ΛΙΜΑΝΙ – LIVE SESSIONS

(12:46) Μετά από κόπους και βάσανα, κατάφερα να εντοπίσω μία υποψία σκιάς στην οποία δεν καθόντουσαν 13χρονα που ακούν ΥΠΟ και ΣΝΙΚ. Κάθισα, έβγαλα το λάπτοπ, τους φορτιστές, το κινητό, συναρμολόγησα την κάμερα, έβγαλα το μπουφάν μου -και την μπέμπελη-, άνοιξα το λάπτοπ, περίμενα να ανοίξει, περιμένω ΑΚΟΜΗ να ανοίξει το καταραμένο, ξεκινώ. Άντε να δούμε πού θα μας βγάλει αυτό.

(12:49) Δύο παιδιά ήρθαν κι έκατσαν δίπλα μου. Με κοιτάνε περίεργα. Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως μετέφερα ολόκληρο το γραφείο μου στο λιμάνι Θεσσαλονίκης; Τι κοιτάτε ρε; Δεν έχετε ξαναδεί έναν μυστήριο τύπο να γράφει σε κάτι σκονισμένα σκαλιά στο λιμάνι; Όχι ε; Καλά, αν έλεγα πως μου φαίνεται περίεργο, θα ήταν ψέμα.

(12:52) Τα παιδιά που ήρθαν δίπλα μου ακούν και αυτά ΥΠΟ και ΣΝΙΚ. Είναι σαν ιός που εξαπλώνεται ραγδαία. Την στιγμή που γράφω μάλιστα αυτήν την πρόταση, ήρθαν άλλα δύο κοριτσάκια δίπλα μου, τα οποία βγάζουν σέλφι σε προκλητικές πόζες. Πού να ξέρατε, κακομοίρες μου, πόσο άτυχες είστε που κάτσατε δίπλα στον πιο ανόητο blogger της Θεσσαλονίκης. Διασκεδάζω πάρα πολύ με αυτές τις σέλφι. Βάζω στοίχημα πως όταν βάλουν την αντίστοιχη φωτό προφίλ στο Facebook, θα συνοδεύεται από λεζάντα “ού μπλέξεις”, “άδραξε τη μέρα πριν σε αδράξει αυτή” και άλλα παρόμοια. Αχ, τα γυμνασιακά χρόνια.

(12:57) Πήγα και τις ρώτησα τι λεζάντα θα βάλουν στο Facebook. Έφυγαν σχεδόν τρέχοντας. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ελπίζω μόνο να μη φωνάξουν την αστυνομία.

(13:14) Καθυστέρησα λόγω των Live video. Αναρωτιέμαι, μας φέρνουν όλους πιο κοντά ή μόλις έχασα και τους 5 που με διάβαζαν;

(13:16) Άλλαξα θέση, διότι η προηγούμενη καπαρώθηκε πιο γρήγορα και από θέση σε λεωφορείο του ΟΑΣΘ από γιαγιά. Στην καινούρια θέση τα πράγματα είναι λιγότερο ευνοϊκά. Ο ήλιος με χτυπά στην πλάτη και δεν βλέπω τίποτε από αυτά που γράφω στην οθόνη. Τι καλύτερο από εντελώς απαράδεκτες συνθήκες συγγραφής;

(13:19) Αυτή τη φορά, τα 14χρονα που είναι δίπλα μου δεν ακούν ούτε ΥΠΟ ούτε ΣΝΙΚ. Ακούν Κωνσταντίνο Αργυρό. Προσπαθώντας να καταλάβω τι εκ των δύο είναι χειρότερο, έφτασα στη δυστυχή συνειδητοποίηση πως κάπως έτσι πρέπει να ένιωσαν οι Αργοναύτες, όταν είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στη Σκύλλα και στη Χάρυβδη.

(13:22) Έχω κάτσει έξω από το Kitchen Bar. Ακριβώς δίπλα μου κάθονται 20 πιτσιρίκια που ακούν το καθένα διαφορετική μουσική. Μία χασμωδία επικρατεί σε αυτό το σημείο του λιμανιού. Μέσα στο Kitchen Bar, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ηρεμία, θέα στον Θερμαϊκό όμως -τι συμφορά, τι ατυχία- ο αγαπημένος μας κόλπος έχει πιάσει 4 δάχτυλα πορτοκαλί μάκας. Αν προσπαθήσετε να βγάλετε σέλφι, δοκιμάστε τουλάχιστον να την κρατήσετε εκτός φωτογραφίας -μη ρεζιλευτούμε και διεθνώς.


(13:27) Κάποιου είδους συγκέντρωση (;) μίνι-συλλαλητήριο (;) λαμβάνει χώρο μπροστά στα μάτια μου. Πολλοί άντρες που φορούν ρούχα της δουλειάς τους περιμένουν έξω από ένα κτίριο. Μια γυναίκα βγαίνει από το κτίριο ωρυόμενη. Τους καλεί να ξαναβρεθούν στο ίδιο σημείο την άλλη εβδομάδα, διότι κάποιος πήρε μία δυσμενή γι’ αυτούς απόφαση -κι όλα αυτά μέσω τηλεφώνου. Πόσο ειρωνικό, μια απόφαση γκρεμίζει ολόκληρη τη ζωή κάποιων, κι η δική μας δεν επηρεάζεται ούτε από τον ήχο των θρυψάλων.  

(13:31) Ένα ζευγάρι περνά από μπροστά μου με ποδήλατα. Ο άντρας “κεκεδίζει” έντονα. Ήθελε να “πα-πα-πα-πα-πάρει κάτι”. Μέχρι να περάσουν δεν έμαθα τι ήθελε να πάρει. Διάολε, τόση ώρα μετά, είμαι σίγουρος πως ούτε η κοπέλα του έχει μάθει ακόμη. Προσπαθεί να ψαρέψει τις λέξεις από τον έρμο, όπως ο ψαράς προσπαθεί μάταια να αφαιρέσει το αγκίστρι που κατάπιε το δονούμενο ψάρι.

(13:38) Έφυγα έξω από το Kitchen Bar, εν μέρει διότι ήμουν έτοιμος να ψηθώ σαν το προαναφερθέν ψάρι. Ανέβηκα τη σκάλα του Μουσείου Φωτογραφίας και έκατσα στο κυλικείο -ένα πραγματικά υπέροχο μέρος. Εδώ ένας άντρας κάθεται μόνος του. Διαβάζει μια εφημερίδα -ποια να είναι;- και πίνει αργά τον καφέ που αγόρασε από τον αυτόματο πωλητή. “Στο κυλικείο λειτουργεί μόνο αυτόματος πωλητής κύριε!” μου λέει μια υπάλληλος. Α, το Βήμα διαβάζει. Παραδίπλα, ένα ζευγάρι στην ηλικία των γονιών μου. Του λέει πως θέλει Ρονάλ και δε μπορεί να αναπνεύσει. Την κοιτά με βλέμμα απόγνωσης, “και τι θες να κάνω τώρα ας πούμε, να σηκωθώ και να φύγουμε;” Πώς κρατά ο έρωτας τόσα χρόνια; Δεν ξεφτίζει, δεν φθείρεται; Κάθε μέρα που περνά, στα μάτια μου φαντάζει ολοένα και περισσότερο ανανεούμενος. Το διάβασα στα μάτια του κυρίου με τα γυαλιά, στο κυλικείο του Μουσείου Φωτογραφίας.

(13:50) Ο κύριος που καθόταν μόνος του έφυγε. Δεν πέταξε το κουτάκι Green Cola που είχε στο τραπέζι του. Κρίμα, και τον είχα συμπαθήσει. Πόσο ανόητο είναι να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα για παντελώς άγνωστους ανθρώπους; Το ότι διάβαζε εφημερίδα στο αγαπημένο μου μέρος δεν τον κάνει άγιο, το ότι δεν πέταξε ένα κουτάκι αναψυκτικού δεν τον κάνει διαβολικό. Είναι μάλλον θέμα οπτικής. Αν σου αρέσουν τα μούτρα κάποιου, πασχίζεις να βρεις λόγους να τον συμπαθήσεις. Εμένα μου άρεσε αυτός ο κύριος. Θα υποθέσω πως ξέχασε να το πετάξει. Ναι, βέβαια, αυτό είναι.

(13:55) Αποφάσισα να φύγω κι εγώ από το κυλικείο για να μην ενοχλώ το ζευγάρι. Δεν φάνηκαν να ενοχλούνται καθόλου από την παρουσία μου. Κοιταζόντουσαν στα μάτια. Τι σου είναι η οπτική γωνία. Για εμένα, το πιο υπέροχο πράγμα αυτή τη στιγμή είναι η θέα στη θάλασσα. Για τον κύριο με τα γυαλιά, είναι τα μάτια της γυναίκας του. Είναι κι αυτά μια θάλασσα.

(13:58) Δίπλα στη θάλασσα είναι ξαπλωμένες δυο φίλες. Η μάκα του Θερμαϊκού δε φαίνεται να τις επηρεάζει καθόλου. Ξαπλώνουν εκεί αμέριμνες, αδιαφορώντας για το τι μπορεί να είχε περπατήσει εκεί πριν. Στα μάτια μου, αυτό είναι πολύ ωραίο. Δεν γίνεται πάντα να ενδιαφέρεσαι για όλα. Μερικές στιγμές, θέλεις να ξαπλώσεις κάτω και να μη σε ενδιαφέρει τίποτε.

(14:01) Περπατώ για να βγω από το λιμάνι. Στα δεξιά μου βλέπω εκατοντάδες παρέες να γελάνε, να ακούνε μουσική ίδια ή διαφορετική από αυτή που μου αρέσει, να καβαλάνε ποδήλατα και να χορεύουν σαν να μην είναι κανείς τριγύρω. Μου αρέσει πολύ να μπαίνω στιγμιαία στις ζωές των ανθρώπων, να οσμίζομαι και να φεύγω χωρίς να έχω κουνήσει τίποτε. Είναι ωραία εκεί μέσα, έστω και για μια στιγμή. Φεύγοντας, ψιθυρίζω:

Θα `μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα…

This Live Session has ended. See you next Friday.

Advertisements