ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – Ο ΜΕΓΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Οι διαφορές στον τρόπο ζωής είναι κάτι το φυσιολογικό. Κάποιες φορές όμως γίνονται αιτίες παρεξηγήσεων, μαλλιοτραβηγμάτων και κοσμοχαλασμού. Δε μιλάω φυσικά για τίποτε άλλο πέραν των διαφορών μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Πολλά “λ”, πολλά “με” και “σε”, μερικά σουβλάκια κι ένας μίνι εμφύλιος πόλεμος ήταν κάποια από τα θέματα που έθιξα την προηγούμενη εβδομάδα (βλέπε εδώ). Σήμερα επιστρέφω δριμύτερος για τη συνέχεια και το τέλος του μεγάλου οδηγού των διαφορών.

  1. Κασέρι/Τυρί

Αυτή η διαφορά έχει καταντήσει κουραστική. Το πρόβλημα εντοπίζεται στη μανία ημών (Θεσσαλονικιών πάσης φύσεως) να ονομάζουμε “κασέρι” οποιοδήποτε κίτρινο τυρί. Ναι, γνωρίζουμε πως το κασέρι είναι ένα είδος κίτρινου τυριού αλλά δε μας ενδιαφέρει. Προσωπικά, ακόμη κι αν βάψεις ένα κομμάτι φέτα (το κλασικό, άσπρο τυρί) με κίτρινο φωσφοριζέ υπογραμμιστικό STABILO, εγώ θα το πω περήφανα κασέρι.

Σε εμάς, ο διαχωρισμός είναι καθαρά χρωματικός. Ό,τι είναι κίτρινο είναι κασέρι. Στην Αθήνα, το κάθε επιμέρους κίτρινο τυρί διατηρεί την ονομασία του. Το πρόβλημα είναι πως κάποιοι Αθηναίοι λένε αυθαίρετα τη φέτα “τυρί”. Δηλαδή τα υπόλοιπα τι είναι ρε παιδιά, κάλτσες; Να μου πείτε, μιλάς κι εσύ βρε τσομπάνο που ό,τι είναι κίτρινο το λες κασέρι. Έχετε δίκιο. Με στριμώξατε στη γωνία με τα χέρια ψηλά. Οι συνθήκες μου επιβάλλουν να δώσω δίκιο στους Αθηναίους, υπενθυμίζοντας πως “τυρί” δεν είναι μόνο η φέτα. Έτσι, όπως είπε και ο πατέρας μου στον “τοστά” που τον κορόιδευε επειδή ονόμαζε διαφορετικά τα τυριά: “ποιος πληρώνει;”

  1. Χαλαρότητα

Εδώ δε θα εξετάσω μία διαφορά, αλλά μάλλον θα καταρρίψω μία ανοησία. Στη Θεσσαλονίκη, φίλε Αθηναίε, δεν καθόμαστε όλη τη μέρα με μπεγλέρι μπροστά από τον Θερμαϊκό με φραπέ και τσιγάρο στο χέρι, για αρκετούς λόγους. Πρώτον, για να κρατάς μπεγλέρι πρέπει να έχεις παιδεραστικό μουστάκι, όλοι το ξέρουν αυτό. Δεύτερον, ο Θερμαϊκός αναδίδει μία απαισιότατη μυρωδιά η οποία σε διώχνει μακριά του. Τρίτον, κανείς πλέον δεν πίνει φραπέ· όλοι πίνουν φρέντο εσπρέσο. Σκεφτείτε πως όταν αγόρασα τον φραπέ για τις ανάγκες της φωτογράφησης με κοιτούσαν σαν να κατέβηκα από καμία στάνη στο βουνό.

Γενικότερα, η πλάνη της χαλαρότητας της Θεσσαλονίκης έχει να κάνει με το ότι η Θεσσαλονίκη είναι μικρότερη από την Αθήνα και θεωρείται πως οι ρυθμοί της ζωής εδώ πάνω είναι πιο χαλαροί, πιο αργοί και πιο κουλ. Έτσι είναι. Εδώ πάνω δε δουλεύει κανείς. Καθόμαστε όλη μέρα, λέμε λέξεις με πολλά “λ”, τρώμε πιτόγυρα με κασέρι και λέμε “χαλλλλλλαρά” σε όποιον μας προτρέπει να ξεκουνηθούμε. Δίνω λοιπόν δίκιο στους Θεσσαλονικείς, επιστρέφοντάς τους την αξιοπρέπεια που τους στερήθηκε με αυτόν τον άδικο τρόπο.

  1. Λεμονίτα/Λεμονάδα/Γκαζόζα

Εδώ γέλασα πολύ. Καταρχάς, να δηλώσω πως δεν ήξερα ότι η Sprite είναι γκαζόζα, γι’ αυτό και ήθελα να χαστουκίσω την υπάλληλο που μου την πλάσαρε ως τέτοια. Γκαζόζα λοιπόν είναι αυτό το γλυκό διάφανο ανθρακούχο ζουμί. Ωραία μέχρι εδώ. Ας το πάρουμε από την αρχή.

Στην Αθήνα, λεμονίτα είναι η λεμονάδα και λεμονάδα είναι η γκαζόζα. Ετυμολογικά, η λεμονίτα έρχεται από τα ιταλικά αυτούσια και είναι η αεριούχος λεμονάδα που περιέχει τουλάχιστον μία μικρή ποσότητα χυμού λεμονιού, ενώ η λεμονάδα περιέχει μονάχα άρωμα ή εκχύλισμα. Αυτό περιέργως στέκει διότι οι γκαζόζες έχουν άρωμα λεμονιού. Οφείλω να παραδεχτώ πως εντυπωσιάστηκα. Δεν είχα ιδέα, νόμιζα πως ήταν απλώς πολύ-πολύ μπερδεμένοι. Ωστόσο, δεν πρόκειται να δώσω σε κανέναν δίκιο, διότι κανείς δεν διαπράττει ουσιαστικό σφάλμα. Απλώς, όταν θες να πιείς λεμονάδα στην Αθήνα, ίσως είναι καλύτερο να τη δείχνεις με το δάχτυλο και να φωνάζεις “ΘΕΛΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ” για την αποφυγή πάσης παρεξήγησης.

  1. Μπουγάτσα

Η μπουγάτσα είναι πίτα από φύλλο. Κύριες γεύσεις της, με κρέμα ή τυρί. Στην Αθήνα ωστόσο η μπουγάτσα με τυρί είναι η τυρόπιτα. Και η τυρόπιτα, λογικά, λέγεται Βαγγέλης.

Στην Αθήνα μας κοροϊδεύουν γιατί θεωρούν πως το παρακάνουμε με τις γεύσεις της μπουγάτσας, γι’ αυτό και κυκλοφόρησαν όλα αυτά τα ανόητα ανέκδοτα (βασιλόπιτα στη Θεσσαλονίκη -> μπουγάτσα με φλουρί, φορολογική δήλωση στη Θεσσαλονίκη -> μπουγάτσα με ΦΠΑ, καλά αυτό ήταν δικό μου, ελπίζω να σας άρεσε). Εγώ έχω να πω πως είμαστε εξαιρετικά ακριβείς και μπράβο μας. Γενικότερα, στη Νότια Ελλάδα δε τα πάνε καλά με τις μπουγάτσες. Προτιμούν άλλα εδέσματα. Στην προκειμένη περίπτωση, εντελώς αντικειμενικά, θα δώσω δίκιο στους Θεσσαλονικείς επειδή κατονομάζουν με ακρίβεια αυτό που βλέπουν: μία μπουγάτσα γεμιστή με οτιδήποτε.

Στην Αθήνα δυσκολεύεσαι πολύ σε ένα μπουγατσάδικο, για λόγους πέραν των προφανών. Τα σοκολατούχα γάλατα στην Αθήνα -τουλάχιστον όταν είχε συμβεί αυτό στον πατέρα μου- έχει επικρατήσει να τα λένε μίλκο, από το γνωστότερο των σοκολατούχων. Έτσι, ο πατέρας μου παρήγγειλε ένα σοκολατούχο. “Μίλκο;” τον ρωτάει ο υπάλληλος. “Ναι” του λέει ο πατέρας μου, και του δίνει ένα Γιόκο. “Πλάκα μου κάνεις ρε φίλε;” του λέει ο πατέρας μου. “Αυτό δεν είναι μίλκο”. Και o υπάλληλος του λέει την ατάκα που έμεινε στην ιστορία: “αυτό το μίλκο είναι γιόκο”.

  1. Μετρό/ΟΑΣΘ

Τα ακούσατε άπιστοι; Το μετρό της Θεσσαλονίκης έχει μπει σε τελική ευθεία. Για εσάς που κοροϊδεύατε το λέω. Να δούμε ποιος θα γελάει, όταν σε 14 περίπου χρόνια από σήμερα θα χρησιμοποιώ καθημερινά το μετρό. Μέχρι τότε όμως, όταν δεν γίνεται να πάρεις αμάξι, σε πιάνει κεφαλοκλείδωμα ο ΟΑΣΘ. Ή, όταν κάνει στάση εργασίας, πας με τα πόδια ή με ταξί.

Το φλέγον ζήτημα στην παρούσα δεν είναι πού θα δώσουμε το δίκιο, αλλά πού θα το βρούμε, διότι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Ελλάδος μια στο τόσο δένεται πισθάγκωνα και πετιέται στη θάλασσα δίχως αστική συγκοινωνία για καμιά βδομάδα. Όμως, όπως άλλωστε είπαν αρκετοί με τις απεργίες του ΟΑΣΘ, “όλα κοντά είναι στη Θεσσαλονίκη, περπατήστε και μη γκρινιάζετε”.

  1. Οικοδομή/Πολυκατοικία

Αρκετά άγνωστο, έως και αδιάφορο. Οικοδομή στη Θεσσαλονίκη είναι η πολυκατοικία, το κτίριο με τα πολλά διαμερίσματα. Στην Αθήνα, οικοδομή είναι το γιαπί. Σκεφτείτε λοιπόν τι σύγχυση προκαλείται όταν κάποιος λέει σε έναν Αθηναίο “μένω σε οικοδομή”. Μετά, συνεχίζει και του λέει “γιατί με αγκαλιάζεις κλαίγοντας ρε φίλε; Ναι, το ξέρω πως όλα θα πάνε καλά, αλλά… γιατί μου δίνεις αυτό το πεντόευρω;”

  1. Μανό/Όζα

Λοιπόν, κοιτάξτε να δείτε πώς έχει το πράγμα. Αυτή είναι μία κόντρα για την ονομασία βερνικιού νυχιών. Οι μεν Θεσσαλονικείς το λέμε όζα -και μας κοροϊδεύουν- και οι δε Αθηναίοι το λένε μανό. Απαράδεκτο αυτό το πράγμα. Πρέπει να επιλυθεί πάραυτα, αυθωρεί και παραχρήμα. Επειδή όμως δε με νοιάζει καθόλου πώς ονομάζεται το ρημαδιασμένο βερνίκι νυχιών, δίνω δίκιο στον Στέφανο Χίο, μπας και σταματήσει επιτέλους να φωνάζει.


  1. Λάστιχο/Φούιτ

Πριν πάθει κάποιος Αθηναίος εγκεφαλικό, καλά διαβάσατε. Φούιτ. Έτσι ονομάζουμε στη Θεσσαλονίκη την δυσμενή κατάσταση του σκασίματος του ελαστικού. “Έλα ρε φίλε… Έπαθα φούιτ στον περιφερειακό!” Κάτι αντίστοιχο με το “έπαθα λάστιχο”, απλώς απείρως πιο ενδιαφέρον ετυμολογικά.

Στα λατινικά, οι αρχικοί χρόνοι του ρήματος sum που σημαίνει είμαι είναι sum fui esse. Χωρίς να κουράσω, θα πω πως το fui είναι ο παρακείμενος (με σημασία αορίστου), και το τρίτο του πρόσωπο είναι fuit – φούιτ. Ετυμολογικά λοιπόν, φούιτ σημαίνει ήταν. Είναι μια ελλειπτική πρόταση: ήταν [το λάστιχο φουσκωμένο]. Πριν λοιπόν σκεφτείτε να μας πείτε καράβλαχους, ξανασκεφτείτε το: είναι που μιλάμε λατινικά και δεν καταλαβαίνετε.

DCIM102GOPROGOPR2954. Processed with VSCO with p5 preset
DCIM102GOPROGOPR2954. Processed with VSCO with p5 preset
Δίνω με συνοπτικές διαδικασίες εντελώς αντικειμενικά δίκιο στους Θεσσαλονικείς για την ορθή χρήση του λατινικού ρήματος sum, παρόλο που με αυτόν τον τρόπο επιδεικνύουμε υπέρ το δέον το πόσο βαθιά καλλιεργημένοι είμαστε ρε γαμώτο σαν πόλη. Άλλοι παθαίνουν λάστιχο και ρίχνουν καντήλια, κι εμείς μιλάμε λατινικά. Πάρτε πολιτισμό, ρε τάγαροι. Πάρτε πολιτισμό με το τσουβάλι.

Και κάπως έτσι αυτή η μεγάλη λίστα διαφορών φτάνει στο τέλος της. Όσο για τα πολλά που δεν ανέφερα, συγχωρήστε με. Οι διαφορές μας δεν έχουν τελειωμό και δεν γίνεται να τις συμπεριλάβω όλες χωρίς να σας πάρει ο ύπνος. Σας συστήνω μονάχα, όταν επισκέπτεστε την “αντίπαλη” πόλη, μην ασχολείστε με ανοησίες. Δείτε πόσο υπέροχες είναι αμφότερες και πιείτε μια λεμονίτα στην υγειά τους.

Advertisements