ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΝΑΥΠΛΙΕΩΝ

Όπως περιέγραψα ενδελεχώς στο προηγούμενο κείμενο (βλέπε «Η Ιθάκη σ’ έδωσε το ωραίο ταξίδι…»), το να φύγω με τους φίλους μου από την Πύλο αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολο, εξαιτίας προβλημάτων στο μπροστά δεξιά λάστιχο του MiTo. Με καινούριο πια ελαστικό, λίγες ώρες ύπνου και λίγο άγχος βρε αδερφέ, γιατί δε ξέρεις αν θα κρατήσει το λάστιχο, κινήσαμε προς την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Ελλάδας, μία από τις ομορφότερες πόλεις -που της κάνω την τιμή και τη βάζω δίπλα-δίπλα στη Θεσσαλονίκη σε θέματα ομορφιάς-, το πανέμορφο Ναύπλιο.

Η αλήθεια είναι πως το δωμάτιό μας δεν ήταν στο Ναύπλιο. Θα μπορούσε κανείς να πει πως, τόσο μακριά που ήταν το δωμάτιό μας από το Ναύπλιο, θα ήταν πρακτικότερο να νοικιάσουμε το δωμάτιο για διακοπές στη Θεσσαλονίκη, παρά για διακοπές στο Ναύπλιο. Η διαδρομή δωμάτιο-Θεσσαλονίκη ίσως ήταν και μικρότερη από τη διαδρομή δωμάτιο-Ναύπλιο.

Στο Ναύπλιο πήγα 5ήμερη εκδρομή στο Λύκειο. ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν εννοώ 7ήμερη 3ης Λυκείου. 7ήμερη δεν πήγα ποτέ, επειδή οι συμμαθητές μου ήθελαν να διαβάσουν για τις Πανελλήνιες. Σας εύχομαι να χτυπάτε το μικρό σας δάχτυλο σε όλα τα έπιπλα του σπιτιού μέχρι να σβήσει ο ήλιος και να θυμάστε πως ξεχάσατε ανοιχτό το θερμοσίφωνο αφού έχετε μπει στο αμάξι και έχετε διανύσει 1 χιλιόμετρο.

Τελικά, θυμάμαι πολύ καλά το Ναύπλιο από τότε. Παρκάραμε ακριβώς έξω από ένα σούπερ-μάρκετ από το οποίο είχαμε αγοράσει στην εκδρομή ένα 10λιτρο νερό για ψύκτη, επειδή κάναμε τις πράξεις και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως μας συνέφερε οικονομικά. Βέβαια, τα 6μιση λίτρα από τα 10 έπεσαν στο πάτωμα στην προσπάθειά μας να πιούμε από το στόμιο, οπότε ενδεχομένως δεν ήταν η πιο συμφέρουσα λύση. Σίγουρα δεν ήταν συμφέρουσα λύση για την καθαρίστρια, η οποία ακόμα σφουγγαρίζει, σιχτιρίζοντας τα μαλακισμένα από τη Θεσσαλονίκη.

Θυμήθηκα επίσης το ψιλικατζίδικο από το οποίο αγοράσαμε ένα ξύδι ΤΟΠ και στη συνέχεια πήγαμε στον διευθυντή λέγοντάς του: «Κύριε διευθυντά, μας πιάσανε κορόιδα! Ζητήσαμε ξύδια και μας δώσανε αυτό!» Ενδεχομένως γι’ αυτό ο διευθυντής μας χειροκροτούσε 3 τέταρτα όταν αποφοιτήσαμε και φώναζε «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!»

Σε όλες τις εκδρομές λυκείου, προφανώς, στα δωμάτια καπνίζουν και πίνουν. Όλοι το ξέρουν αυτό. Εμείς είχαμε βάλει δύο μπουκάλια αλκοόλ στο χρηματοκιβώτιο, με κωδικό. Κανείς δε σκέφτηκε πως αφού πιούμε το πρώτο μπουκάλι κανείς δε θα θυμάται τον κωδικό, και μετά θα χρειαστεί να ρωτήσουμε τον διευθυντή πώς γίνεται να διαρρήξουμε το χρηματοκιβώτιο για να ανακτήσουμε ένα μπουκάλι ουίσκι.

Θυμόμουν επίσης το μουσείο κομπολογιού, το οποίο βρίσκεται στα γραφικά σοκάκια του Ναυπλίου. Μπήκα λοιπόν μέσα για να αγοράσω ένα κομπολόι δώρο και το μάτι μου έπεσε σε ένα πολύ ωραίο κομπολόι, το οποίο τελικά έκανε 125 ευρώ. Είναι τρελοί αυτοί οι Ναυπλιώτες. Αν κάνει 125 ευρώ το κομπολόι, καλύτερα να ξαναρχίσω το κάπνισμα.

Στην πιο γνωστή πλατεία του Ναυπλίου, την πλατεία Συντάγματος, ήταν μαζεμένα πολλά άτομα μπουλούκι. «Α» είπα, «δες τι ωραία εκδρομή που ήρθε αυτό το σχολείο στο Ναύπλιο.» Μετά βέβαια οι φίλοι μου είπαν «είναι 1 Αυγούστου ηλίθιε». Αυγουστιάτικα σχολική εκδρομή γιοκ. Ε και τι σκατά κάνουν 150 άτομα μαζεμένα σε μια πλατεία κοιτώντας τα κινητά τους…; Ψάχνουν πόκεμον. Ναι, η μανία με το Pokemon Go είναι ζωντανή και στο Ναύπλιο. Τρεις μάλιστα έκλαιγαν από τη χαρά τους, γιατί κατάφεραν να πιάσουν το Καποδίστρεον.

Στη συνέχεια περπατήσαμε λίγο ακόμα και βρεθήκαμε στον γνωστό Ιταλό παγωτατζή που έχει βγει και στην τηλεόραση. Τα παγωτά του είναι πραγματικά πεντανόστιμα. Πώς θα μπορούσαν να μην είναι; Αφού έχει βγει και στον Σκαρμούτσο αυτός ο παγωτατζής. Όπως λοιπόν και στο βίντεο με τον Σκαρμούτσο, όπου ο Ιταλός φτιάχνει σορμπέ λεμόνι, έτσι κι εγώ δοκίμασα τη γεύση λεμόνι. Α ρε Σκαρμούτσε, πόσα ξέρεις.

Δεν είχαμε πολύ χρόνο στο Ναύπλιο, δυστυχώς. Είχαμε την ατυχία να ρωτήσουμε τον πιο πειραγμένο και φλύαρο κατασκευαστή πήλινων αντικειμένων για το πού να πάμε για έναν ωραίο γραφικό καφέ και αυτός άρχισε να αραδιάζει ένα –μη σας πω και ενάμιση- κάρο χαζομάρες, όπως «σε λίγο που θα περιστραφεί η γη και θα κρυφτεί ο ήλιος, γιατί δε βραδιάζει, η γη περιστρέφεται…» Άσε μας ρε φίλε. Σε λίγο θα μου πεις και τον ωροσκόπο μου. Που καλό θα ήταν, επειδή με ρωτάνε συνέχεια, και δεν τον ξέρω.

Τελικά, πήραμε τη σπουδαία απόφαση να νοικιάσουμε ένα τετραθέσιο ποδήλατο για βόλτα στο κέντρο του Ναυπλίου. Σπουδαία για εμάς, όχι για τον δήμο Ναυπλιέων. Όσον αφορά αυτή την ονομασία του δήμου, η ιστορία που κρύβεται από πίσω μαρτυρά ότι είχαν μαζευτεί οι επιφανείς πολίτες του Ναυπλίου για να ονομάσουν τον δήμο, και ο γηραιότερος πήρε τον λόγο για να βαφτίσει τον δήμο. Ανέβηκε στο βήμα και είπε «βαφτίζω αυτόν τον τόπο, Δήμο Ναυπλι…» και έπαθε εγκεφαλικό και άρχιζε να μπαμπαλιάζει ανεξέλεγκτα. Έτσι ονομάστηκε ο ιστορικός Δήμος Ναυπλιέων.

Εγκεφαλικό έπαθαν και οι περισσότεροι που μας έβλεπαν να περνάμε από δίπλα τους με ένα κόκκινο τετραθέσιο ποδήλατο, σε απόσταση αναπνοής από τραπέζια, παιδιά, σκυλιά και μαγνητάκια. Είναι θαύμα που δεν χρωστάμε λεφτά σε κάποιον άνθρωπο μετά από αυτή τη βόλτα, ειδικά αν σκεφτείτε πως το ένα από τα δυο μπροστά τιμόνια ήταν διακοσμητικό και έβγαινε από τη θέση του. Είναι γεγονός πως ο τουρισμός παρουσίασε θρυλική πτώση μετά την ποδηλατική μας βόλτα. Συγγνώμη, δήμε Ναυπλιέβησδδων.

Όπως και να ‘χει, το ποδήλατο είναι σαν το σεξ: αν δεν κάνεις καλά, ενοχλείς τις τουρίστριες.

Advertisements
Tagged with: