ΜΙΛΑ

 

Σύμφωνα με την Eθνική συμβουλευτική υπηρεσία της Αυστραλίας κατά της σεξουαλικής επίθεσης και της ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλική επίθεση είναι κάθε σεξουαλική ή σεξουαλικοποιημένη ενέργεια που κάνει ένα άτομο να νιώσει άβολα, εκφοβισμένο ή τρομοκρατημένο. Πρόκειται για μια συμπεριφορά την οποία δεν προκάλεσε ούτε επέλεξε το εν λόγω άτομο.

Ένα τεράστιο τμήμα του πληθυσμού γίνεται καθημερινά θύμα σεξουαλικής επίθεσης, η οποία, αντίθετα με την ευρεία άποψη, δεν είναι κατ’ ανάγκη σωματική. Η σεξουαλική επίθεση μπορεί να λάβει χίλιες μορφές –όσες μπορεί να λάβει και το Kακό γενικότερα, μπορεί να κρυφτεί, να χαθεί και να αναδυθεί ανά πάσα στιγμή και σε κάθε μέρος. Μπορεί να γίνει με λέξεις και, πιστέψτε με, η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Μπορεί να γίνει και χωρίς λέξεις, γιατί αρκετές φορές μια πύρινη ματιά είναι αρκετή και λέει πράγματα που το στόμα και η καρδιά δε λεν’ να ξεστομίσουν.

milamen

Αυτό που ανέκαθεν με τρόμαζε είναι πως αυτό το Kακό μπορεί να αναδυθεί κυριολεκτικά από παντού, σε κάθε μέρος, συνήθως σε αυτά τα μέρη που δεν είχε βάλει ούτε η πιο τρελή γωνιά του νου σας. Το θύμα μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, και το τονίζω αυτό με όλη μου τη δύναμη. Ασχέτως της θέσης, της οικονομικής κατάστασης και της ηλικίας, οποιοσδήποτε μπορεί να πέσει θύμα σεξουαλικής επίθεσης. Οι περισσότερες έρευνες ωστόσο αποδεικνύουν αυτό που ο κοινός νους διαλαλεί, πως οι γυναίκες είναι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων –όχι πάντα ωστόσο- το κύριο θύμα μιας σεξουαλικής επίθεσης. Γυναίκες οποιασδήποτε ηλικίας, οποιασδήποτε κοινωνικής θέσης και οικονομικής κατάστασης.

Το “γιατί” το απαντά επίσης –εν μέρει- η λογική, αλλά κυρίως η βιολογία. Οι άντρες είναι κατά μέσο όρο γενετικά πιο δυνατοί από τις γυναίκες. Έτσι, εάν ένας άντρας αποφασίσει να επιβάλλει τη θέλησή του, η σωματική του δύναμη είναι ένα εργαλείο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει. Ο Φρόιντ το είπε καλά – η ανατομία είναι πεπρωμένο. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη στη φύση, υπάρχει μονάχα φύση στη φύση.

Είναι τρομακτικό πως –σε άντρες και γυναίκες- το σεξουαλικό ερέθισμα και η τάση για βίαια αντίδραση προκαλούν την έκκριση της ίδιας ορμόνης: της τεστοστερόνης. Έτσι, αυτές οι δύο τάσεις είναι περιέργως περιπλεγμένες βιολογικά, και δυστυχώς βρήκαν πρόσφορο έδαφος για αυτήν την περίπλεξη. Ο άντρας ο “πολλά βαρύς”, ο ασήκωτος, ο τριχωτός που στύβει την πέτρα, “αυτός είναι ο άντρας”. Σε πάρα πολλά λογοτεχνικά αναγνώσματα, για παράδειγμα, ο ιππότης με το άσπρο άλογο ήρθε να “κλέψει” τη γυναίκα, κι αυτή αντί να του πει να πάει στο διάολο, ανέβηκε χαρωπή απάνω και κίνησαν γι’ άλλα, και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Δεν είναι όμως περίεργο, ούτε θα ήταν η πρώτη φορά που το κάναμε, αν πούμε “όχι” σ’ αυτό το πρωτόγονό μας ένστικτο. Οι άνθρωποι εξελίσσονται και προχωρούν μπροστά, κι αυτό το έκαναν από την αρχή αυτού του κόσμου. Για παράδειγμα, βιολογικά μπορούμε να κάνουμε παιδιά από πολύ μικρή ηλικία (και από τα 15-16). Ωστόσο, η κοινωνία απαιτεί να μορφωνόμαστε και να καθυστερήσουμε το βιολογικό μας κάλεσμα για αναπαραγωγή (κοινώς τη μαλακία που πάει σύννεφο στο σπίτι του κάθε έφηβου), και πολύ καλά κάνει. Έτσι και στην περίπτωσή μας, η βιολογία μας λέει πως “ναι, ένας άντρας μπορεί να επιβληθεί σε μία γυναίκα με τη σωματική του ρώμη, να την πάρει από το μαλλί και να τη σύρει στη σπηλιά του” όμως η κοινωνία έρχεται και τον δένει πισθάγκωνα και τον πετά στο πιο βαθύ μπουντρούμι, όπως και του αξίζει. Η βιολογία λέει πως θα μπορούσες, η κοινωνία λέει πως δε μπορείς.

milawomen

Σε μια κοινωνία που μας αντιμετωπίζει από την αρχή μέχρι το τέλος ως αναλώσιμους, η σεξουαλική επίθεση φαντάζει –δυστυχώς- αναμενόμενη. Ζούμε συνεχώς με τον φόβο πως θα αντικατασταθούμε από τον καλύτερο εραστή, από τον καλύτερο συνάδελφο, από τον καλύτερο πατέρα της πρώην γυναίκας μας ο οποίος πήγε τα παιδιά διήμερο στην Αράχοβα και πέρασαν υπέροχα. Είναι πανεύκολο πλέον να μείνεις πίσω και να γίνεις ένα άχρηστο εργαλείο. Και όταν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σαν εργαλείο, είναι πολύ δύσκολο να φερθείς ανθρώπινα στον οποιονδήποτε. Και από την άλλη, σε μια τέτοια κοινωνία είναι πολύ δύσκολο να αποσυνδέσεις την κοινωνική σου αξία και την οικονομική σου δύναμη από την επιτυχία σου στον σεξουαλικό τομέα. Το παλιό, κλασικό “ποια είναι αυτή που θα πει σ’ εμένα όχι”, μια φράση που συνοψίζει υπέροχα την ψευδαίσθηση των αντρών πως είναι καλό να μην παίρνεις το “όχι” σαν απάντηση.

Έκανα ένα απλό ερωτηματολόγιο, το οποίο απάντησαν 900 γυναίκες και 500 άντρες. Εκεί εξέτασα την πιο απλή εφαρμογή αυτού που ανέλυσα παραπάνω. Μια “προκλητικά” ντυμένη γυναίκα γεννά κάποια αισθήματα στους άντρες. Αισθήματα γενικώς φυσιολογικά, ως τη στιγμή που αυτά θα εξωτερικευθούν με τον πιο χυδαίο και άσχημο τρόπο. Να σημειώσω πως ο όρος “προκλητικό” χρησιμοποιείται χάριν συνεννοήσεως και είναι όντως αρκετά αόριστος. Άλλο είναι το προκλητικό για εμένα, άλλο για εσένα, άλλο για έναν άντρα σε κάποια άλλη γωνιά του πλανήτη και άλλο για τη γυναίκα του. Ωστόσο μας δημιουργείται κάποια εικόνα στο μυαλό και με ενδιέφερε να δω πως αντιδράει ο κόσμος σε αυτήν. Πώς διαχειριζόμαστε τα σεξουαλικά μας αισθήματα και ποιον κατηγορούμε για τη γέννηση αυτών;

3 στους 10 άντρες πιστεύουν πως η γυναίκα έχει εν μέρει ευθύνη όταν δέχεται σεξουαλική επίθεση, 2,3 γυναίκες στις 10 πιστεύουν το ίδιο. Το 95% των αντρών πιστεύει πως οι γυναίκες που ντύνονται “προκλητικά” το κάνουν –εν μέρει ή εντελώς- για να τραβήξουν τα βλέμματα (συγκεκριμένα το 65% πιστεύει πως μία γυναίκα ντύνεται “προκλητικά” και επειδή της αρέσει αλλά και επειδή θέλει να τραβήξει τα βλέμματα, ενώ το 30% πιστεύει πως θέλει μονάχα να τραβήξει τα βλέμματα). Μόνο το 15% των γυναικών νιώθουν ελεύθερες όταν γυρίζουν σπίτι τους το βράδυ, ντυμένες “προκλητικά”. Οι υπόλοιπες νιώθουν ανασφαλείς και τρομαγμένες.
Το τέλος του ερωτηματολογίου για τις γυναίκες είχε μια ανοιχτή φόρμα όπου, όποια ήθελε, μπορούσε να μοιραστεί –με πλήρη ανωνυμία- κάποια δυσάρεστη εμπειρία σεξουαλικής επίθεσης που είχε. Δεν περίμενα ομολογουμένως τέτοια συμμετοχή. Θέλω να ευχαριστήσω τις 300 γυναίκες που μου έστειλαν τις εμπειρίες τους. Θέλω να σας βεβαιώσω πως δεν ξέρω ποιες είστε και πως τις διάβασα όλες, μία-μία. Θέλω να σας συγχαρώ για το κουράγιο σας να τη μοιραστείτε, έστω και ανώνυμα. Δεν μπορώ καν να φανταστώ τη δύναμη που χρειάζεται για να κάνεις κάτι τέτοιο. Αν και σε αυτά τα θέματα δεν υπάρχει “χειρότερη” εμπειρία από κάποια άλλη, γιατί η στενοχώρια και η θλίψη δεν ανεβαίνουν σε ζυγαριά, μία από αυτές τις εμπειρίες με σόκαρε ιδιαίτερα και θα τη μοιραστώ μαζί σας, για να δείτε πως αυτό το Κακό παίρνει πραγματικά κάθε δυνατή μορφή.

mila1

“Σε ηλικία περίπου 5 ετών ο “καλός” κύριος της πολυκατοικίας, φίλος του παππού μου και πάντα πολύ καλός με όλα τα παιδιά της γειτονιάς (μας έδινε καραμέλες, σοκοφρέτες κλπ σε κάθε μας συνάντηση) αποφάσισε αφού με βρήκε μόνη στην είσοδο της πολυκατοικίας να περιμένω τους υπόλοιπους να παίξουμε, ότι ήταν η ευκαιρία που περίμενε για να με στριμώξει στη γωνία του θυρωρείου, να μου δώσει κάποιο γλυκό και να μου κατεβάσει το βρακάκι για να κάνει “κάτι” με τα χέρια του ενώ ο υπόλοιπος απλά πίεζε όλο και πιο βίαια το κορμί του επάνω μου. Η τύχη ήταν πως ενώ δε μπορούσα να τραβηχτώ άλλο και είχε τα βρωμόχερά του μέσα απ’ το βρακί μου, κι από ντροπή και πανικό μούδιασα και δε μπορούσα να ουρλιάξω… κάποιος γείτονας πλησίασε την πόρτα της οικοδομής και δυστυχώς ως που να βρει τα κλειδιά του, έδωσε χρόνο στον ανώμαλο “κύριο” «…» να μαζευτεί σα να μη συνέβη τίποτα… Αργότερα είχε το θράσος να έρθει να μου προσφέρει καραμέλες μπροστά στον παππού μου που δεν καταλάβαινε για ποιο λόγο έκλαιγα και προσπαθούσα να κρυφτώ στο αυτοκίνητο… Μάλιστα χαρακτηριστικά μου είπε “από αγνώστους δεν παίρνουμε γλυκά, αυτός είναι φίλος μας”… Χρόνια μετά έμαθα ότι έφυγε από καρκίνο αφού ταλαιπωρήθηκε πολύ! Κανείς δε μπόρεσε να καταλάβει την έκρηξη χαράς μου.”

Αυτό είναι λοιπόν το πρόσωπο του κακού. Ο φιλήσυχος γείτονας, ο φίλος του παππού, ο στοργικός πατέρας, το καλό παιδί από τη σχολή. Ακόμη κι εκεί κρύβεται το διαβολικό, στα πιο φανερά μέρη, κι εκεί παίρνει τη χειρότερή του διάσταση. Η κάθε εμπειρία που διάβασα με σόκαρε. Είχε η καθεμιά κάτι σοκαριστικά διαφορετικό από την προηγούμενη, και κάθε αράδα, κάθε λέξη, κάθε γράμμα –σας το ορκίζομαι- με πλήγωνε και λίγο περισσότερο.

Θέλω να φωνάξω σε κάθε κακοποιημένη –με οποιονδήποτε τρόπο- γυναίκα: μίλα. Γι’ αυτό που σου συνέβη δεν φταις εσύ, καθόλου. Το φλερτ δεν συνεπάγεται συνουσία, το χαμόγελο δεν συνεπάγεται χούφτωμα, το ότι έδειξες τις γάμπες σου δεν δίνει σε κανέναν –σε κανέναν όμως- το δικαίωμα να σε φέρει με οποιονδήποτε τρόπο σε δύσκολη θέση. Η κακοποιημένη γυναίκα δεν φταίει σε τίποτε. Εάν παραδεχτείς δημόσια και επώνυμα αυτό που σου συνέβη δεν θα στιγματιστείς από αυτό. Το πρώτο βήμα προς την αποδοχή είναι η παραδοχή, και πίστεψέ με δεν έχεις να ντρέπεσαι και να φοβάσαι απολύτως τίποτα. Μίλα, σε παρακαλώ, μίλα. Μίλα για το καθίκι που σε έφερε σε αυτή τη θέση, μίλα για τον μαλάκα ο οποίος πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να σε χρησιμοποιήσει, όποιος κι αν είναι, όποια κι αν είναι η σχέση του μαζί σου. Δεν μπορώ καν να ξεκινήσω να φαντάζομαι πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να το κάνεις, όμως πρέπει να το κάνεις. Αυτός ο κόσμος το έχει ανάγκη. Έχουμε ανάγκη να μάθουμε να σεβόμαστε και να κρατάμε τις αποστάσεις που μας πρέπει.

Μίλα σε όποιον αισθάνεσαι πιο άνετα. Ξεσπλάγχνισέ τα όλα, μην κρατήσεις τίποτα. Σου υπενθυμίζω πως υπάρχουν αρμόδιοι οργανισμοί στους οποίους μπορείς ανά πάσα ώρα και στιγμή να απευθυνθείς. Δεν είσαι μόνη, υπάρχουν παντού άνθρωποι για σένα, πολύ καλύτεροι από αυτό το απόβρασμα που σου φέρθηκε έτσι.

Εδώ και αρκετό καιρό με τρομάζει ο άνθρωπος. Και είμαι σίγουρος πως δεν έχω γνωρίσει ακόμη τις χειρότερες πλευρές του. Με τρομάζει βαθιά το πώς ένας άνθρωπος μπορεί αβλεπί και ανεπιστρεπτί να πληγώσει κάποιον άλλον, να τον ρημάξει σαν να μη συνέβη τίποτε και να ζει μετά μαζί του σαν να μη συνέβη τίποτε. Αυτό με τρομάζει στους ανθρώπους, πως επιλέγουν να πράξουν τα χείριστα ενώ είναι ικανοί για τα καλύτερα.

mila2

Όμως έχω γύρω μου ένα τείχος καλών ανθρώπων, στους οποίους πάω στα δύσκολα. Πίστευα μέχρι πολύ πρόσφατα πως δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν, όμως έσφαλα οικτρά. Χρωστάω τα πάντα σε ανθρώπους, γι’ αυτό που είμαι και γι’ αυτά που κέρδισα. Χωρίς αυτούς, δε θα ήμουν τίποτα και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους εναποθέτω την πίστη μου. Στους καλούς, σε αυτούς που ήταν και θα είναι εκεί.

Μην αφήσεις έναν μαλάκα να χαλάσει την πιάτσα. Και μην απελπίζεσαι αν η πιάτσα έχει μαζέψει πολλούς, φύγε από ‘κει, δεν είναι για σένα. Ο Albert Camus στην Πανούκλα ξόδεψε 300 σελίδες να αποσυνθέτει τον άνθρωπο στα πιο μικρά και ντροπιαστικά του κομμάτια, παρουσιάζοντάς τον ως συμφεροντολόγο, μικροπρεπή και αναίσχυντο. Στην τελευταία όμως σελίδα, αφού είχε γράψει το μανιφέστο της ανθρώπινης μικροπρέπειας, είπε πως “υπάρχουν στον άνθρωπο περισσότερα να θαυμάζεις από το να μισείς”. Εγώ τον πιστεύω βαθιά και τον ευχαριστώ, όπου κι αν είναι. Ό,τι κι αν σου συνέβη, μη χάνεις την πίστη σου στον άνθρωπο. Σήκω, σβάρνισε τη ματιά σου πάνω στο ανθρωπάκι που στο έκανε αυτό και πήγαινε γι’ άλλα.

Το παρελθόν δε γυρίζει πίσω. Το μέλλον όμως φτάνει γρήγορα. Μίλα, σε παρακαλώ. Δεν έχεις τίποτε να χάσεις, έχεις μόνο να κερδίσεις. Σήκω, πάλεψε και θα νικήσεις.

Γραμμή SOS 15900 Γραμμή κατά της βίας – Υπέρ των γυναικών (http://womensos.gr/)

Γραμμή SOS “Δίπλα σου” 210 9700814 (http://enowhumanrights.gr/)

Καταφύγιο Γυναίκας Θεσσαλονίκης 2310551041 (http://www.katafygiogynaikas.org/prostasia/)

Advertisements
Tagged with: