Welcome to Greece

Όπως ανέφερα αρκετές φορές στο προηγούμενο κείμενο (βλέπε «Ζω μονάχα εν Λευκάδα»), η Λευκάδα έχει παραμυθένιες παραλίες, ειδικά στην δυτική πλευρά της, η οποία κοιτά στην Ιταλία. Λόγω αυτής της κοντινής απόστασης του νησιού από την Ιταλία, βλέπεις πάρα πολλούς Ιταλούς τουρίστες, κάτι που στη Βόρειο Ελλάδα δεν το έχουμε συνηθίσει. Εδώ μας επισκέπτονται κυρίως οι βαλκάνιοι γείτονές μας.

Οι Ιταλοί στη Λευκάδα είναι παντού. Κυρίως είναι στο αντίθετο ρεύμα της κλειστής στροφής την οποία διασχίζεις εκείνη τη στιγμή, ή στο δικό σου ρεύμα, πηγαίνοντας με 20 χιλιόμετρα την ώρα σε δρόμο που μπορείς να βγεις για προσπέραση μόνο με ταυτότητα στο στόμα. Κυκλοφορούν παντού με σκουτεράκια και το αντίστοιχο κράνος ανθρακωρύχου και έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σου φτιάχνουν τη μέρα. Κυρίως με το ακούραστο του χαρακτήρα τους και τα 30 πράγματα που κουβαλάνε μαζί τους στην κάθε δυσπρόσιτη παραλία γεμάτη κατσάβραχα.

Ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στη Λευκάδα είναι το Πόρτο Κατσίκι, και δε θα είναι για πολύ, γιατί καταρρέει λίγο λίγο. Υπάρχουν 2 βασικά προβλήματα. Το πρώτο είναι πως είναι από τα αγαπημένα μέρη όλων των τουριστών της Λευκάδας, οπότε γίνεται «το έλα να δεις», «του Κουτρούλη ο γάμος», «το σώσε». Το δεύτερο είναι πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατολίσθησης, γι’ αυτό έχουν τοποθετηθεί σχοινάκια πίσω από τα οποία δεν πρέπει να κάθεσαι, εκτός κι αν σ’ αρέσει τόσο πολύ το Πόρτο Κατσίκι, ώστε να θέλεις να γίνει η τελευταία σου κατοικία.

Στη δική μας περίπτωση, το «καθίστε με δική σας ευθύνη» έγινε «παίξτε ρακέτες με δική σας ευθύνη». Μας στραβοκοιτούσε όλο το Πόρτο Κατσίκι, μαζί με τα κατσίκια, τα οποία αγχώθηκαν επειδή ο ήχος από τις ρακέτες θα μπορούσε να προκαλέσει κατολίσθηση. Αυτός θα ήταν ένας εξαιρετικά άδοξος θάνατος για μία από τις ωραιότερες παραλίες της Ελλάδας, ένας εξαιρετικά δίκαιος για αυτούς που νομίζουν πως ο ήχος από ένα μπαλάκι μπορεί να προκαλέσει κατολίσθηση.

Για όσους αναρωτιούνται ποιο είναι το ωραιότερο μέρος στη Λευκάδα, πραγματικά δε μπορώ να σας απαντήσω. Μπορεί να βρεθείτε σε 30 ωραίες παραλίες και να σας μαγέψει η θεωρητικά ασχημότερη. Εμένα με μαγεύει πάρα πολύ ο καταρράκτης κοντά στο Νυδρί, στον οποίο άμα μπεις «τσιτώνει το δερματάκι σου». Δε συστήνεται για καρδιακούς. Επίσης, μπορεί να έχετε την ατυχία και να πετύχετε καμια παρέα σαν κι εμάς όταν πάτε στον καταρράκτη, και επί μισή ώρα να ακούτε 6 μαντράχαλους να φωνάζουν και να πετάνε παντού παγωμένο νερό.

Η πιο ωραία στιγμή των διακοπών καθορίζεται πάντα από τη συγκυρία. Για εμένα, από τις ωραιότερες στιγμές των διακοπών ήταν αυτή που παίξαμε μπάσκετ με 5 Λευκαδίτες στο γήπεδο μπάσκετ του σχολείου του Σπανοχωρίου, το οποίο πραγματικά μπορεί να είναι το πιο μακρινό σημείο ολόκληρου του νησιού από τη θάλασσα. Μπήκαμε 5 γομάρια σε ένα αμάξι, φορώντας μαγιό και παπούτσια παντός τύπου (εντυπωσιακά καλτ σκηνικό) με μια μπάλα μπάσκετ την οποία ξέχασα στο αμάξι και κουβάλησα καταλάθος στη Λευκάδα.

Πήγαμε λοιπόν στο σχολείο με προοπτική να κάνουμε κανένα σουτ και να κοροϊδευτούμε λίγο μεταξύ μας, όταν εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά ένα παλικάρι φορώντας μια μπασκετική μπλούζα «Νίκη Λευκάδας» και μας είπε ότι είναι με 4 φίλους του και θέλουν να παίξουν διπλό. Κάποια πράγματα φαντάζουν όντως σταλμένα απ΄ τον Θεό. Μετά από αρκετή ώρα παιχνιδιού (ναι, νικήσαμε, και δε σημαίνει τίποτα το ότι ήταν τουλάχιστον 3-4 χρόνια μικρότεροι) καθόμουν και αναρωτιόμουν πόσο μαγικό μπορεί να είναι που, στη μέση του πουθενά, βρήκαμε 5 παιδιά να παίξουμε μπάσκετ; Και μάλιστα 5-5, σαν πραγματικό ματς Θεσσαλονίκη-Λευκάδα.

Ωστόσο, η τοπ στιγμή του ταξιδιού πρέπει να ήταν στα Καβαλικευτά, μία ακόμη μαγευτική παραλία (καταντάει κουραστικό). Φτάσαμε με τους φίλους μου στην παραλία και δεν είχαμε ομπρέλα. Σκιά, προφανώς, ούτε για δείγμα. Καταλήξαμε να μαλώνουμε γιατί άλλοι θέλαμε να κάτσουμε στα βράχια, άλλοι θέλαμε να κάτσουμε στον ήλιο. Τελικά περπατήσαμε πολύ μακριά, σε μια σκιά κάτω από έναν μεγάλο βράχο κι εγώ πήγα να αγοράσω μόνος μου νερά και καφέδες, για να ηρεμήσω λίγο.

Η απόσταση δεν ήταν τόσο μεγάλη, αλλά ήταν δύσκολη γιατί έπρεπε να περπατήσω πάνω από κοφτερούς βράχους με 2 νερά, 4 καφέδες και πορτοφόλι στο χέρι. Λίγο ο ιδρώτας, λίγο ο ήλιος, λίγο η κούραση, ε δε θέλει και πολύ να ξεκινήσεις να «αγανακτείς». Η «αγανάκτηση» είναι παγκόσμια γλώσσα και την καταλαβαίνουν όλοι. Την κατάλαβε προφανώς και ο μεγαλόσωμος Ιταλός που ήταν εκεί κοντά. Φορούσε μια άσπρη μπλούζα, ιδρωμένη όσο δεν πάει, και είχε μείνει πολλά μέτρα πίσω από την αρκετά πιο ευκίνητη οικογένειά του. Κουρασμένος και ιδρωμένος και αυτός, με ρώτησε κάτι στα Ιταλικά που πρέπει να σήμαινε στο περίπου «τι σου συμβαίνει βρε αγόρι μου μεσημεριάτικα;» Εγώ του απάντησα (εις άπταιστην Αγγλικήν) “it’s difficult to get through here”. Αυτός μου απάντησε, με ένα τεράστιο, ιδρωμένο χαμόγελο “difficult, but beautiful”.

Αυτός ο άνθρωπος ήταν κουρασμένος, ήταν ιδρωμένος, είχε 2 μικρά παιδιά να κουμαντάρει, αλλά είχε ένα τεράστιο χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που κουβάλησε μαζί του από την Ιταλία και το κράτησε ανέπαφο για να φωτίσει αυτό το υπέροχο νησί. Από εδώ και πέρα, αλήθεια σας το λέω, δε θα γκρινιάξω ποτέ ξανά σε παραλία, όσο κουρασμένος και να είμαι. Δεν ήξερα τι να απαντήσω, αν έπρεπε να ντραπώ ή να χαμογελάσω. Τελικά του χαμογέλασα, και συνέχισε ο καθένας τις τόσο διαφορετικές διακοπές του σε αυτόν τον κοινό, ευλογημένο τόπο.

Advertisements