Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ – ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ…

Είχα την τύχη να γεννηθώ σε μια πόλη η οποία ανανεώνεται διαρκώς. Συνεχώς βλέπεις μαγαζιά να ανοιγοκλείνουν και παραστάσεις να αλλάζουν. Είναι απορίας άξιο, μας αρέσει τελικά η αλλαγή; Μας αρέσει να μας πετάνε κάθε μέρα στην αρένα με το ίδιο λιοντάρι, ή να το αλλάζουν κατά τη διάρκεια της νύχτας; Το μόνο σίγουρο είναι πως η αρένα είναι πάντα η Θεσσαλονίκη.

Είναι μαγευτικό το πώς άλλαξε η δική μου Θεσσαλονίκη μέσα σε 7 χρόνια. Θυμόμουν –με τα τότε μάτια μου- μια πόλη εντελώς διαφορετική. Εκτός φυσικά από τα συμπαρομαρτούντα της κάθε ηλικίας, η ματιά του καθενός αλλάζει και με τις μεταβολές του γύρω κόσμου. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να ψάξω ποια είναι αυτά τα μέρη που τόσο μου έλειψαν, ώστε να χαρακτηρίσω την Θεσσαλονίκη “διαφορετική” χωρίς αυτά.

 

Στην αναζήτηση αυτή (η οποία θα κρατήσει 2 κείμενα) χώρισα τα μαγαζιά σε μέρη “νέων” και μέρη “παλιών”. Δηλαδή, μέρη που θυμάμαι εγώ ως νέος και μέρη που δεν πρόλαβα, αλλά πρόλαβαν οι προγενέστεροι. Ωστόσο, κανείς δεν έχει να μάθει τίποτα, είτε νέος είτε παλιός. Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε, Θεσσαλονικείς και ταξιδιώτες που κάποτε τους έφερε ο δρόμος τους εδώ.

Για διευκόλυνση και –να με σχωρνάτε- “πουτανιά”, προσθέτω και έναν χάρτη πάνω στον οποίον έχω καρφιτσώσει τα 7+1 μέρη τα οποία θα θυμηθούν όσοι είναι γύρω στην ηλικία μου.

Στα των νέων, λοιπόν:

  1. Snoopy

To Snoopy ήταν μέχρι πριν κάποια χρόνια πασίγνωστο σουβλατζίδικο. Ήταν μία πρόκληση, ένα βρώμικο που έδινε νέα διάσταση στο βρώμικο. Κυκλοφορούσε μία φήμη η οποία έστελνε όποιον ήταν αρκετά γενναίος –ή ηλίθιος- να δοκιμάσει να φάει ένα από τα περιβόητα σάντουιτς του πάραυτα αγκαλιά με την τουαλέτα. Πολλοί κακεντρεχείς υποστήριξαν πως ονομάστηκε Snoopy επειδή το φαγητό του είχε παρόμοια επίδραση στο στομάχι του πελάτη με αυτή που θα προκαλούσε μια μερίδα σκυλοτροφής. Εγώ, ωστόσο, έφαγα αρκετές φορές και δε θυμάμαι να έπαθα τίποτα φοβερό. Λέγεται πως το μαγαζί έκλεισε εν μία νυκτί μετά από αιφνίδιο υγειονομικό έλεγχο –για πολλούς, πολλά χρόνια καθυστερημένο. Το μόνο σίγουρο είναι πως στις καρδιές μας –και στις καρδιές των γαστρεντερολόγων μας- το Snoopy θα κατέχει πάντοτε περίοπτη θέση.

Πλέον στη θέση του έχει ανοίξει ένα περίεργο μαγαζί το οποίο κανείς δε ξέρει τι ακριβώς πουλάει. Έχει στη βιτρίνα κάτι περίεργα αντικείμενα και ονομάζεται “2nd Floor”, όμως είναι στο ισόγειο. Μάλλον ο “νονός” του μαγαζιού είχε φάει Snoopy πριν το βαφτίσει.

  1. BattleGrounds (BG)

Τα λεγόμενα “BG” βρισκόντουσαν ούτε 50 μέτρα από το Snoopy. Ήταν κάτι περισσότερο από ένα Internet Café. Ήταν σημείο συνάντησης, ήταν μέρος περισυλλογής, αλλά περισσότερο από όλα ήταν μια σπηλιά χωρίς σήμα. Εκεί μαζευόμασταν για να ικανοποιήσουμε τον εθισμό μας στο LoL (ναι, υπήρξα κι εγώ θύμα αυτού του λοιμού). Στα BG έχουμε ζήσει πολλά, ίσως περισσότερα από όσα έπρεπε. Παραγγέλναμε πίτσες ενώ παίζαμε, μαζευόμασταν από έξω και πίναμε μπύρες, δίναμε ραντεβού –πού αλλού; Έξω απ’ τα BG- και κάπου εκεί κοντά, έκανα και το πρώτο μου τσιγάρο. Πλέον είναι μαγαζί ρούχων εν ονόματι “Grigio”.

Δε θα ξεχάσω μια φορά που ο πατέρας ενός φίλου μου μπήκε μέσα στα BG επειδή τον έψαχνε ώρα και δεν είχε σήμα, και τον είδε –για πρώτη φορά- με τσιγάρο στο στόμα. Τον πήρε σηκωτό από τον σβέρκο, τον έσυρε στο σπίτι and the rest is history. Θυμάμαι επίσης έναν φίλο μου να έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την έννοια της “παντόφλας” σε μια ερωτική σχέση: αυτός μόλις είχε κάτσει στον υπολογιστή να παίξει, είχε αγοράσει και ένα αναψυκτικό ο κακομοίρης και τότε εμφανίστηκε -μπροστά σε όλους- η κοπέλα του και του έκανε σκηνή γιατί προτιμά να παίζει LoL αντί να είναι μαζί της. Αυτός είχε μια ζυγαριά στο μυαλό του: από τη μία ήταν ο κοινωνικός εξευτελισμός, και από την άλλη ήταν ο συνεχής και κουραστικός αυνανισμός. Εξευτελισμός-αυνανισμός σημειώσατε διπλό. Έτσι λοιπόν ο φίλος μου σηκώθηκε από τον υπολογιστή με βαριά καρδιά, μέσα σε μια λαίλαπα από γιουχαΐσματα και κοροϊδίες, με δεκάδες δάχτυλα να τον δείχνουν και βγήκε με την κοπέλα του έξω από τα BG.

  1. Μπελαλής

Ο Μπελαλής ήταν το γυράδικο στη συμβολή των οδών Τσιμισκή και Γούναρη. Πλέον είναι ένα μεγαλειώδες και –αψόγως ελληνιστί- “κυριλέ” προποτζίδικο. Όλοι έχουμε κάποτε φάει στον Μπελαλή και όλοι έχουμε κάποτε γκρινιάξει για τα μικρά του, “Αθηναϊκά” σάντουιτς. Παλαιότερα ήταν μαγαζί που πουλούσε τηγανητές πατάτες (εν ονόματι Patafritas), ακόμη πιο παλιά ήταν χωρισμένο στα δύο: από τη μία ήταν Κοτόπουλα Ιωαννίνων και από την άλλη ενοικιαστήριο αυτοκινήτων. Θα μου πείτε “πού τα ξέρεις αυτά ρε καραγκιοζάκο; Δεν είχες γεννηθεί καν.” Εγώ θα σας απαντήσω πως, πριν ακόμη γίνει μαγαζί, το ισόγειο της πολυκατοικίας αυτής ήταν κατοικήσιμό και εκεί δεν έμενε άλλος από τον πατέρα μου, πίσω στο 1966.

Εκεί λοιπόν όπου τρώγατε τους γύρους σας και πλέον ξύνετε τα σκρατς σας, ο πατέρας μου πριν 50 χρόνια κοιμόταν στο ντιβάνι του σπιτιού του. Πόσο μικρή πόλη αυτή η Θεσσαλονίκη.

  1. Vivoli

Η κρεπερί “Vivoli” βρίσκεται πάνω στη Δημητρίου Γούναρη. Ήταν μία από τις πιο γνωστές κρεπερί του κέντρου, ώσπου έκλεισε και στη θέση της άνοιξε το “Εν καρπώ”. Στην πολυκατοικία αυτή γεννήθηκε και μεγάλωσε ο κολλητός μου. Μικρά, παίζαμε στην πλατεία Ναυαρίνου, κι όταν η μαμά του ήθελε να γυρίσει ο λεβέντης της σπίτι άναβε το φως του μπαλκονιού, κι έτσι ο φίλος μου ήξερε πως ήρθε η ώρα να γυρίσει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Επίσης, θυμάμαι πως πριν από 7 περίπου χρόνια με είχαν ληστέψει με έναν φίλο μου 10 μέτρα μπροστά από την κρεπερί, σε χρόνια πιο επικίνδυνα για την πλατεία Ναυαρίνου. Πλέον η πλατεία δυστυχώς αργοπεθαίνει, με τον κόσμο να μετακινείται αλλού, όπου τον πάει ο άνεμος.

5+1. Healthy Advice

To Healthy Advice έκανε το πιο ονειρεμένο τοστ στη Θεσσαλονίκη. Μπορούσες να βάλεις μέσα την Άρτα, τα Γιάννενα και κάποιο μέλος της οικογένειάς σου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παραγγείλαμε αυτό το τοστ στα πιο δυσπρόσιτα μέρη, με αποκορύφωμα τη φορά που ανεβήκαμε σε μια ταράτσα –το κάναμε αυτό όταν ήμασταν πιο μικροί, πω-πω Θεέ μου πως δε σκοτώθηκε κανείς. Παραγγείλαμε 7 τοστ σε μια ταράτσα, και το πιο περίεργο ήταν πως μας τα φέρανε. Ο κακομοίρης ο ντελιβεράς ανέβηκε 7 ορόφους και δεν έκανε ούτε μια ερώτηση του στυλ “πόσο ηλίθιοι μπορεί να είστε;” Απλώς πληρώθηκε και έφυγε. Άγιος άνθρωπος.

Πολλά χρόνια μετά, φοιτητής πλέον, διάβαζα -ένα δύσκολο, αξημέρωτο βράδυ- στην κεντρική βιβλιοθήκη του ΑΠΘ (βλέπε Βιβλιοθήκη ΑΠΘ). Η ώρα ήταν περίπου 2 και κάτι ψιλά, όταν παρατήρησα ένα αυτοκόλλητο στο πόδι του τραπεζιού. Το αυτοκόλλητο ήταν από το Healthy Advice, και το είχε κολλήσει κάποιος που ήξερε πολύ καλά ότι στις δύσκολες πείνες, το Healthy Advice είναι εκεί για ‘σένα. Χαμογέλασα, συγκινήθηκα, αλλά κυρίως πείνασα. Πλέον, στη θέση του Healthy Advice, λειτουργεί εξίσου ωραίο και μαγευτικό “φαγητάδικο” εν ονόματι Falafel House, το οποίο κάνει απίστευτα σάντουιτς με φαλάφελ.

  1. Coral New Generation

To Coral ήταν –και το λέω με περίσσια ντροπή- το ελληνάδικο στο οποίο περνούσα το μεγαλύτερο μέρος των νυχτερινών μου εξόδων στη Δευτέρα λυκείου. Εκεί έκανα μία από τις πρώτες μου σούρες και πολλές από τις επόμενες. Το μαγαζί είχε μέσο όρο ηλικίας τα 16 –στις καλές βραδιές. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είδα άνθρωπο να κατουράει στον νιπτήρα της τουαλέτας. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είδα έναν άλλον να κατουράει στη γλάστρα που είχε στην τουαλέτα.

Το σπουδαιότερο απ’ όλα ήταν το μέρος που πουλάει είδη ψαρέματος και σουβενίρ ακριβώς απέναντι από το Coral, ακριβώς δίπλα από τη θάλασσα. Εκεί πήγαινες για δύο λόγους: ή για να “απαυτώσεις” ή για να ξεράσεις. Σε κάποιες ιδιαιτέρως άβολες περιστάσεις, και τα δύο. Μετά το Coral άνοιξε ένα καφέ-μπαρ-ρεστοράν-τρεχαγύρευε με όνομα “Fregate”. Μετά χτίστηκε μια απομίμηση του Coral, το “Galleraki” και πλέον λειτουργεί ένα καινούριο μαγαζί που πατά στα βήματα του Coral, το “Avenue”.

  1. Propaganda

Για εμένα, η Propaganda είναι συνυφασμένη με μια άλλη εποχή. Μια εποχή που ήμουν μικρότερος, άκουγα άλλη μουσική, είχα πολύ γελοίο μαλλί και πολλές, πολλές ερωτήσεις. Πήγαινα έναν χρόνο συνέχεια με τον κολλητό μου, σε μια πρώτη επαφή με τη νυχτερινή διασκέδαση. Έχω συνδυάσει αυτό το μαγαζί με μπύρα, με ένα underground αίσθημα χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος, και με το τραγούδι “Βρώμικο” από Ρόδες. Χρόνια εντελώς διαφορετικά, χρόνια θαυμάσια.

Σήμερα το μαγαζί συνεχίζει να κοσμεί τη Βαλαωρίτου, απλώς είναι κλειστό. Δεν έχει μετονομαστεί, δεν βρίσκεται κάτι άλλο στη θέση του. Μένει εκεί, “σύγχρονη Ακρόπολη απ’ όλους βιασμένη” -που έλεγε και το τραγούδι τίτλων του ΑΜΑΝ-, να αντιστέκεται –στο ρομαντικό μου μυαλό- στο πέρασμα του χρόνου και στη νέα εποχή της Βαλαωρίτου. Η Θεσσαλονίκη στο κεφάλι μου δε θα είναι ποτέ ίδια χωρίς αυτό. Ευτυχώς –προς το παρόν- μου κάνουν τη χάρη και το αφήνουν εκεί. Πολλές φορές οι άδειοι χώροι μας επιτρέπουν να τους γεμίσουμε όπως εμείς θέλουμε, ίσως ακόμη και με πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Στο κεφάλι μου, όλα αυτά τα μαγαζιά μου θυμίζουν μια πόλη που ήταν, αλλά δεν είναι πια. Μια πόλη μαγική σε όλα της, που σου δίνει χίλια να θυμάσαι. Tα λιοντάρια εδώ αλλάζουν συνεχώς και δεν ρωτούν κανέναν.

 

 

Advertisements