DR.BENEFITS IS GOINGPRO – ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΑΛΑΤΟΠΙΤΑ

Με ρωτάνε πολλοί στους οποίους μιλάω για το blog τι ακριβώς είναι αυτό που κάνω. Σε αυτήν την ερώτηση είναι κομμάτι δύσκολο να απαντήσω, καθώς το blog αυτό δεν ανήκει στις μεγάλες θεματικές κατηγορίες. Είναι travel blog; Όχι. Είναι fashion blog; Θεούλη μου, όχι. Είναι food blog; Όχ… μωρέ λες;

Όντας βαθύτατα επηρεασμένος από τους φίλους μου στον dr.benefits, ένα food blog με τα όλα του το οποίο δίνει διατροφικές συμβουλές και ένα σωρό συνταγές, αποφάσισα να προσπαθήσω κι εγώ να μαγειρέψω μια Χριστουγεννιάτικη Γαλατόπιτα –δεν κατάλαβα, εγώ στο πηγάδι κατούρησα; Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι τέλος πάντως ετούτο το κατασκεύασμα; Δεν πτοήθηκα καθόλου. Ζήτησα από τον Δημήτρη (@koparanis)  να μου στείλει την συνταγή της γαλατόπιτας, όπερ και εγένετο (την συνταγή θα την βρείτε εδώ, για να μην σας ζαλίσω με αυγά, μπαχάρια και σιμιγδάλια).

Πήγα λοιπόν στο σπίτι του παππού μου, όπου δεν υπάρχει κανείς να μπει ανάμεσα σε εμένα και την μαγειρική τελείωση. Εκεί, άδειασα το τραπέζι, στοίβαξα τις καρέκλες στο χωλ, καθάρισα τον πάγκο και ετοιμάστηκα να ανοίξω φύλλο για την κρούστα της γαλατόπιτας. Έβαλα το αλεύρι, το νερό και το λάδι σε μια λεκάνη και ξεκίνησα να πλάθω το ζυμάρι, μια διαδικασία που απαιτεί υπομονή. Στην αρχή, ήταν η απόλυτη αηδία να βάλω τα χέρια μου εκεί μέσα, σε έναν βάλτο αλευριού. Στην πορεία το ζυμάρι “έδεσε” και ήταν πιο διασκεδαστικό να το πλάθω και να το χτυπάω, έως ότου πιάστηκα με το κωλοζυμάρι και το άφησα λίγη ώρα να “ξεκουραστεί” -λες και είχε μόλις γυρίσει από εργατικό οκτάωρο. Ε, ρε, κάτι ηλιθιότητες που υπάρχουν στη μαγειρική ορολογία.

Ενώ το ζυμάρι “ξεκουραζόταν” ξεκίνησα να φτιάχνω το σιρόπι της πίτας, με νερό, πολλή-πολλή κανέλα, κάτι μπαχαρικά, ζάχαρη και ένα φακελάκι τσαγιού Earl-grey ( ; ). Λογικά ο Δημήτρης μπερδεύτηκε και νόμιζε πως θέλω να φτιάξω αγγλικό πρωινό, αλλά δεν πειράζει, ας βάλω ένα φακελάκι μέσα στο σιρόπι. Κρίμα που δεν έχω Earl-grey. Έχω ένα με λεμόνι, λογικά θα κάνει κι αυτό. Πέταξα λοιπόν και δυο-τρια κλαράκια κανέλας και μπόλικο γαρύφαλλο και το άφησα να βράζει σε χαμηλή φωτιά. Όμως επειδή δεν είχα χρόνο, σιγά μην περιμένω την χαμηλή φωτιά. Το έβαλα λοιπόν στο 6 (το μάξιμουμ) και είπα πως θα το κοιτάω, μη γίνει και καμιά μαλακία και πάρει φωτιά το σπίτι του παππού μου.

Ξεκίνησα να φτιάχνω την κρέμα. Πέταξα μέσα σε μια κατσαρόλα 1 λίτρο γάλα, σιμιγδάλι και ζάχαρη. Μετά θα έβαζα και μερικές σταφίδες για την “πουτανιά”. Και μετά μου λένε πως δεν είμαι γεννημένος μάγειρας. Τώρα όμως που θα σας καταπλήξω με τις μαγειρικές μου ικανότητες θα κλείσουν αυτά τα στόματα. Η κρέμα, έλεγα, ήθελε χαμηλή φωτιά. Όπως εξήγησα όμως παραπάνω, αυτά είναι για τους αρχάριους. Το έβαλα λοιπόν στο 6 και αυτό, και ανακάτευα μανιωδώς μέχρι να δέσει. Στην πορεία όμως κατάλαβα πως δεν έδενε. “Δέσε ρε” φώναζα, “δέσε μη σε δέσω εγώ με κανένα σχοινί, γαμώ τις ιδέες μου χριστουγεννιάτικα”, “σταμάτα να φωνάζεις ρε καραγκιόζη, είναι 3 η ώρα το μεσημέρι” “σας παρακαλώ κύριε, δε σας επιτρέπω να μου μιλάτε έτσι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι” “κοίτα μην έρθω εκεί και σου σπάσω τον πλάστη στην πλάτη” “για έλα, έχω εδώ πέρα κάτι αυγά για την πάρτη σ… Ω ρε πούστη μου, τα αυγά!!!”

Να τι είχα ξεχάσει, τα αυγά. Δεν υπάρχει πρόβλημα όμως, πετάγομαι στο κέντρο να πάρω, γιατί ως γνωστόν τα καλά τα αυγά στο κέντρο είναι (;) . Για κακή μου τύχη ωστόσο, όλα τα σουπερμάρκετ ήταν κλειστά ή δεν είχαν τα αυγά που ήθελα. Εμφανώς απογοητευμένος, ξεκίνησα να κινούμαι προς το σπίτι, όμως τότε θυμήθηκα τα αγαπημένα μου αυγά –τα αυγά κουμπάρας του TIGER (βλέπε ΤΑ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ TIGER – PART I). Πήγα στα TIGER και –αν είναι δυνατόν- τους είχαν τελειώσει τα αυγά κουμπάρας! Λογικά η κουμπάρα περνά μια περίοδο ξηρασίας –ο κουμπάρος θα φταίει, μάλλον είναι αναποτελεσματικός τελευταία, ούτε δυο φορές την εβδομάδα. Έτσι, εμφανώς εκνευρισμένος, αγόρασα ένα αυγό-χρονόμετρο. Απ’ το τίποτα, κάτι είναι κι αυτό.

Γυρνώντας στο σπίτι -όπου είχα αφήσει προφανώς ανοιχτά τα μάτια για να μην χάσω χρόνο- βρήκα το ζυμάρι πολύ –ίσως υπερβολικά- ξεκουρασμένο στο τραπέζι, το σιρόπι εξατμισμένο, με κανέλλα κολλημένη σε όλο το κατσαρολάκι και στο φακελάκι του τσαγιού, και την κρέμα όπως ακριβώς την άφησα. Μα τι συνέβη; Η κρέμα δηλαδή γιατί δεν κάηκε; Πήγα να πιάσω την κατσαρόλα και –ΑΟΥΤΣ- κάηκα από το καντήλι που είχε στο διπλανό μάτι, για λόγους που δεν μπορώ να καταλάβω –σοβαρά τώρα, ποιος αφήνει ένα καντήλι πάνω στον φούρνο; Είχα ανάψει το λάθος μάτι και είχα δημιουργήσει ένα καντήλι “τρε-φλαμπέ” –επιτέλους ανακάλυψα και την ετυμολογική προσέγισση της φράσης “γαμώ το καντήλι σου”.

Άναψα το σωστό μάτι και –επιτέλους- η κρέμα άρχισε να “δένει”. Τότε αποφάσισα να βάλω και το ζυμάρι στο φούρνο για να “ροδίσει” σιγά-σιγά. Η κρέμα ήταν έτοιμη, τα φύλλα επίσης, έβαλα λοιπόν όλο το σετ στο φούρνο και το άφησα να ψηθεί. Πήγα έξω να απολαύσω την όμορφη αυτή χειμερινή ημέρα του Δεκέμβρη. Ο ήλιος έλαμπε, τα πουλιά κελαηδούσαν και τα Χριστούγεννα είναι μόλις μια ανάσα μακριά. Μια υπέροχη μυρωδιά πλανάται στον αέρα: τσουρουφλισμένο φαγητό. Μα από πού έρχεται αυτή η μυρωδ… Ω ρε πούστη μου… Το γλυκό!

Τρέχοντας στην κουζίνα, προσπάθησα να σώσω τα άσωστα. Η Γαλατόπιτα αυτή όμως ήταν μια Γαλατόπιτα-φλαμπέ, μια πραγματική, ορίτζιναλ Χριστουγεννιάτικη Γαμωτόπιτα. Και τότε θυμήθηκα πως είχα ξεχάσει να βάλω και το αυγό χρονόμετρο στην κρέμα! Το τοποθέτησα λοιπόν δίπλα από την καρβουνόκρουστα και το σέρβιρα στο τραπέζι –καλή απόλαυση!

Αν και προσπάθησα να δοκιμάσω λίγο, είχε γεύση σαν σόλα παπουτσιού η οποία είχε κάποτε χρησιμοποιηθεί από Αναστενάρη –αυτούς που πηδάνε τα κάρβουνα. Φτύνοντας λοιπόν, πέταξα αυτό το έκτρωμα στα σκουπίδια και πήρα απελπισμένος τον Δημήτρη τηλέφωνο. Αυτός μου είπε να περάσω από το σπίτι, όπου έχει μαγειρέψει την γαλατόπιτα του dr.benefits όπως θα έπρεπε να είναι, μαζί με ένα κοτόπουλο με δαμάσκηνα.

Συμμάζεψα όπως-όπως, πήρα το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκα προς τον Κωνσταντινίδη –δεν νοούνται Χριστούγεννα χωρίς αυτό το μιλφέιγ. Πήγα λοιπόν σπίτι του Δημήτρη. Εκεί φάγαμε το κοτόπουλο με την υπέροχη μυρωδιά φρούτων και το ρύζι, φάγαμε και την γαλατόπιτα και το μιλφέιγ –όχι ολόκληρα όμως, να έχουν και για τις επόμενες μέρες να “κλέβουν” ένα κομμάτι πριν πάνε στη δουλειά.

Η γαλατόπιτα –και η κάθε γαλατόπιτα- είναι πολλά περισσότερα από 5 υλικά πεταμένα σε μια κατσαρόλα. Το φαγητό έχει μια απίστευτη ενωτική ισχύ, μας φέρνει όλους στο γιορτινό τραπέζι. Είναι μια ανάγκη πολυεπίπεδη και μια ευχαρίστηση απερίγραπτη. Μαζί με λίγο κρασί, με τους ανθρώπους που αγαπάς εσύ περισσότερο και το φαγητό που εσύ θα μαγειρέψεις γι’ αυτούς –και μόνο γι’ αυτούς- θα περάσεις μια υπέροχη ημέρα. Αν βάλεις στο παιχνίδι και αυτήν τη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα που πλανάται στον αέρα, αναρωτιέμαι γιατί δεν έχεις ξεκινήσει ακόμη να μαγειρέυεις.

Εγώ δεν κάνω για food-blogger, το διαπίστωσα με τον δύσκολο τρόπο. Ας τα αφήσω αυτά για τον dr.benefits. Εγώ θέλω αυτά τα Χριστούγεννα να φάω με τους ανθρώπους που αγαπώ περισσότερο, να πιω λίγο κρασί και να πω –και να ακούσω- 5 ιστορίες γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι. Βρείτε χρόνο να γιορτάσετε τους ανθρώπους σας αυτά τα Χριστούγεννα, καμια γιορτή δεν αξίζει χωρίς αυτούς. Μπαίνω στο αμάξι, το ραδιόφωνο παίζει “Driving home for Christmas” από Chris Rea. Πόσο ειρωνικό, κάνω ακριβώς αυτό. Παίρνω, λοιπόν, τη μαμά μου και πάμε στο Χριστουγεννιάτικο παζάρι του παλιού μου σχολείου. Σπίτι, οδήγηση και Χριστούγεννα, όλα μέσα στο ίδιο αμάξι. Κι εγώ, δεν χρειάζεται να πάω πουθενά.

 

 

 

 

Advertisements