ΣΤΟΝ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

Το μετρό της Μόσχας, σε αρκετούς από τους σταθμούς του, είναι στην πραγματικότητα ένα τεράστιο υπόγειο σοβιετικό μουσείο. Οι Ρώσοι, οι οποίοι, όσο ήμουν στη Ρωσία –ειδικά στη Μόσχα- ποτέ δε σταμάτησαν να με εκπλήσσουν, εφαρμόζουν τον κανόνα της υπερβολής σε όλα τους τα πράγματα. Τεράστιες πλατείες, κολοσσιαία αγάλματα, εντυπωσιακά εκθέματα σε κάθε γωνιά. Το μετρό τους δε συνιστά εξαίρεση.

Όταν κατεβαίνεις πρώτη φορά στο μετρό της Μόσχας, νιώθεις πραγματικά μικροσκοπικός. Βέβαια, είμαι από τους τυχερούς που μπορώ να λέω πως μεγάλωσα σε μία πόλη που κάποτε θα έχει μετρό, την όμορφη Θεσσαλονίκη. Είναι θέμα χρόνου, να, τώρα, του χρόνου θα είναι έτοιμο. Επειδή λοιπόν έχω μεγαλώσει δίπλα σε έργα μετρό, είμαι εξοικειωμένος με την ιδέα του μετρό, αλλά όχι τόσο με το μετρό. Έτσι, όταν χρησιμοποιείς ένα δίκτυο το οποίο χρησιμοποιούν περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι την ημέρα και κατεβαίνεις πρώτη φορά στον υπόγειο παθαίνεις ένα –αψόγως ελληνιστί- κοκομπλόκο.

Αρκετοί σταθμοί στο Μοσχοβίτικο μετρό είναι πραγματικά πανέμορφοι. Φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που δεν είναι, αλλά για εμένα ελάχιστη σημασία έχει. Εντυπωσιάζομαι περισσότερο από το πλήθος των γραμμών και των σταθμών, τη συνέπεια των τρένων και το γεγονός ότι δεν τρακάρουν όλα μαζί στο κέντρο της πόλης, σε μία εντυπωσιακή, υπόγεια, σοβιετική έκρηξη. Σκεφτείτε ότι η Μόσχα είναι μια πόλη 12 (επισήμως) και 16 τουλάχιστον (ανεπισήμως) εκατομμυρίων κατοίκων. Όλοι αυτοί ζουν σε μία γιγαντιαία πόλη, την οποία συνδέει αυτό το φοβερό δίκτυο. Και κανένας δεν φαίνεται να εντυπωσιάζεται. Καλά ρε αχάριστοι, 10 χρόνια παλεύουμε για μια γραμμή Νέα Ελβετία-Σταθμός, κι εσείς έχετε 12 και «σιγά τα ωά»;

Ξεπερνώντας την αχαριστία των Ρώσων για το υπέροχο αυτό πράγμα που έχουν κάτω από τα πόδια τους –άκρως παρεξηγήσιμη έκφραση, ευτυχώς πρόλαβα να φύγω από τη χώρα- προσέχει κανείς πώς το μετρό εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Ειδικά σε μια τέτοια πόλη, χωρίς μετρό δε ξέρω πώς ακριβώς μπορείς να μετακινηθείς. Βέβαια, και με το μετρό, πάλι δε ξέρω πώς μπορείς να μετακινηθείς, γιατί είναι όλα στα Ρωσικά. Όχι, δεν καταλαβαίνετε. Είναι όλα στα Ρωσικά. Παραδείγματος χάριν, σε ένα ΑΤΜ, όταν σου δίνει την επιλογή γλώσσας, ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΡΩΣΙΚΑ. Οπότε, ακόμα και να έχει γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, δεν καταλαβαίνεις ποιο είναι τι, τα παρατάς και πεθαίνεις από ασιτία στη Ρωσική ομοσπονδία.

Έτσι, με τις λιγοστές γνώσεις Ρωσικών μου, μπορώ να επιβιώσω στη Ρωσία –αν είμαι εξαιρετικά τυχερός. Στο μετρό, όπως και στον ΟΑΣΘ, έχει ανακοινώσεις. Συνήθως αυτές οι ανακοινώσεις λένε πράγματα του στυλ «μην κάθεστε μπροστά στις πόρτες», «προσέξτε το κενό», «παραχωρήστε τη θέση σας στα άτομα που το έχουν ανάγκη» και τέτοια. Όμως εγώ δεν το ξέρω αυτό. Μπορεί ο οδηγός να προειδοποιήσει για τρομοκρατική ενέργεια, μπορεί να πει «βρίσκεστε στο μετρό για το απευθείας, χωρίς στάση ταξίδι στο Βλαδιβοστόκ», μπορεί να πει «οι επιβάτες που θέλουν να πραγματοποιήσουν την στερνή επιθυμία του θανατοποινίτη ξαδέρφου μου Ιγκόρ να καθίσουν στη δεξιά πλευρά» κι εγώ δε θα έχω ιδέα τι μου έμελλε να πάθω.

Έτσι, όπως ήταν φυσικό, κι εγώ με τους συνταξιδιώτες μου χάθηκα λίγο στο αχανές μετρό. Φανταστείτε πως υπάρχει ένας σταθμός 74 μέτρα κάτω από τη γη. Τι τουρλουμπούκι είναι αυτό. Έτσι, η κοπέλα που ήξερε καλύτερα Ρωσικά συνεννοήθηκε με μία κυρία η οποία της είπε «θα πάρετε την μπλε γραμμή». Όπως αποδείχθηκε, το γεγονός ότι συνεννοούμαστε με έναν Ρώσο και καταλαβαίνουμε επιτυχώς τι είναι αυτό που μας είπε, δε σημαίνει ότι πρέπει να υπακούσουμε κατά γράμμα και αβλεπί (όπως λένε και οι φίλοι τζογαδόροι) να πάρουμε τη μπλε γραμμή, γιατί η μπλε γραμμή μπορεί να οδηγεί στο αεροδρόμιο, στις φυλακές ή σε ένα Ρωσικό γκέτο.

Στο μετρό μπορεί επίσης να δεχθείς έλεγχο. Μπορεί ο αγαπητός μετροσεκιουριτάς να μην γουστάρει τα μούτρα σου και να σου πει «για έλα εδώ εσύ, ύποπτος μου φαίνεσαι». Έτσι έγινε και στη δική μας περίπτωση, όπου ανάμεσα σε 8 άτομα παρέα, ο σεκιουριτάς έλεγξε τον πιο μαυριδερό, απλά και κατανοητά –όλοι το σκέφτονται και κανείς δε το λέει, πόσο υποκριτικό;- τον πιο πιθανό τρομοκράτη/φορέα βόμβας/πωρωμένο οπαδό του Ισλάμ. Βέβαια ο φίλος μου καμία σχέση δεν έχει με όλα αυτά, και μέσα στην τσάντα του κουβαλούσε 32 άκρως σοβιετικά ενθύμια, που προκάλεσαν πάρα πολύ αστείους μορφασμούς στα μούτρα του φύλακα (ένα πηλήκιο με κονκάρδες, ένα κλασικό γούνινο σοβιετικό καπέλο, μια τεράστια σημαία με το σφυροδρέπανο επάνω και άλλα τέτοια αντικείμενα που έκαναν τον φύλακα να αναρωτιέται «ποιον έλεγξα ρε παιδιά, τον εγγονό του Γκορμπατσώφ;»)

Αφού περάσαμε τον έλεγχο, μια φίλη μας κατέβηκε τη λάθος κυλιόμενη σκάλα, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να την ξανανέβει ανάποδα τρέχοντας, κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε διάφορους περαστικούς. Γελούσαμε τόσο πολύ που γελούσε ολόκληρος ο όροφος μαζί μας. Μαζί και ο σεκιουριτάς που μας έλεγχε λίγο πριν. Δεν είμαστε όλοι κακοί, μωρέ. Είμαστε απλώς άγνωστοι, και λίγο παρεξηγημένοι.

Advertisements
Tagged with: