά της Ρωσίας, κουτουλώντας σε κολωνάκια, γυρνώντας συνεχώς πίσω για να βάλω ξεχασμένους τόνους και κινδυνεύοντας εξαιρετικά να ξεράσω στο λεωφορείο-μετρό-τρόλει, Μοσχοβίτικο Γκοϊνπρό.

Η Μόσχα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Είναι μεγαλειώδης κι έχει κάτι εντελώς διαφορετικό από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που έχω επισκεφτεί. Δε μπορώ ακριβώς να το προσδιορίσω. Συγκρίνοντάς τη με τη Ρώμη, θα έλεγα πως, ενώ στη Ρώμη όλα εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου και όλη η πόλη είναι το έκθεμα, εδώ πέρα ανεβαίνεις 5000 σκαλιά, ακούς 300 τρομπέτες, σταματάς να πιείς νερό, απογοητευμένος συνειδητοποιείς πως έχουν μόνο γκαζόζα, συνεχίζεις και τελικά βλέπεις το υπεργιγάντιο μνημείο το οποίο είναι προς τιμήν του τρίτου ανιψιού του Τσάρου από την πλευρά της μάνας, τον οποίο δεν πολυσυμπαθούσε κι όλας. Οι Ρώσοι έχουν πάρα πολύ χώρο και τους αρέσει να απλώνονται. Κάποιες φορές, τους αρέσει να υπερβάλλουν και λιγουλάκι, τόσο δα, μια σταλίτσα (столица-> πρωτεύουσα).

Όταν λοιπόν βγήκα από το υπέροχο μετρό και περπάτησα προς την Κόκκινη Πλατεία για πρώτη φορά, κάτι στον αέρα ούρλιαζε πως δεν είμαι στην Ευρώπη. Κι αυτό δεν το λέω με καμία κακία και προκατάληψη. Ίσως φταίνε λίγο τα λουλούδια, τα οποία τα αγαπούν πολύ σαν λαός. Ίσως φταίνε τα διαφορετικά πρόσωπα και το γεγονός ότι μιλάνε όλοι μια τόσο βαριά γλώσσα. Ίσως φταίει το ότι δεν υπάρχει μια ρημαδοταμπέλα στα αγγλικά (βλέπε МакДоналдс), αφήνοντας στους μη-Ρωσόφωνους τουρίστες μονάχα την επιλογή της αυτοκτονίας. Κάτι στον αέρα σου φωνάζει πως διανύεις μια περιοχή άκρως διαφορετικού πολιτισμού. Πολιτισμός βαρύς, βαθύς, μεστός, που κόβεται με το μαχαίρι. Και μετά από λίγη ώρα, ο πολιτισμός τους σου δίνει ένα δυνατό χαστούκι και σε αφήνει να κοιτάς σαν να κατέβηκες από κανένα βουνό. Μιλάω προφανώς για τη στιγμή που μπαίνεις πρώτη φορά στην Κόκκινη Πλατεία.

Δεν είμαι ο ορισμός του κοσμογυρισμένου, αλλά έχω δει μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Έχω δει τη Fontana di Trevi, έχω δει τον Πύργο του Άιφελ, έχω δει το Κολοσσαίο και τη Σαγράδα Φαμίλια, αλλά δε νομίζω πως με συγκίνησε κάτι περισσότερο από την Κόκκινη Πλατεία. Δεν έχει καμία σημασία για εμένα η διαφορά ανατολικής και δυτικής εκκλησίας. Δε νιώθω πιο οικεία στη Ρωσία λόγω της Ορθοδοξίας, θα έλεγα πως δεν είναι μέτρο και σταθμό για εμένα η θρησκεία σε θέματα προσαρμογής. Ίσως μάλιστα να είναι κάτι το οποίο κοιτάω ακόμα με μισό μάτι, κάθε άλλο παρά εγκάρδια. Η Κόκκινη Πλατεία με συγκίνησε, και αυτό δε συνέβη επειδή έχει έναν ορθόδοξο ναό. Συνέβη παρά του στοιχείου αυτού.

Η Κόκκινη Πλατεία είναι πολύ μεγάλη. Μεγάλη σε κυβικά “άντε, ακόμα να φτάσουμε”; Περπατώντας από το ιστορικό μουσείο μέχρι τον ναό του Αγίου Βασιλείου, είσαι πεπεισμένος πως οι Ρώσοι τελειοποίησαν την οφθαλμαπάτη, γιατί πολύ απλά δεν τελειώνει. Επίσης, εγώ πιστεύω ακράδαντα πως κάπου στην κόκκινη πλατεία υπάρχει ένα εργαστήρι κατασκευής Κινέζων, γιατί πολύ απλά δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσοι είναι και πόσες φορές μπορούν να βγάλουν το ίδιο πράγμα φωτογραφία. Το πόσο αποδοτικός ως τουρίστας είναι ένας Κινέζος προκύπτει από τον τύπο Ματριόσκα/sec (Mat/sec), δηλαδή πόσες κούκλες Ματριόσκα (και όχι μπάμπουσκα όπως το λέμε για κάποιο λόγο) θα αγοράσει ο χ Κινέζος το δευτερόλεπτο.

Όταν καταφέρεις να ξεπεράσεις τις ορδές των Κινέζων, ίσως κάποτε φτάσεις να δεις το μαυσωλείο του Λένιν. Το εν λόγω μαυσωλείο είναι φρικαλέο, για τον απλούστατο λόγο ότι έχει μέσα τον Λένιν ταριχευμένο. Φήμες λένε ότι ο Λένιν μάζεψε λίγο στο πλύσιμο, γιατί στο μαυσωλείο φαίνεται να είναι ο νάνος ξάδελφος του Λένιν, ο Ντιμίτρι Ίλιτς Λένιν (όχι, ο Λένιν δεν είχε νάνο ξάδελφο, σας παρακαλώ μη το ψάξετε στο γκουγκλ και σας χτυπά την πόρτα η ρωσική υπηρεσία πληροφοριών). Στο μαυσωλείο απαγορεύονται αυστηρώς και δια ροπάλου οι φωτογραφίες και κάτι μου λέει πως το δια ροπάλου δεν ειναι μεταφορικό. Κάτι μου λέει ότι αν επιχειρήσω να φωτογραφίσω τον κοντό Λένιν θα με δέρνουν 130 μερόνυχτα στο ρωσικό μπαλαούρο -όσα και τα εκατοστά του.

Στην ουρά για το μαυσωλείο αντικρίσαμε ένα ανέκδοτο: δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μακριά ήταν. Ήμασταν πολύ κοντά στο να βγούμε από την πλατεία. Κι όλα αυτά, για να δούμε αυτό το φρικαλέο θέαμα, αυτήν την τεράστια προσωπικότητα που τόσα χρόνια μετά προσελκύει ανθρώπους για να τον δουν νεκρό και ζαρωμένο. Δεν ξέρω για εσάς, εμένα μου φαίνεται τόσο σπουδαίο όσο και φρικαλέο. Μάλλον κλίνω λίγο προς το δεύτερο.

Μετά από μεγάλες απορίες, όπως εάν και κατα πόσο τιμάς τη μνήμη του Λένιν με το να τον ταριχεύεις και να τον εκθέτεις σαν να είναι μούμια (πρακτική κάπως ειδωλολατρική, δε βρίσκετε;) μπορείς να κάνεις μια πιο ανθρώπινη βόλτα στην Κόκκινη Πλατεία. Από την πίσω πλευρά που είναι το 4 Seasons, υπάρχει ένα παζάρι. Μέσα στο παζάρι, υπάρχουν παντού λουλούδια και ένας πιανίστας παίζει συνεχώς, και σε κάνει να νομίζεις πως όλα αυτά δεν είναι αλήθεια και πως τα κτίρια είναι φτιαγμένα από ζαχαρωτό.

Ένα μεγάλο ρωσικό παραμύθι.

Advertisements
Tagged with: