ΟΙ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

Όπως μας μάθαιναν στο Λύκειο, κάθε παράγραφος πρέπει να έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης –κάτι στο οποίο αντιστεκόμουν σθεναρά, κι αυτό το αντανακλά ο βαθμός μου στην έκθεση. Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι ο λεγόμενος “ορισμός”. Ανθέλληνας, ο: αυτός που την ημέρα της εθνικής επετείου του “όχι” –το γνωστό “no/ohi day”- γράφει ένα κείμενο για τουαλέτες. Τουλάχιστον, είναι για ωραίες τουαλέτες, όπως θα διαπιστώσετε.

Δεν είναι λίγες οι φορές που η τουαλέτα υπήρξε κάτι παραπάνω από ένα δωμάτιο. Η τουαλέτα έχει υπάρξει πολλάκις σύντροφος, συναγωνιστής και πραγματικός αδερφός στις δύσκολες στιγμές. Είναι το καταφύγιό σου στις δύσκολές στιγμές, οι Αλκυονίδες ημέρες στον Γενάρη σου, τα μελομακάρονα στα Χριστούγεννά σου και η μαγειρίτσα στο Πάσχα σου –ναι, εμένα μ’ αρέσει η μαγειρίτσα, τέτοιος είμαι. Δεν ζητάμε πολλά από αυτήν. Δεν θέλουμε φαμφάρες και λαγούς με πετραχήλια. Θέλουμε απλούστατα πράγματα τα οποία μας χαρίζει απλόχερα, ανελλιπώς εδώ και πολλά χρόνια.

Για εμένα, η τουαλέτα δεν έχει καμία διαφορά από την κυβέρνηση. Είναι εκεί για πολύ συγκεκριμένο λόγο, ο σκοπός της είναι κατά βάση νοσηρός, σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεν έχει χαρτί –ειδικά όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη- και είναι βουτηγμένη στα σκατά. Ωστόσο, η τουαλέτα είναι πάντα εκεί για σένα. Δεν σε προδίδει, δε σε ξεγελά, δε σου κόβει το ρεύμα –εκτός από τις περιπτώσεις που κάθεσαι πολλή ώρα και το φως σβήνει, οπότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κουνήσεις μανιωδώς τα χέρια σου στο σκοτάδι για να ενεργοποιήσεις το φωτοκύτταρο. Γενικότερα, η τουαλέτα είναι ενδεχομένως το πιο χρήσιμο πράγμα σε ετούτον τον πλανήτη, γι’ αυτό ανέκαθεν με γοήτευαν τα μαγαζιά και τα μέρη που είχαν ιδιαίτερα προσεγμένες τουαλέτες.

Ωστόσο, δε θέλω να περιαυτολογήσω άλλο. Σας παρουσιάζω, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, τις τουαλέτες της καρδιάς μου.

  1. Υφήλιος

Η Υφήλιος είναι ένα μαγαζί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο τέλος της Προξένου Κορομηλά. Το μαγαζί είναι εξ ολοκλήρου υπέροχο, και η τουαλέτα το συμπληρώνει εντυπωσιακά. Το μαγαζί έχει μια ιδιαίτερη θαλπωρή –πολλά χρώματα σε μια κατά τα άλλα σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το ξύλο κυριαρχεί και το μπαρ έχει παρατάξει υπέροχα το αλκοόλ. Ανεβαίνοντας τη σκάλα φτάνετε στον όροφο του μαγαζιού, ο οποίος είναι εξίσου υπέροχος, ανοίγετε την πόρτα και μπαίνετε στην εντυπωσιακότερη τουαλέτα.

Η τουαλέτα είναι γυναικών, ωστόσο αυτό δε με σταματάει από το να πάω πάντα –ναι, πάντα- σε αυτήν, γιατί είναι απλώς υπέροχη. Είναι ιδιαίτερα ψηλοτάβανη, με υπέροχο φωτισμό και ένα φοβερό μωσαϊκό στο ταβάνι. Πάνω από τον νιπτήρα έχει ένα υπέροχο φωτάκι, το οποίο αν ποτέ κλαπεί, εγώ δε ξέρω τίποτα. Είναι μια τουαλέτα που σε κάνει να θέλεις να πιείς κι άλλη μπύρα, για να κατουράς περισσότερη ώρα και να περάσεις όση περισσότερη ώρα γίνεται εκεί μέσα. Όταν τελικά βγεις μπορεί να σε συλλάβουν, γιατί χρησιμοποιείς συστηματικά τη γυναικεία τουαλέτα, όμως δεν πειράζει. Αξίζει τον κόπο.

  1. Τουαλέτα τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ (4ος όροφος)

Αυτή η τουαλέτα με έχει βοηθήσει σε πολύ δύσκολες στιγμές. Όταν ήμουν περισσότερα κιλά, εκεί κρυβόμουν για να βρω την ανάσα μου, μετά την ανάβαση 4 ορόφων –δεν ήθελα να μάθει όλη η σχολή πόσο αγύμναστος είμαι, τι διάολο, στο κάτω κάτω δημοσιογράφοι είμαστε, θα το μάθει όλη η επικράτεια. Μια φορά σε αυτήν την τουαλέτα γδύθηκα και έβαλα ένα άσπρο κουστούμι για μία παρουσίαση ενός μαθήματος –τι σας μαθαίνουν παιδάκι μου στο πανεπιστήμιο;

Το αστειότερο όλων είναι πως στη θέση αυτής της απαίσιας τουαλέτας που βλέπετε έπρεπε να είναι μια μαύρη οθόνη, γιατί μέχρι και το προηγούμενο εξάμηνο η τουαλέτα είχε καμένη λάμπα και δεν την άλλαζε κανείς. Ωστόσο, κάποιος άλλαξε τη λάμπα! Εγένετο φως! Πλέον δε θα ξανακατουρήσω τα παπούτσια μου, ούτε θα ξαναβάλω ένα άσπρο κουστούμι στο σκοτάδι. Ελπίζω να μην ξαναβάλω ποτέ άσπρο κουστούμι, τώρα που το σκέφτομαι. Δεν είμαι ο Ηλίας Ψινάκης.

  1. Τουαλέτα βιβλιοθήκης ΑΠΘ

Θα συνεχίσω αυτό το όμορφο ακαδημαϊκό σερί με την περιβόητη τουαλέτα της βιβλιοθήκης. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που βλέπετε, γιατί οι φωτογραφίες δεν αποτυπώνουν ακόμη τη μυρωδιά. Ω, Θεέ μου, τι μυρωδιά.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι καμπινέδες αυτοί ξεχειλίζουν από ανθρώπινα απόβλητα κάθε είδους. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο θέαμα, ούτε ευχάριστη μυρωδιά. Στην τουαλέτα αυτή, ωστόσο, έμαθα να κρατάω την αναπνοή μου. Τι εννοείτε πόσο; Όσο χρειαστεί. Και το παγκόσμιο ρεκόρ σπάω άμα λάχει. Δεν πρέπει επ’ ουδενί να αναπνεύσεις εκεί μέσα.

  1. Πρώτο Πάτωμα

Η τουαλέτα αυτή αντικατοπτρίζει το στυλ του υπόλοιπου μαγαζιού: “τι σκατά κάνει αυτό εδώ πέρα;”. Τι σκατά κάνει ένας πίνακας σε μια τουαλέτα; Ποιο γαϊδούρι έσβησε το τσιγάρο του πάνω σε αυτόν τον πίνακα; Το έκανε επειδή αναρωτήθηκε τι σκατά κάνει ένας πίνακας σε μια τουαλέτα και, μη μπορώντας να βρει λογική εξήγηση, εκτόνωσε τα νεύρα του με αυτόν τον ζωώδη τρόπο; Μάλλον ναι.

Το Πρώτο Πάτωμα είναι, γενικότερα, περίεργα διακοσμημένο. Είναι πολύ γεμάτο από διάφορα αντικείμενα. Θυμίζει το σπίτι της γεροντοκόρης εκκεντρικής θείας σας, όμως αντί για γάτες, έχει αντικείμενα. Α, επίσης φέρνουν πάντα ένα γλυκό δωρεάν. Να πάτε. Όλοι γι’ αυτό πάνε. Αμ τι, γι’ αυτό το σκυλί με το μούσι στην τουαλέτα θα πήγαιναν;

  1. Όλυμπος

Δεν υπάρχει τίποτα πιο υπέροχο από το να κατουράς στη φύση. Νιώθεις ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τα γύρω φυτά τα οποία μόλις πότισες. Νιώθεις ότι θα ανθίσει μια πλουμιστή αμυγδαλιά, χάρη σε εσένα. Τιμή λοιπόν στο σπίτι σου, φίλε μου, που έκανες ένα δέντρο να θεριέψει.

Εδώ έπιασα έναν φίλο μου σε μια ιδιαίτερη στιγμή. Είναι πολύ τυχερός που δεν τον έπιασα από μπροστά. Πάλι θα την ανέβαζα τη φωτό. Και η GoPro μικραίνει όλα τα αντικείμενα.

  1. Ραστώνη

Δεν υπάρχουν πολλά να πεις. Η Ραστώνη είναι το κλασικό κρασάδικο της Ροτόντας, με την κλασική φοιτητική τουαλέτα. Ανοίγεις την πόρτα και αναρωτιέσαι πώς θα γίνει και να μπεις και να κλείσεις την πόρτα. Προσπαθείς να βάλεις το δεξί πόδι μέσα και να στριμώξεις το αριστερό. Αποτυγχάνεις. Βγάζεις τον κάδο στον διάδρομο, σε χαστουκίζει το αφεντικό. “Άντε μου στο διάλο”, λες, και κατουράς με ανοιχτή την πόρτα, με το ένα πόδι στον διάδρομο.

  1. Skyline Café Bar

Πασίγνωστο και πανάκριβο καφέ-μπαρ της Θεσσαλονίκης, το έχω καλύψει ενδελεχώς σε προηγούμενη ανάρτηση (βλέπε Ο ακριβότερος καφές στη Βόρειο Ελλάδα). Ευτυχώς Θεούλη μου δε χρεώνουν το κατούρημα.

Μα πόσο εντυπωσιακή είναι αυτή η θέα! Αγάπησα αυτήν την τουαλέτα. Πήγα, μάλιστα, τόσες φορές, που ο –αψόγως ελληνιστί- ασανσερτζής με ρώτησε αν όλα πάνε καλά. Του είπα πως όλα πάνε μια χαρά, και αυτός χαμογέλασε, μου έκλεισε το μάτι και αναφώνησε “χέσε ψηλά κι αγνάντευε”.

  1. Τουαλέτα γιαγιάς μου

Σας έχω σπάσει τα νεύρα τόσο καιρό με την τουαλέτα της γιαγιάς μου από την οποία φαίνεται ο Λευκός Πύργος. Τελικά δε φαίνεται ο Λευκός Πύργος. Είχα χρόνια να έρθω, ήμουν και πιο κοντός τότε και απλώς υπέθετα ότι θα φαινόταν. Πάντως, μπορείτε να τον φανταστείτε, είναι μόλις πίσω από τα αριστερά κτίρια.

Σε αυτό το μπάνιο είχα μια εφιαλτική εμπειρία. Ήμουν μικρός και κοιμόμουν με τους παππούδες. Πήγα λοιπόν στο μπάνιο μέσα στη μαύρη νύχτα, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και μετά δε μπορούσα να την ανοίξω. Έκλαψα με μαύρο δάκρυ, μέχρι να σηκωθεί ο παππούς μου για κατούρημα και να μου ανοίξει. Πού να με ακούσει που φώναζα 70 χρόνων άνθρωπος;

  1. Παρατημένη τουαλέτα δίπλα από το σπίτι μου

Είναι 27 Οκτωβρίου και είχες μια δύσκολη και κουραστική ημέρα. Από το πρωί τρέχεις, έχουν προκύψει χίλιες δουλειές και δεν έχεις χρόνο για τίποτα. Το αφεντικό σου δεν έκανε σεξ με τη γυναίκα του και φταις εσύ, η κοπέλα σου έχει περίοδο και  φταις εσύ, ο κολλητός σου έχει να κάνει σεξ 4 μήνες και φταις εσύ. Γενικά, φταις εσύ.

Όταν τελικά φτάνεις στο σπίτι σου μετά από μία σειρά ατυχών γεγονότων που σε κράτησαν μακριά από την τουαλέτα για όλη τη διάρκεια της ημέρας, συνειδητοποιείς πως δεν έχεις κλειδιά. “Ω να σου γαμήσω”, αναφωνείς. Παίρνεις τηλέφωνο τον κλειδαρά, του οποίου το νούμερο είναι κολλημένο παντού, και σου απαντάει ο τηλεφωνητής: “το κλειδαράδικό μας θα παραμείνει κλειστό για σήμερα, επειδή γιορτάζουμε την ημέρα του Αγίου Ανάμεσα”. “Όχι γαμώτο!”, φωνάζεις. “Τι θα κάνω; Το σκατό έχει γνωρίσει τρίχα!”

Και ξαφνικά, ωσάν άγγελος Κυρίου, ωσάν μάννα εξ ουρανού και σήμα 4G εις απόκρημνην παραλίαν, ξεπροβάλλει μπροστά σου ετούτη η τουαλέτα. Κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά, βγάζεις τις σπασμένες πορσελάνες και το χωνί που έχει μέσα και κάνεις αυτό που δε θα έπρεπε κανείς να σε εμποδίσει απ’ το να κάνεις. Τελειώνεις γρήγορα-γρήγορα, σκουπίζεσαι με ένα προχθεσινό φύλλο εφημερίδας και όπου φύγει-φύγει. Τρέχοντας, πιάνεις κάποιες φωνές των έντρομων γύρω κατοίκων: “Είναι τρελός! Έχεσε στον δρόμο!”, “Κι εγώ τον είδα! Διάβαζε και την εφημερίδα ταυτοχρόνως!”, “Μα τι είχε φάει, ζαντολάστιχα;”

Δεν αφήνεις αυτές τις φωνές να σε επηρεάσουν. Είσαι χαρούμενος, είσαι ξέγνοιαστος, είσαι ευτυχισμένος. Μόλις έχεσες.

 

Advertisements
Tagged with: