ΟΔΙΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε βρεθεί στο τιμόνι για μεγάλο, πολύωρο ταξίδι. Οι περισσότεροι επαγγελματίες που το κάνουν αυτό έχουν βρει τρόπους να απασχολούνται και να περνάνε την ώρα τους, μετρώντας σύννεφα, εκκλησάκια, χιλιόμετρα, αυτοκίνητα και οτιδήποτε άλλο. Εγώ, επειδή δεν είμαι επαγγελματίας οδηγός, διασκεδάζω με τα roadtrip. Έχουν μία γλύκα και ένα ενδιαφέρον μοναδικό, είτε αυτά γίνονται με παρέα είτε χωρίς.

Την Κυριακή που μας πέρασε βρέθηκα στο τιμόνι της επιστροφής από Καρδίτσα. Ακούς μουσική, προσπαθείς να βρεις ακριβώς τα ψιλά για τα διόδια μπας και αποσπάσεις κανένα χαμόγελο από τον “διοδά”, τοποθετείσαι στην πιο συμφέρουσα για εσένα λωρίδα στα διόδια –ποτέ δεν τοποθετείσαι στην πιο συμφέρουσα για εσένα λωρίδα, πάντα κάνεις λάθος και επιλέγεις την λωρίδα των καθυστερημένων που έχουν όλοι κατοστάρικα. Με τέτοιες ασχολίες περνάει ο χρόνος στα μεγάλα ταξίδια όταν είσαι μόνος.

Στο γυρισμό μου όμως από Καρδίτσα με έκπληξη διαπίστωσα πως έχουν κλείσει την εθνική οδό και μας υποχρεώνουν σε παράκαμψη και έξοδο στον Ευαγγελισμό. Με ηρεμία και γαλήνη ακολούθησα τη σήμανση και βγήκα από την εθνική οδό –δηλαδή μερικές δεκάδες καντήλια αργότερα. Βρέθηκα σε έναν μυστήριο κυκλικό κόμβο από τον οποίο δεν ήξερα πώς να φύγω, προς τα πού να πάω, γενικά δεν είχα την παραμικρή ιδέα πώς να κινηθώ.

Κάτι τέτοιες ώρες θυμάμαι ιστορίες που μου έχουν πει οι γονείς μου για φίλους τους που προσπαθούν να αποφύγουν τα διόδια επειδή “αυτοί ξέρουν” και τελικά χάνονται, τους πιάνει το βράδυ και αλείβουν μουστάρδα στο σώμα τους για να είναι πιο νόστιμοι για τα σαρκοβόρα θηρία που θα τους κατασπαράξουν. Καταλαβαίνω γιατί να θελήσεις να αποφύγεις τα διόδια, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα χαθείς, θα ντροπιαστείς, θα τρακάρεις και θα πληρώσεις τα 10πλάσια.

Κάπως έτσι κι εγώ λοιπόν βρήκα μία άκρη, αποφεύγοντας κάθε ταμπέλα μυστήριου χωριού, και βρήκα έναν τρόπο να επιστρέψω στην εθνική οδό. Ένιωσα πανέξυπνος, τρισευτυχισμένος, όλα μου τα προβλήματα έμοιαζαν να απομακρύνονται καθώς πλησίαζα στην είσοδο στην εθνική οδό και ήδη ένιωθα τη Θεσσαλονίκη στον ορίζ… ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ 200 ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ; Φρένο, αλάρμ-ταρζανιά-όπισθεν-σόρι αδερφέ, δε βλέπεις τι γίνεται-στάση στην άκρη του δρόμου-γοερό κλάμα. Όλα πήγαιναν κατά διαόλου, Οι γνώσεις μου περί εθνικής οδού ήταν ελάχιστες και πλέον ένιωθα πως θα με πιάσει το βράδυ πριν τα Τέμπη.

Ρώτησα δυο κοπέλες και μου είπαν πως τα Τέμπη έχουν κλείσει για κάποιου είδους τροχαίο και δεν κουνιέται τίποτα. Περιμένοντας λοιπόν εμφανώς απογοητευμένος το θαύμα, το θαύμα εγένετο. Θυμάστε την κλασική ιστορία με τον τύπο στην πλημμύρα που περίμενε τον Θεό να τον σώσει και δεν ανέβηκε σε 3 βάρκες και 2 ελικόπτερα, και μετά πνίγηκε και ο Θεός του είπε “σου έστειλα 5 μέσα διαφυγής βρε ηλίθιε”; Αυτήν την ιστορία είχα στο μυαλό μου όταν είδα ένα μυστήριο βανάκι με κάποιους σουρωμένους μέσα να μου λένε “ακολούθησέ μας, ξέρουμε τον δρόμο”. Δεν τις χάνεις τέτοιες ευκαιρίες, επ’ ουδενί.

Στην πορεία βέβαια συνειδητοποίησα πως οι τύποι ετούτοι δεν ήταν ιδιαίτερα άξιοι εμπιστοσύνης και με πήγαιναν από κάτι καρόδρομους. Ευτυχώς βέβαια ακολουθούσαν και άλλα 4-5 αμάξια και ήταν σίγουρα πως δε θα μου κλέψουν τα νεφρά. Αυτό, ή θα έκλεβαν τα νεφρά όλων των επιβατών των 4-5 αμαξιών. Όπως και να ‘χει, αυτή η συλλογικότητα με γέμιζε αυτοπεποίθηση, αυτό το ομαδικό πνεύμα μου έδινε κουράγιο, ΝΑΙ, θα βγούμε στην εθνική οδό, ΝΑΙ, θα μπούμε στον δρόμο προς Θεσσαλονίκη, ΩΠΑ, αυτός ο μαλάκας μόλις μπήκε σε ένα εργοτάξιο!

Πραγματικά μπήκαμε σε ένα εργοτάξιο. Δεν έχω ιδέα πώς αυτός ο τύπος ήξερε τον δρόμο. Βασικά, δεν έχω ιδέα γιατί πίστεψα πως αυτός ο τύπος ήξερε τον δρόμο, ενώ ήταν απλώς προφανές πως νόμιζε ότι παίζει σε ηλεκτρονικό παιχνίδι και το διασκέδαζε. Προφανώς λοιπόν βγήκαμε σε αδιέξοδο, ένας τύπος από το βαν κατέβηκε –νομίζω κούτσαινε και λιγάκι- και είπε πως θα πάει να δει αν βγαίνει στην εθνική κάτω από μία γέφυρα που είχε παραδίπλα. Μετά από λίγο επέστρεψε και είπε γεμάτος ενθουσιασμό: “παιδιά βγαίνει στο δρόμο! Εμπιστευτείτε με!”

Το να εμπιστευτώ αυτόν τον τύπο ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα να κάνω. Πραγματικά, εκείνη την στιγμή μπορούσα να ονομάσω 200 πράγματα τα οποία θα προτιμούσα να κάνω από το να τον εμπιστευτώ –ανάμεσά τους να φάω τα λάστιχα του αμαξιού μου, να ζήσω μόνιμα λίγο έξω από την εθνική οδό και να γράψω την παραλλαγή γνωστού ελληνικού μυθιστορήματος “Ένα παιδί μετράει τα Όπελ Άστρα”-, όμως ήμουν με δεμένα τα χέρια και δεν είχα άλλη επιλογή. Κατέβηκα λοιπόν τη ραχούλα –η οποία πιστέψτε με ήταν πολύ πιο απότομη απ’ ό,τι φαίνεται- πέρασα τη γέφυρα και βγήκα στην άλλη πλευρά.

Στην άλλη πλευρά με περίμενε η ανταμοιβή του να εμπιστευτώ αυτούς τους άκρως αναξιόπιστους τύπους. Με περίμενε η δικαίωση, με περίμενε η επιβεβαίωση της παροιμίας “η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς”. Υπήρχε όντως μία έξοδος στην εθνική οδό –η οποία ήταν άκρως “καβατζωμένη”, καθώς περνούσαμε ανάμεσα από τις μπαριέρες. Επίσης, για λόγους έως τώρα άγνωστους, στα βίντεο αναφέρομαι στην εθνική οδό ως “Εγνατία”. Συγχωρήστε με, ήταν το άγχος της επιβίωσης.

Βγαίνοντας στην εθνική οδό, άρχισα να σκέφτομαι το ατύχημα στα Τέμπη. Την ώρα εκείνη δεν είχα ίντερνετ στο κινητό μου και δεν μπορούσα να μάθω τι συνέβη. Αργότερα έμαθα πως ένας άνθρωπος σκοτώθηκε με μηχανή στα Τέμπη. Δυστυχώς, δεν ήταν ο πρώτος και δε θα είναι ο τελευταίος. Στο μικρό διάστημα που είμαι οδηγός έχουν συμβεί πολλά στην άσφαλτο, σε ανθρώπους που αγαπώ πολύ. Δεν είναι τα χειρότερα που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, αλλά είναι αρκετά για να μου διδάξουν πως η άσφαλτος δε συγχωρεί. Χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο, και η ζωή σου –αν υπάρχει πια- δεν θα είναι ποτέ ίδια.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στη ζωή μας που μας υπενθυμίζουν συνεχώς πως το αμάξι δεν είναι παιχνίδι και δεν θα ‘πρεπε ποτέ να γίνει –ο γραφικός μπαμπάς, η σπαστική μαμά, ο κλασικός Ιαβέρης και ούτω καθεξής. Σε παρακαλώ σκέψου, κάθε φορά που πατάς περισσότερο το γκάζι, κάθε φορά που παίρνεις τα κλειδιά ενώ έχεις πιεί λίγο –έως απείρως- παραπάνω, κάθε φορά που κάνεις την ταρζανιά σου πως υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν πολύ, αν εσύ ο ίδιος δεν αγαπάς έστω και λίγο τον εαυτό σου. Νομίζουμε πως δεν συμβαίνουν σε εμάς αυτά, νομίζουμε πως ανήκουμε σε μια ξεχωριστή κατηγορία, απρόσβλητη από τέτοιου είδους ατυχήματα, αλλά δεν είναι έτσι.

Τέτοια ράτσα είμαστε όμως. Δε μαθαίνουμε εύκολα, ακόμη και τα λάθη μας ξεχνάμε και τα επαναλαμβάνουμε σε βάθος χρόνου. Είναι τραγικό να σπαταλούνται ζωές στην άσφαλτο, για ένα μικρό λάθος το οποίο σιγά-σιγά ξεχειλώνει και γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα. Η οδική ασφάλεια δεν είναι παιχνίδι. Η ζωή μας και η ζωή αυτού στο δίπλα ρεύμα δε μετριέται σε χιλιόμετρα, και καλά θα κάνουμε να μάθουμε να οδηγούμε με το σωστό κεφάλι. Σε παρακαλώ, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και οδήγα πιο προσεκτικά.

Λυπάμαι βαθιά για τον άνθρωπο που χάθηκε στα Τέμπη. Δεν τον γνώρισα ποτέ, τη στιγμή που γυρνούσα το τελευταίο βίντεο δεν ήξερα καν ότι επρόκειτο για δυστύχημα. Θέλω να του αφιερώσω αυτό το κείμενο, και να κλείσω με την ελπίδα πως κάποτε θα μάθουμε να ενεργούμε με λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για τους γύρω μας. Φίλε μου, σήμερα θα σε σκεφτούν πολλοί άνθρωποι. Να ‘σαι καλά όπου κι αν είσαι.

Advertisements
Tagged with: