ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ – PART I

Όπως περιέγραψα ενδελεχώς σε προηγούμενο κείμενο (βλέπε Το σπίτι μου στο Βερολίνο – Mein Haus in Berlin) η τελευταία μου ημέρα στο Βερολίνο υπήρξε άκρως επεισοδιακή, κουραστική, αλλά πάνω απ’ όλα, απίστευτα διασκεδαστική. Πριν την περιπέτεια που περιγράφω στο προηγούμενο κείμενο όμως, επισκεφτήκαμε -εγώ με δύο φίλους μου- τον μεγάλο Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου.

Θα αναρωτηθείτε, καλά ρε δε ντρέπεστε κοτζάμ μαντράχαλοι να πηγαίνετε στους ζωολογικούς κήπους και να ταΐζετε τα ζωάκια; Θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια: όχι. Δε ντρεπόμαστε, αυτό νομίζω πως είναι το βασικό πρόβλημα. Το αίσθημα της αιδούς μου είναι άγνωρο, σαν αυτούς που τους λείπει ένα ένζυμο και δεν μπορούν να φάνε κουκιά -και σιγά την τραγωδία να μην μπορείς να φας κουκιά, δεν ξέρω κανέναν που να τρώει κουκιά. Ας μην μπορούσατε, κύριοι, να φάτε pancakes, το οποίο είναι σπουδαίο πρόβλημα στις μέρες μας διότι δε θα έχεις τι να ανεβάσεις στο Instagram. Τότε θα θρηνούσα μαζί σας.

Στον ζωολογικό κήπο λοιπόν πήγαμε κυρίως -τονίζω το “κυρίως”, άλλο που δε θέλαμε και οι υπόλοιποι δύο- επειδή ο ένας από τους δύο φίλους μου το έθεσε ως απαράβατο όρο του ταξιδιού. Οι φίλοι μου είναι πολύ φιλόζωοι, κάτι το οποίο εξηγεί γιατί με κάνουν παρέα. Καθώς λοιπόν δεν θέλαμε να στεναχωρήσουμε τον αγαπημένο μας φίλο, και εκτός αυτού -κακά τα ψέματα- μας ενθουσίαζε όλους η ιδέα πως θα δούμε μεγαλοπρεπή ζώα, θα φάμε σπόρια και θα χτυπάμε με μανία τα τζάμια για να μας κοιτάξει το άτυχο ζώο στο εκάστοτε κλουβί, επισκεφτήκαμε με χαρά τον ζωολογικό κήπο, που τυχαίνει να είναι και ένας από τους μεγαλύτερους στον κόσμο.

Μπήκαμε λοιπόν στον Ζωολογικό Κήπο. Ο κήπος έχει δύο τεράστιες πύλες, την Πύλη των Λιονταριών και την Πύλη των Ελεφάντων. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα από ποια μπήκαμε, δεν κοίταξα τι είχε πάνω η πύλη. Αλλά επειδή με εντυπωσιάζουν τα λιοντάρια, ας πούμε πως μπήκαμε από την Πύλη των Λιονταριών. Μαγεμένοι από τον μεγαλοπρεπή κήπο, περπατούσαμε και ακούγαμε τους βρυχηθμούς των θηρίων. Θα σας παρουσιάσω τις καλύτερες στιγμές της βόλτας μας στην άγρια φύση.

  1. Κατσίκες

 

Μα, είναι δυνατόν; Δώσαμε έναν σκασμό λεφτά για να δούμε αυτά τα κατσικάκια; Ο θυμός μας δεν είχε όρια. Ήμασταν τόσο εξοργισμένοι με αυτήν την κοροϊδία, που αγοράσαμε τροφή για τις κατσίκες από κάτι αυτόματους πωλητές που είχε εκεί -δες τα σκασμένα, κατάλαβαν ότι θα φάνε και μας περικύκλωσαν- και χοροπηδούσαν γεμάτα χαρά, τρώγοντας μια απαίσια πρασινωπή τροφή από τις χούφτες μας. Ήταν τόσο γλυκά αυτά τα κατσικάκια. Βέβαια, δεν τους αρέσει καθόλου να τα πιάνεις από τα κέρατα. Μην τα βλέπετε έτσι μπασμένα. Να ξέρατε πώς κουτουλάνε τα μαλακισμένα αν νευριάσουν… Άντε στο διάολο, τι τα αφήνουν έτσι ξαμολημένα, θα σκοτώσουν κανένα παιδάκι.

  1. Ιπποπόταμοι

Οι ιπποπόταμοι είναι τεράστια ζώα. Πραγματικά γιγαντιαία. Όταν τα βλέπεις στην τηλεόραση, στο Discovery Channel -επειδή το τηλεκοντρόλ βρέθηκε με κάποιον τρόπο στα χέρια του εκνευριστικού θείου σου- δεν μπορείς να φανταστείς πως είναι τόσο μεγάλα ζώα. Τα κοιτούσαμε αποχαυνωμένοι πίσω από ένα τζάμι. Δύο ενήλικες ιπποπόταμοι καθόντουσαν δίπλα-δίπλα κάτω απ’ το νερό, και το εκτόπισμά τους ήταν ίσο με αυτό του Ποντικονησίου της Κέρκυρας. Το νερό ήταν απίστευτα βρώμικο, μπορούσες μόνο να διακρίνεις δύο τεράστια κορμιά σε απόσταση αναπνοής. Πιο πέρα, τα μωρά τους κολυμπούσαν αμέριμνα μέσα στο νερό. Μερικά μικρά παιδιά είχαν κολλήσει τις μύτες τους στο τζάμι. Μια μαμά σήκωσε ένα κοριτσάκι λίγο πιο ψηλά από τα υπόλοιπα, και ένα ιπποποταμάκι ήρθε και κόλλησε τη μύτη του από την άλλη πλευρά του τζαμιού.

  1. Πιγκουίνοι

Οι πιγκουίνοι αυτοί είναι αυτοκρατορικοί. Είναι μεγάλα ζώα και συνεχώς κολυμπούν μέσα στο νερό. Σε άλλους ζωολογικούς κήπους, όπως για παράδειγμα στης Στουτγάρδης, υπάρχουν και τα πιο μικρά πιγκουινάκια, τα οποία είναι αμολημένα σε απόσταση αναπνοής από τους επισκέπτες του κήπου. Έτσι λοιπόν, ένας τύπος άρπαξε έναν πιγκουίνο, τον έβαλε στην τσάντα του και τον έπιασαν στο μετρό με έναν πιγκουίνο μέσα στην τσάντα του- η είδηση είναι αληθινή, σύμφωνα με το stern.de . Φαντάζομαι πως το πιγκουινάκι έκρωζε μέσα στη σάκα αυτού του μυστήριου τύπου και προκάλεσε την περιέργεια των συνεπιβατών του: “όχι μην αγχώνεστε, δεν είναι παιδί, πιγκουίνος είναι!” “Και γιατί είναι καλύτερο αυτό, βρε ηλίθιε;” Μα πού πήγαινε αυτός ο τύπος με τον πιγκουίνο; Πού θα τον κρατούσε, στο ψυγείο; Δυο ώρες ψυγείο, δυο ώρες σαλόνι και βόλτα  με λουρί στους δρόμους της Στουτγάρδης. “Ωραίος πιγκουίνος, πώς τον φωνάζετε;” “Σπύρο” “Μα είναι αυτό όνομα για πιγκουίνο;” “Ξέρω ‘γω; Έχεις δει πολλούς να περιφέρονται;”

  1. Πάνθηρας

Ένα απίστευτα μεγαλοπρεπές και τρομακτικό ζώο. Βρυχάται και τρέμει το πάτωμα. Αν τον συγκρίνεις βέβαια με τον τύπο που κάνει τον πάνθηρα στο J’adore, ούτε κοιλιακούς έχει, ούτε δυο μέτρα είναι, γενικώς είναι ένας αποτυχημένος πάνθηρας. Πάντως έχει μαζέψει πολύ κόσμο μπροστά του, οι οποίοι τον κοιτάνε αποχαυνωμένοι και ελαφρώς τρομαγμένοι. Μιλάω για τον τύπο στο J’adore. Και στον πάνθηρα του Βερολίνου είναι κάπως έτσι το περιβάλλον, αλλά ούτε Belvedere έχει, ούτε χορευτικό σόου έχει, μόνο κάτι μεγάλες γάτες έχει. Ζωή είναι αυτή; Άντε, βαρέθηκα, πάμε παρακάτω.

  1. Λιονταρίνα

Αυτή η λιονταρίνα ανταλλάζει βρυχηθμούς με τον διπλανό πάνθηρα, σε ένα τρομακτικότατο τετ-α-τετ, το οποίο μπορεί, για τα μεγαλοπρεπή αυτά αιλουροειδή, να είναι το καθημερινό κους-κους. Μπορεί να σχολιάζουν εμάς, που τα κοιτάμε γεμάτοι ενθουσιασμό. Μπορεί να σχολιάζουν τους ατυχείς χρωματικούς συνδυασμούς των ρούχων μας, σε αντίθεση με τα σπουδαία χρώματα του δέρματός τους, τις αραιώσεις στα μαλλιά μας, αντίθετα με το υπέροχο τρίχωμά τους, ή ακόμη χειρότερα, τους μικροσκοπικούς μας κυνόδοντες. Η λιονταρίνα αυτή, πάντως, έτσι όπως καθόταν, είχε κρεμάσει την ουρά της έξω από το κλουβί. Ήταν μία μοναδική ευκαιρία να τραβήξω την ουρά ενός λιονταριού σαν να ήταν καζανάκι ΝΙΑΓΑΡΑ. Μετά βέβαια σκέφτηκα πως είμαι πολύ χέστης για να το κάνω, ακόμη κι αν το λιοντάρι είναι μέσα στο κλουβί. Σκέφτηκα επίσης πως τα φέρνει με έναν τρόπο τέτοιο η ζωή που μπορεί μια μέρα το λιοντάρι αυτό να πάρει την εκδίκησή του και να με μασουλήσει. Άσ’ το καλύτερα.

  1. Πιθηκάκια

Η μεγάλη μου αγάπη για τους Arctic Monkeys με οδήγησε στη γειτονιά των πιθήκων. Εκεί είχε γορίλες, ουρακοτάγκους, χιμπατζήδες και χίλια δυο πιθηκόμορφα πλάσματα, μαζί με εμένα που κοίταξα κατά λάθος έναν καθρέφτη. Ένα μικρό πιθηκάκι σκαρφάλωνε με χαρακτηριστική ευκολία σε ένα σχοινί, το άφηνε, έπεφτε κάτω, πιανόταν από αλλού, ενοχλούσε τη μαμά του, έτρωγε, και μετά πάλι από την αρχή. Αυτό το μωρό μου θυμίζει εμένα σε μικρή ηλικία, αν εξαιρέσεις το γεγονός πως εγώ δεν μπορούσα να σκαρφαλώσω τόσο καλά. Αυτή είναι λοιπόν η διαφορά μου από τους πιθήκους: δεν μπορώ να σκαρφαλώσω και έχω δυο παραπάνω δάχτυλα στα χέρια. Άτιμη εξέλιξη, πως με ντροπιάζεις έτσι.

  1. Αυτό το μεγάλο ποντίκι

Αυτό το ζώο δεν είναι καθόλου μεγαλοπρεπές. Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν αξίζει τον σεβασμό μου. Σε παρακαλώ πολύ, κάνε κάτι, διασκέδασέ με, μην κάθεσαι εκεί σαν χαλάκι πού να σε πάρει η ευχή. Κάθεται αμέριμνο και μασουλάει την τροφή του, και έρχονται διάφορα πουλάκια και του την κλέβουν. Μα τι κατάντια είναι αυτή! Αυτό το ζώο φαίνεται να μην μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ή απλώς ξέρει πως θα το ταΐζουν σε καθημερινή βάση και βαριέται να κυνηγήσει αυτά το κωλόπουλα. Έχει και μια σπηλιά για τις κρύες μέρες βλέπω, μια χαρά βολεμένο είναι αυτό το παλιοποντίκι. Μπορεί να το πήραν χάμστερ, και φάε-φάε, έγινε σαν μπαουλοντίβανο.

  1. Λάμα

Σε αυτόν τον γιγαντιαίο ζωολογικό κήπο, είχε περίπου 32 διαφορετικά λάμα, ή έστω ζώα που μοιάζουν με τον Αυτοκράτορα Κούσκο από την ταινία της Ντίσνεϊ. Ξέρω πως μπορεί διάφοροι ζωολόγοι να παθαίνουν εγκεφαλικό με αυτά που γράφω, αλλά ο μόνος τρόπος να συνεννοηθούμε ήταν να τα αποκαλούμε “ξυρισμένα λάμα”, “αξύριστα λάμα”, “Αντριάνα λάμα (αυτό ήταν πολύ όμορφο), “λάμα με κούρεμα Μήτρογλου” και ούτω καθεξής. Τελικά, βρήκα αυτό που μου μοιάζει περισσότερο με το ορίτζιναλ λάμα και προσπάθησα να το κάνω να φτύσει τη GoPro για να έχω ένα εντυπωσιακό πλάνο, αλλά πού τέτοια τύχη, αυτό μασούσε χορτάρι αμέριμνο και έδειχνε να διασκεδάζει με τις απέλπιδες προσπάθειές μου να μου φτύσει την κάμερα. Τώρα που το ξαναβλέπω, μπορεί να μην είναι και λάμα. Μπορεί να είναι και καμηλοπάρδαλη-νάνος, είμαι απίστευτα σκράπας στη ζωολογία. Τουλάχιστον δεν μου έφτυσε την κάμερα, πού να την καθάριζα εκεί πέρα.

Κουράστηκα μετά από τόση ώρα περπάτημα. Μα κι αυτός ο κήπος τελειωμό δεν έχει; Πάω για έναν καφέ στο Aquarium και θα συνεχίσω την επόμενη εβδομάδα με τα υπόλοιπα άγρια ζώα του Ζωολογικού Κήπου του Βερολίνου. Ή, τουλάχιστον, μερικά ακόμη κατσικάκια.

Advertisements