STREET OUTDOORS AT URANIA – LIVE SESSIONS

(17:48) Έχει ώρες που είμαι στην ταράτσα του Urania για το Street Outdoors. Σ’ αυτές τις ώρες κρεμάστηκα από τη σκάλα για να βγάλω φωτογραφία «με προοπτική», μοίρασα κάρτες σε παντελώς αγνώστους που πίστευαν πως είμαι μάρτυρας του Ιεχωβά και δεν ήπια ούτε μια σταγόνα αλκοόλ γιατί να, ξέρετε, φοβάμαι πως θα γίνω ρεζίλι αν γράφω σουρωμένος. Ή, πού ξες, μπορεί να γράφω και καλύτερα. Είναι ένα ρίσκο το οποίο φοβάμαι πως θα πάρω κατά τη διάρκεια της βραδιάς.   

(17:53) Θυμάμαι γεμάτος συγκίνηση κάτι ωραίες εποχές. Μην πάει ο νους σας πολύ παλιά. Λέω για καμια δυο-τρεις ώρες πριν, γύρω στις 3 και κάτι που δεν υπήρχε ψυχή σ’ ετούτη την δόλια ταράτσα. Τώρα για να πάρεις ανάσα, πρέπει να ζητήσεις από τον διπλανό να βγάλει τον zippo απ’ την τσέπη του.

(17:58) Εντάξει, το παραδέχομαι, σας είπα ψέματα. Έχω πιεί μια μπύρα. Τι διάολο, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Νηστικό αρκούδι δε χορεύει ή, καλύτερα, διψασμένος μπλόγκερ δε γράφει -αν και όταν συμβαίνει το λάθος του να χορέψω, μοιάζω αρκετά με αρκούδι. Κάθομαι δίπλα από το αριστερό -όπως κοιτάτε- ηχείο του booth, έχω ξεκουφαθεί ελαφρώς, ο ήλιος χτυπάει την οθόνη με τρόπο που δεν βλέπω τι γράφω, αλλά σε δύο λεπτά ξεκινάει το Live. It’s #GoingOutdoors time.


(18:07) Έχει πλέον ανοίξει και το κάτω stage. Είναι εξίσου ωραίο. Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως κάποτε, κάποιος έμενε εδώ πέρα. Πώς είναι να ξυπνάς σ’ ένα τέτοιο σπίτι; Πώς είναι να κάθεσαι στον καναπέ ενός τέτοιου σπιτιού; Πώς είναι να δίνεις εντολές στον Αλβέρτο, τον προσωπικό σου μπάτλερ, κι αυτός να σε υπακούει, απαντώντας με μία ελαφρώς αιγυπτιακή προφορά; Πόσες αναπάντητες απορίες μου γεννήθηκαν σ’ αυτό το πάρτι; Πόσο τυχερός θα είμαι αν δεν σταματήσετε να με διαβάζετε;

(18:12) Τώρα που το σκέφτομαι, έχω τα πράγματά μου στην κάτω αίθουσα. Παιδιά, σας παρακαλώ, μην μου τα κλέψετε. Τώρα θα έρθω να τα πάρω. Απλώς, να, κάποιος αποφάσισε πως 6 και 10 είναι μια άψογη ώρα να είναι κόκαλο και είναι λίγο δύσκολο να περάσεις.


(18:19) Όταν είπα στον Γιάννη πως θέλω να ακουμπήσω το λάπτοπ μου πάνω στο μπάσο, μου είπε «ακούμπα το, αλλά θα πέσει». Θέλω να πιστεύω πως υπερβάλλει. Το πολύ-πολύ να κουφαθώ, αλλά όχι και να μου πέσει στο πόδι το λάπτοπ. Ε, ρε, τι κάνει κανείς για τα κλικ.

(18:26) Το να ελιχθώ ανάμεσα στον κόσμο εξελίσσεται από «πολύ δύσκολο» σε «αμάν ρε μαλάκα, πόσες φορές θα περάσεις από ‘δω γαμώ το μπελά σου;» Εγώ φταίω, ρε αχάριστοι, που θέλω να σας ενημερώσω όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται για τις εξελίξεις. Τι εννοείτε δε σας νοιάζει τι συμβαίνει στο πάρτι κι απλώς ήρθατε να πιείτε ένα ποτό; Κι εγώ τι ήρθα να κάνω εδώ πέρα;


(18:32) Αποκαλέστε με αυτοκαταστροφικό, γρουσούζη, μαυρόγατα ή γκαντεμόσκυλο, αλλά η ιδέα του να γίνει κανένας μικρός σεισμός -ξέρετε, ίσα-ίσα για να φτάσει το σκατό στην κάλτσα- μου φαίνεται εξαιρετικά αστεία. Θέλω πολύ να δω, εσείς που έχετε ελιχθεί σαν αιλουροειδή σε περίοδο αναπαραγωγής κι έχετε στρογγυλοκαθίσει δίπλα στο booth, από πού θα φύγετε;

(18:39) Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν γίνει τίποτε ούτε εγώ μπορώ να φύγω γιατί από την έξοδο με χωρίζουν ένα δίμετρο τραπέζι και μια λαοθάλασσα ημισουρωμένων. Πόσο τραγικό. Ντύθηκα, στολίστηκα, άπλωσα όλα μου τα πράγματα σαν να είμαι στο δωμάτιό μου, κι άμα γίνει τίποτε με βλέπω να παίρνω το λάπτοπ παραμάσχαλα και να πηδάω στην απέναντι ταράτσα σαν τον Δημήτρη DK Κυρσανίδη.

(18:46) Αυτή είναι η φίλη μου η Δήμητρα. Η Δήμητρα αποφάσισε πως θα ήταν μια καλή ιδέα να βάψει τα νύχια της έτσι, δηλαδή σαν καραμέλα για τον βήχα. Η Δήμητρα είναι επίσης μόνη -με τέτοια νύχια, έτσι την βλέπω να παραμένει.


(18:52) Ατενίζοντας την ημισουρωμένη λαοθάλασσα, το βλέμμα σου δεν ξεχωρίζει τίποτε -εκτός από αυτόν εδώ τον πανύψηλο τύπο. Είναι σαν να κάθεται πάνω σε σκαμνί. Φαντάζεστε να κάθεται όντως πάνω σε σκαμνί; Φίλε, αν πέρασες ένα σκαμνί από τους σεκιουριτάδες μόνο και μόνο για να ξεχωρίζεις στο πλήθος, είσαι φοβερός, θέλω να σου μοιάξω.


(18:59) Τέτοιες κινήσεις είναι αυτές που μου αρέσει να βλέπω -και ίσως ο μοναδικός τρόπος να σας πείσω να μπείτε στο site μου. Αναζητήστε την κοπέλα με το αυτοκόλλητο Goingpro στο στήθος και -πού ξέρεις- μπορεί να σας αφήσει να το ψηλαφήσετε -το αυτοκόλλητο.

(19:04) Κάπου μέσα στο πλήθος κυκλοφορεί ένας τύπος με φούτερ Goingpro. Πρόκειται για απομίμηση -κάτι σαν την «Έξυπνη Σίτα» και τις απομιμήσεις της. Δεν είμαι εγώ. Εγώ φοράω κοντομάνικο Goingpro και το έχω δαγκώσει, όχι αστεία. Επίσης, αυτό το καταραμένο ηχείο που είναι μέσα στο αυτί μου έχει σταματήσει να με διασκεδάζει. Αύριο δε θα ακούω τίποτε, και οι φίλοι μπορείτε να με αποκαλείτε Μπετόβεν.


(19:11) Απέναντί μου κάθεται ένας τύπος που φοράει ένα καπελάκι με πορτοκαλί περιστρεφόμενο έλικα -όχι αυτός με την προχωρημένη εκτυφλωτική αραίωση, ο δίπλα. Αναρωτιέμαι πόσα κιλά είναι και αν κάνει μποξ γιατί μπορεί και να με διαβάζει -μη μας πλακώσουν και στο ξύλο απογευματιάτικα. Αν με διαβάζεις, πολύ ωραίο καπέλο φίλε, θα ήθελα να το δανειστώ μια μέρα.

(19:20) Εκεί που όλα έβαιναν καλώς, ξαφνικά άρχισαν να ακούγονται κάτι περίεργοι ήχοι και η μουσική σταμάτησε. Οι Dj ζήτησαν time-out, όπως ζητάει και ο Steve Kerr όταν η ομάδα του νικάει με 35 πόντους. Το τεχνικό πρόβλημα επιλύθηκε γρήγορα, Μερικοί είναι τόσο σουρωμένοι που δεν το παρατήρησαν καν, το θεώρησαν ως μεγάλη παύση, ως καλλιτεχνική επιλογή βρε αδερφέ.


(19:28) Αν μετά από 4 μπύρες και 7 σφηνάκια θελήσεις να οδεύσεις προς την τουαλέτα, θα συναντήσεις αυτό. Αυτό είναι σίγουρα το πιο ανόητο και επικίνδυνο πράγμα που μπορεί να τοποθετήσει κανείς σε ένα πάρτι με 500 σουρωμένους: μία πόρτα τύπου «σαλούν» στην τουαλέτα. Ήδη μπορώ να διαβάσω το μνήμα: «Κώστας: πήγε από πόρτα τουαλέτας την οποία κλώτσησε, αλλά αυτή εκδικήθηκε».

(19:34) Αυτό είναι το στενό του Urania, στενό στο οποίο αυτή τη στιγμή γίνεται “το σώσε”, “του κουτρούλη ο γάμος”, “το έλα να δεις” -κι αν τελικά αποφασίσεις να έρθεις για να δεις, έλα προετοιμασμένος και οπλισμένος με υπομονή. Στην ταράτσα υπάρχουν -με έναν πρόχειρο υπολογισμό- 4000 άνθρωποι. Εντάξει, υπερβάλλω, αλλά είμαστε αρκετοί, δεν νομίζω πως χωράει άλλος, ίσως μονάχα εκεί, δίπλα στο πιγκάλ.

(19:40) Αυτή εδώ η αίθουσα δεν είναι ανοιχτή στο κοινό, χρησιμοποιείται μάλλον σαν κάποιου είδους αποθήκη. Εγώ μπήκα εδώ μέσα πιο πριν, πριν την κλειδαμπαρώσουν από φόβο μη μπει μέσα κανένας σουρωμένος και πιει τις λαδομπογιές. Αν παρατηρήσετε προσεκτικά, έχει ένα μεγάλο μπουκάλι νερό, κάτι κουβάδες, κάτι μεταλλικά παλούκια και κάτι τούβλα -ίδια μ’ αυτά που προτιμούν να διακινδυνεύσουν την σωματική τους ακεραιότητα απ’ το να περιμένουν στην ουρά.


(19:49) Αυτός είμαι εγώ σε εποχές όπου ο ήλιος ζέσταινε το κορμί μου και μπορούσα να πάρω ευκολότερα ανάσα -δηλαδή 4 ώρες πριν, σε σημείο που τώρα έχει περίπου 60 άτομα. Σκέφτομαι πόσο αστείο θα ήταν να προσπαθήσω να τραβήξω την ίδια φωτογραφία, τώρα: “συγγνώμη φίλε, μήπως θα μπορούσες να πηδήξεις από την ταράτσα μαζί με τους 14 φίλους σου για να βγάλω μία φωτογραφία;”  



(19:57) “Τι ωραία ταράτσα… Πού είναι;” με ρώτησε ένας τύπος που κάθεται από πίσω μου. Και με το δίκιο του. Θα καταλαβαίνατε εσείς πως πρόκειται για την ίδια ταράτσα; Μάλλον θα την περνούσα για μία ταράτσα-όαση σε ένα μέρος μακρινό, όπου η έννοια του προσωπικού χώρου δεν είναι ένα απατηλό όνειρο.

(20:04) Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις τους φίλους σου ημισουρωμένους μέσα σε μία λαοθάλασσα εξίσου -ή και περισσότερο- σουρωμένων; Εγώ δυστυχώς ξέρω -το βίωσα σήμερα στο πετσί μου. Πάω να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο, σε μία ελαφρώς αλκοολική παράφραση του Προυστ. Η κατάσταση στην ταράτσα είναι όπως την ξέρετε: ασφυκτική, ελαφρώς κρύα, με λίγη ζάλη και υπέροχη ατμόσφαιρα. Θα με συγχωρήσετε, ελπίζω.


This Live Session has ended. See you next Friday.

Advertisements