Ω, ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

Πριν από λίγο καιρό δημοσίευσα ένα κείμενο περί των συμβάσεων στην καθημερινή μας ζωή (βλέπε εδώ). Διάφορα συμβάντα μεσολάβησαν και καθυστέρησαν τη συνέχεια, ή μάλλον συγγνώμη, την πολυαναμενόμενη συνέχεια του εν λόγω κειμένου. Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη και προχωρώ ακάθεκτος σε μερικές ακόμη συμβάσεις που, αν αντιστραφούν εν μία νυκτί, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

  1. Αλκοόλ

Είθισται να πίνουμε αλκοόλ το βράδυ… αλλά γιατί; Πάντα είχα την απορία. Τι είναι αυτό που δικαιολογεί τη βραδινή σούρα, αλλά ενοχοποιεί την πρωινή; Η σούρα είναι σούρα. Αδιάφορο αν είσαι πρωινός ή νυκτόβιος μπεκρής, είσαι ακόμη μπεκρής -μια πολύ αστεία λέξη.

Κι όμως η κοινωνία έρχεται και μας κουνά δασκαλίστικα το δάχτυλο: «όχι παιδιά μου, όχι, τσου-τσου. Είναι σωστό να μπεκροπίνετε μονάχα κατά τη διάρκεια της νύχτας και όποιος πίνει την ημέρα είναι ένας αντικοινωνικός μυστήριος σουρόβλακας.» Λες και κατά τη διάρκεια της νύχτας είναι αρχιμανδρίτης. Ο σουρόβλακας -άκουσον άκουσον- είναι σουρόβλακας ασχέτως ώρας! Ίσα-ίσα, το πρωί ενδεχομένως είναι και πιο ασφαλής και λιγότερο επικίνδυνος επειδή φαίνεται και δεν καμουφλαρίζεται στο σκοτάδι.

Φανταστείτε τώρα να αντιστραφεί η κοινωνική σύμβαση. Πλέον, σουρόβλακας και αντικοινωνικός είναι ο βραδινός μπεκρής. Ο πρωινός, έλα μωρέ, δεν κάνει κακό ένα ποτηράκι μια στο τόσο. Η αντιστροφή όμως αυτή πυροδοτεί σκηνικά όπως αυτά σε ένα καφέ-μπαρ στις 9 το πρωί:

-Καλημέρα σας… Τι θα πάρετε;

-Εγώ θα ήθελα ένα Jameson με δύο πάγους.

-Ένα τζιν τόνικ.

-Ένα φρέντο εσπρέσο μέτριο -προφανώς με μαύρη ζάχαρη.

Όλοι γουρλώνουν τα μάτια, η μουσική σταματά, το αφεντικό βγαίνει από την κουζίνα οργισμένος, δύο γυναίκες κάπου κλαίνε, ένα παιδί τρέχει αφηνιασμένο και ψάχνει τη μαμά του ενώ 2 άλογα πέφτουν στη θάλασσα.

-Φύγε αμέσως από το μαγαζί μου, βρωμιάρη! Και δε θέλω να ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ μέσα! Λέει το αφεντικό.

-Σβήσε το κινητό μου καραγκιόζη! Φωνάζει ο ένας φίλος, ενώ ο άλλος τον φτύνει στα μούτρα. Ο άντρας βγαίνει κλαίγοντας έξω από το μαγαζί, δακτυλοδεικτούμενος.

Αντίστοιχα, ένα σκηνικό σε ένα μπαρ στις 11 το βράδυ:

-Καλησπέρα σας κύριοι… Τι να σας φέρω;

-Θα ήθελα έναν καπουτσίνο με μιάμιση μαύρη ζάχαρη.

-Ένα φρέντο εσπρέσο πολύ δυνατό, πολύ γλυκό με γεύση φράουλα.

-Μία βότκα λεμονάδα.

Το μαγαζί παγώνει. Η μουσική σταματά, ένα ποτήρι πέφτει από τα χέρια του μπάρμαν και θρυμματίζεται. Οι δύο φίλοι του νυκτόβιου μπεκρή σηκώνονται από το μπαρ και απομακρύνονται μουρμουρίζοντας, μία μαμά έχει κλείσει τα αυτιά του νεαρού γιού της κλαίγοντας σπαρακτικά. Περνάει από μπροστά του, τον χαστουκίζει και με τρεμάμενη φωνή τον ρωτά:

-Μπροστά στο παιδί, μωρή μπεκροκανάτα; Δεν έχεις ούτε ιερό, ούτε όσιο;

Δύο μπράβοι μπαίνουν μέσα στο μαγαζί και τον πλακώνουν στο ξύλο κάτω από χειροκροτήματα και αναστεναγμούς ανακούφισης. Όλοι είναι πεπεισμένοι πως ο καθείς παίρνει τελικά αυτό που του αξίζει.

Processed with VSCO with c7 preset

  1. Επαγγέλματα

Όλοι γνωρίζουμε πως κάποια επαγγέλματα θεωρούνται σπουδαιότερα άλλων. Γιατροί και δικηγόροι χαίρουν υψηλής εκτίμησης, ενώ άλλα επαγγέλματα -πρωτίστως χειρωνακτικά- λαμβάνουν υποτιμητικά βλέμματα υπό τη συνοδεία μουρμουρητών τύπου «τρε μπανάλ», «ο μον ντιέ», «κελ μερντούγ».

Μία μέρα όμως, όλα αυτά έχουν αλλάξει. Σε μία δεξίωση στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι συγκεντρωμένοι πολλοί καλοντυμένοι άνθρωποι.

-Καλησπέρα σας… Τι επαγγέλλεστε;

-Γιατρός.

Ένα βλέμμα αηδίας συνοδευόμενο από μία γκριμάτσα.

-Και δεν ντρέπεστε να μου το λέτε έτσι; Θα έπρεπε να σας διώξουν από εδώ μέσα πάραυτα!

Ο γιατρός πιάνει το χέρι της κυρίας με υγραμένα μάτια και την παρακαλά.

-Σας παρακαλώ, μην πείτε τίποτα σε κανέναν! Είναι το πάθος μου, είναι αυτό που με κάνει ευτυχισμένο!

-Μη με αγγίζεις σιχαμερέ! Ιωσήφ, πέταξε έξω αυτό το σκουλήκι!

Παραδίπλα, μία παρέα παρακολουθεί έντρομη τη σκηνή:

-Θεέ μου, λέει μια κυρία. Υπήρχε ένας… ένας γιατρός ανάμεσά μας;

-Μη το σκέφτεστε κυρία μου, της λέει με ήρεμη φωνή ένας άντρας. Και μη φοβάστε. Άλλωστε, απομάκρυναν αυτό το σκουπίδι από την αίθουσα.

-Ω, μα έχετε δίκιο… Δε μου λέτε, τι επαγγέλλεστε;

-Μαστροπός, λέει ο κύριος χαμογελώντας και φτιάχνοντας το σακάκι του.

Όλες οι γυναίκες στην αίθουσα κοκκινίζουν και φαντάζονται τον εαυτό τους παντρεμένο με αυτό το στιβαρό αρσενικό. Αρκετές λιποθυμούν. Μια ουρά σχηματίζεται για φωτογραφίες και αυτόγραφα, ενώ μία γυναίκα που δεν κρατιέται του σκίζει τα ρούχα. Οι άντρες της ασφάλειας την απομακρύνουν, ενώ ο μαστροπός τους λέει καθησυχαστικά πως δεν πειράζει και πως του συμβαίνει συνεχώς. Τα κακά του επαγγέλματος.

Processed with VSCO with f1 preset

  1. Ανθρώπινες ανάγκες

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι άνθρωποι έχουν ανάγκες. Τουαλέτα, αναπνοή, τροφή και χίλια άλλα. Αρκετά από αυτά είναι θεμιτό να ικανοποιούνται δημόσια. Μπορείς ας πούμε να αναπνέεις ελεύθερα. Δε θα σου πει κανένας τίποτε. Μπορείς επίσης να φας ένα σάντουιτς δημόσια. Όλα καλά, κανένα πρόβλημα. Τι θα συμβεί όμως αν αυτά πάψουν να ισχύουν;

Μεταφερόμαστε σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο. Ένας νεαρός τρέχει με όλη του τη δύναμη και το προλαβαίνει τελευταία στιγμή. Λαχανιασμένος, βαριανασαίνει. Οι διπλανοί του εξοργίζονται. Οι ηλικιωμένοι αρχίζουν κήρυγμα περί της ασέβειας της νέας γενιάς. Ο οδηγός κοκαλώνει τα φρένα και ουρλιάζει να φέρουν αυτόν τον αγροίκο να τον πνίξει με τα ίδια του τα χέρια.

-Δε σου έχουν μάθει σπίτι σου βρωμιάρη να μην αναπνέεις δυνατά; Του λέει ένας γιγαντιαίος άντρας σηκώνοντάς τον από τον γιακά.

-Δείρτε τον! Φωνάζει μια γιαγιά!

-Πετάξτε τον έξω!

-Γδάρτε τον!

-Φτύστε τον!

-Κάντε τον να κρατήσει την αναπνοή του για 4 λεπτά!

Παράλληλα, στην πλατεία Αριστοτέλους, την κεντρική πλατεία της Θεσσαλονίκης, ένας άντρας βιάζεται και περπατά γρήγορα. Ξαφνικά, άθελά του, φταρνίζεται πάρα πολύ δυνατά στη μέση της πλατείας. Η πλάση σταματά να κουνιέται. Ακόμη και τα πουλιά προσγειώνονται. Η κυρία που πουλάει μπαλόνια με ήλιο λιποθυμά και τα μπαλόνια ανεβαίνουν σιγά-σιγά στη στρατόσφαιρα. Ένα εξοργισμένο πλήθος κατεβαίνει τρέχοντας με πυρσούς, ενώ ένας άντρας που κατουρούσε στο άγαλμα του Αριστοτέλη κουμπώνεται και σφίγγει τις γροθιές του:

-Σ’ έφαγα, μπαμπέση!

-Όχι, σας παρακαλώ! Έλεος, έλεος, μου ξέφυγε!

-Στην πυρά!

-Όχι, όχι! Πνίξτε τον!

-Κρεμάστε τον!

Έτσι είναι άμα είσαι αγροίκος. Άκου εκεί, φταρνίστηκε. Σόδομα και Γόμορρα. Μα πού είναι ο πολιτισμός μας;;;!!!

Πόσες συμβάσεις μπορούν να αντιστραφούν και να γελοιοποιηθούν; Όλες. Οι ζωές μας είναι στημένες με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Υπάρχει, ωστόσο, πάντα κάποιος λόγος, προϊόν πολλών αιώνων προόδου. Αυτό που με μαγεύει είναι πώς ξεγυμνώνονται και εκτίθενται ανεπανόρθωτα όλες οι συμβάσεις μας, όταν αναπόφευκτα τις σπάμε. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, λένε, ο Θεός γελά.

Advertisements