Street Outdoors presents “The Urban Rhythm”

Προχθές το απόγευμα, δίπλα από την καρδιά του μέρους που εγώ ονομάζω Βαλαωρίτου, έλαβε χώρα η Urban Rhythm εκδοχή του -πλέον- πολυαναμενόμενου και διάσημου θεσμού-πάρτι που ονομάζεται Street Outdoors. Υπήρχαν δύο stages, το Street Stage στη γωνία Βηλαρά-Συγγρού (έξω από La Doze, Poselli, Gambrinus και ΣΤΟΑ) και το Arcade Stage, 5 -δύσκολα- βήματα πιο ‘κει, στη στοά του COO.

Δύσκολα βήματα για τον απλούστατο λόγο ότι ανάμεσα στα δύο Stages ο δήμος Θεσσαλονίκης τοποθέτησε έντεχνα τις παγίδες για σουρωμένους, αυτά τα επικίνδυνα συντριβανάκια τα οποία τουλάχιστον προχθές λειτουργούσαν αδιάκοπα, και δε σου έθεταν διλήμματα του στυλ «να περάσω από μέσα για να κόψω δρόμο ή όχι, δε γαμείς θα περάσω ούτως ή άλλως δε τα βλέπω να λειτ… ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ, ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ».

Τα εν λόγω συντριβανάκια τα έχω αναλύσει στο έπακρο στο παρελθόν (βλέπε «Η στιγμή που πάγωσε ο χρόνος»). Το κείμενο αυτό ανήκει στην «άγουρη» περίοδό μου (SOS πανελλήνιες 2096), τότε που ακόμη ανέβαζα μία-δυο φωτό ανά κείμενο. Η συγκεκριμένη φωτό εκείνου του κειμένου “made the cut” και κόσμησε περήφανα την αφίσα αυτού του event. Τι φωτογραφία τράβηξα ο δόλιος, φτύσε με μάνα μη με ματιάξεις.

Να προσθέσω εδώ πως δεν χαρακτηρίζω τον εαυτό μου «φωτογράφο». Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως βγαίνουν οι επαγγελματικές φωτογραφίες. Εμένα, κάποιες φωτογραφίες μου είναι καλές επειδή ο φακός της GoPro είναι τόσο ευρυγώνιος που, δε μπορεί, όσο ντουγάνι και να είσαι κάτι καλό θα βγάλεις. Κρύβω μένος για τους κατά φαντασίαν φωτογράφους, τους «αγόρασα μια κάμερα, οπότε τώρα είμαι φωτογράφος, έχω και μια φίλη που θέλω να γαμήσω και της κάνω «φωτοσούτινκ», που θα πάει, που θα πάει, θα την αλώσουμε την πόλη». Ο επαγγελματίας φωτογράφος μπορεί να κάνει και 3 μέρες να βγάλει μια φωτογραφία, να παίξει και λίγο κορώνα γράμματα τη ζωή του και να είναι τόσο σπουδαία η λήψη του που να έχει ηθικό δίλημμα αν πρέπει να τη δημοσιοποιήσει ή όχι (βλέπε τη φωτό του Τόμας Χέπκερ με τους δίδυμους πύργους, στο κλίμα των ημερών). Εμάς, το μόνο δίλημμα που μας απασχολεί είναι το «να την ανεβάσω τώρα ή αύριο που θα πάρω παραπάνω λάικς (ή μήπως λάιξ);»

Εντάξει, οι περισσότεροι επαγγελματίες φωτογράφοι αναλαμβάνουν γάμους και βαπτίσεις, άντε και καμιά αποφοίτηση. Γιατί, δεν κατάλαβα, εύκολο είναι να βγάλει ωραίο τον κανακάρη σας που έβαλε 30 κιλά στην τρίτη λυκείου;

«Φωτογράφοι» είμαστε λίγο πολύ όλοι μας. Πλέον, σχεδόν όλοι έχουν ένα κινητό που τραβάει καλές φωτογραφίες, αρκετοί έχουν και μια κάμερα back up. Το Street Outdoors προχθές έκανε κάτι πανέξυπνο, έβαλε πολύχρωμα σημαιάκια πάνω από το stage. Αυτό είναι το σπουδαίο “give them something to upload”, και στις αρχικές σας σελίδες τις τελευταίες μέρες τίποτα άλλο από πολύχρωμα σημαιάκια δε βλέπετε. Σε σημείο που αν τα είχα μπροστά μου αυτά τα σημαιάκια, ίσα που τα ‘βαζα έναν -αψόγως ελληνιστί- φόκο, άντε μου στο διάολο όλη μέρα αυτά βλέπω μπροστά μου.

Πλέον λοιπόν, ο θεσμός του πάρτι έχει 3 στάδια, και κανένα από αυτά δεν είναι το πάρτι: το πρώτο είναι να πατήσεις attend στο Facebook και να σπάσεις τα νεύρα των φίλων σου για το τρελό event που παίζει αυτές τις μέρες, το δεύτερο να διαλέξεις τι θα βάλεις, και το τρίτο τι φωτογραφία θα ανεβάσεις για να πιστώσεις πως ήσουν κι εσύ εκεί. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για το αν πέρασες ωραία εκεί: «α όχι δε θα παραγγείλουμε, εμείς για το τσεκ-ιν ήρθαμε».

Δεν ξέρω αν αυτός ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο, αλλά όποιον ρομαντικό μεγαλύτερο ρωτήσετε, «εμείς στα νιάτα μας το καίγαμε το πελεκούδι, όχι σαν εσάς με τις σέλφι και τις μέλφι και του μπογιατζή ο κόπανος». Είμαι σχεδόν σίγουρος πως, αν υπήρχαν social media όταν ήταν οι γονείς μας στα ντουζένια τους, ας πούμε μόνο πως θα είχαν πολλά περισσότερα να κρύψουν. Είμαστε απλώς η γενιά που μας έλαχαν τα social media ως κύριο κήρυγμα περί χάσματος γενεών.

Το πάρτι ήταν, από τη μεριά του, άψογο: ωραία μουσική, υπέροχη ατμόσφαιρα, κανένας δε με πλάκωσε στο ξύλο γι’ αυτά που έγραψα παλαιότερα για ένα άλλο Street Outdoors (βλέπε “Street Outdoors; Urania Bar”), street-prices σε λογικά επίπεδα. Βέβαια, εγώ κανέναν δεν ξέρω να αγόρασε ποτό από το bar, όλοι είχαν ένα καβατζωμένο μπουκάλι και έβαζαν από εκεί ποτό. Φήμες λένε πως αγοράστηκαν σύνολο 1 μπύρα -η οποία χύθηκε και ο μπάρμαν αναγκάστηκε να βάλει δεύτερη δωρεάν- και ένα Red Bull, το οποίο εκτός από φτερά δίνει και καρδιακά προβλήματα.

Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως δεν έχουν αλλάξει τόσο τραγικά τα πράγματα. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πολλά για να περάσουν όμορφα, λίγη μουσική, λίγο αλκοόλ, ένα κάποιο ερωτικό ενδιαφέρον και αυτό ήταν. Εγώ προχθές είδα ανθρώπους να περνάνε όμορφα –τι πιο σπουδαίο;- και καθόλου, πραγματικά καθόλου δεν με νοιάζει αν ανέβασαν σέλφι ή τα σημαιάκια μετά στο Instagram.

Για κάποιο λόγο, αυτό μου βγάζει το Street Outdoors. Μία δόση old-school fun, όχι με την έννοια της μουσικής του, ούτε με την έννοια του μέρους που θα γίνει το πάρτι, αλλά περισσότερο με όλη τη φιλοσοφία του. Είναι σαν να μας λένε, χωρίς πολλές-πολλές κουραστικές υποσημειώσεις, πως εδώ θα έρθεις για να περάσεις καλά, όχι όπως γινόταν παλιά, αλλά όπως θα ‘πρεπε να γίνεται. Έτσι λοιπόν, στη συμβολή των οδών Βηλαρά και Συγγρού και λίγο παραδίπλα στο COO, τις προάλλες έγινε κάτι που σε λυπάμαι λίγο αν το έχασες: ένας φίλος μου φόρεσε αυτές τις κάλτσες και βγήκε από το σπίτι του.

Α, έγινε και ένα event. Street Outdoors νομίζω το λέγανε.

Advertisements