ΝΑΥΑΓΙΟ – LIVE SESSIONS

(12:56) Παρατημένο να σαπίσει κάπου στις ακτές της παραλίας του Ποταμού στην Επανωμή, βρίσκεται το κουφάρι ενός πλοίου γνωστό ως Ναυάγιο. Δεν έχει μόνο στη Ζάκυνθο Ναυάγιο. Βέβαια, εμείς εδώ στην Επανωμούδα έχουμε ένα πολύ καλύτερο.

(13:00) Για όσους δεν το γνωρίζουν, στην Επανωμή τους ξένους τους φωνάζουν “κωλοπλένηδες”, δηλαδή “αυτοί που πλένουν τον κώλο τους”, δηλαδή “αυτοί που τηρούν τους βασικούς κανόνες υγιεινής”. Οποίος δεν συνδέεται με δεσμό αίματος με Επανωμίτη είναι καταδικασμένος να ζήσει μια ζωή απαξίωσης από τους κατοίκους. Το παρατσούκλι αυτό δίνεται επειδή οι τουρίστες έρχονται να κάνουν μπάνιο (=να πλύνουν τον κωλο τους). Εγώ, μέσω γιαγιάς, έχω επανωμίτικο αίμα, άρα είμαι “κωλοδενπλένης”. Ο καημένος ο παππους μου έζησε πολλά καλοκαίρια στην Επανωμή και πέθανε με τον καημό ότι ήταν κωλοπλένης. Μεταξύ μας, δεν έχω καταλάβει γιατί είναι κακό αυτό.


(13:08) Στα δικά μας τώρα. “Δεν ντρέπεσαι”, θα με ρωτήσετε, “ρε καραγκιόζη, ρε κηφήνα, ρε παγαπόντη, να διαβάζουμε εμείς κι εσύ να κάνεις Live Session από την παραλία εν μέσω εξεταστικής;” Μην φωνάζετε, αγαπητοί αναγνώστες. Είναι ένα από τα πολλά που πρέπει να τραβήξω ο δόλιος για τις ανάγκες αυτού του σάιτ. Την προηγούμενη βδομάδα δηλαδή που είχα στηθεί κάτω από μια γέφυρα καλύτερα ήταν; Δεν σας είδα να μου δίνετε κανενα μετάλλιο. Θα μου πείτε, γι’ αυτό δίνουν τα μετάλλια ρε; Επειδή παίζεις το κορμάκι σου κορώνα-γράμματα κάτω από μια αερογέφυρα;

(13:16) Αστειότερη όλων θα μου φανεί η αντίδραση της μητέρας μου, στην οποία φεύγοντας είπα πως “πάω για διαβασμα” και μετά από 2 ώρες θα δει το Live Session από την παραλία. Αυτή είναι η βλακεία με αυτό το μπλογκ, δε μπορώ πια να κρύψω τίποτε. Ούτε στη θάλασσα δε μπορούμε να παμε με την ησυχία μας, κατευθείαν να μας πούνε αχαΐρευτους.

(13:22) Λίγο παραδίπλα από το Ναυάγιο, υπάρχει ένα παράπηγμα, ένα μέρος στο οποίο κάποτε υπήρξε καντίνα, η καντίνα “Ναυάγιο”. Το σκηνικό βρωμάει εγκατάλειψη. Λίγο το σάπιο κουφάρι πλοίου, λίγο η παρατημένη καντίνα, νιώθω πως ο κόσμος καταστράφηκε κι έχω μείνει μόνο εγώ και τα παραγάδια. Γραμμένο με μαύρη μπογιά στην πέτρα, ένα μήνυμα που μας παρακαλά να μη λερώνουμε την παραλία. Τι ειρωνία. Αυτός ο σωρός από πέτρες σε λίγο καιρό θα κάνει ακριβώς αυτό. Προς το παρόν, ακροβατεί στο μεταίχμιο.


(13:29) Οι βάρκες αυτές δε φαίνονται παρατημένες. Η ανθρώπινη παρουσία είναι έκδηλη, φαίνεται να έχει ενοχλήσει τη γη όπως μόνο αυτή ξέρει. Νιώθω πως έχω ταξιδέψει σ’ ένα νησί του Αιγαίου. “Ταξιδεύουν στο Αιγαίο τα όνειρα μας”, διάβασα χθες στα γραπτά του Βενέζη. Ακόμη κι εδώ, τόσο ψηλά, όπου φτάνουν μονάχα μερικά κουρασμένα κύματα του πελάγους, το Αιγαίο ζει σ’ ένα παράπηγμα καλοκαιρινό.


(13:36) Φεύγω από το αυτόν τον σωρό από πέτρες και ξύλα και κατευθύνομαι προς την επόμενη ορατή καντίνα, την τελευταία πριν τη μύτη της παραλίας, το λεγόμενο Φανάρι. Μου ξυπνάνε δεκάδες παιδικές μνήμες από εκεί. Πήγαινα πολλά χρόνια με τους γονείς μου, στην καντίνα του Σκιαθίτη, η οποία μάλλον έχει πλέον αλλάξει χέρια. Με θυμάμαι μικρό να μην καταλαβαίνω γιατί οι γονείς μου απολάμβαναν τόσο να κάθονται με τις ώρες μπροστά από τη θάλασσα. Πλέον, αρχίζω σιγά-σιγά να την οσμίζομαι, αυτή τη γαλήνη που αναδίδει το γαλάζιο.

(13:42) Περνώντας μπροστά από το κουφάρι, βλέπω ένα ζευγαράκι να κάθεται στην ακροθαλασσιά κι ένα άλλο να κολύμπα προς το καράβι. Με βλέπουν να τραβώ φωτογραφίες: “εεεε Κώστα, σε πήρανε χαμπάρι οι παπαράτσι κι ήρθανε!” Να είστε σίγουροι, για τον Κώστα κουβαλήθηκα μεσημεριάτικα στο Ναυάγιο. Ευτυχώς δηλαδή που τον πρόλαβα πριν φύγει, είχα μια αγωνία καθώς ερχόμουν. Η κοπέλα του Κώστα βγάζει μια κραυγή. Ρε Κώστα, τι κάνεις εκεί στο κορίτσι; Τουλάχιστον φύγε από το πλάνο. Μη μας βάλουν και φυλακή.

(13:48) Φτάνω στην καντίνα. Μαθαίνω από τον ιδιοκτήτη πως το Ναυάγιο ήταν βυθοκόρος που βυθίστηκε από καιρό το 1972. Κοιτάω αριστερά, τι να δω: ένας γέρος κάνει γυμνισμό. Κι άλλο ένα πράγμα που έχει να λειτουργήσει από το 1972.


(13:54) Από μακριά, βλέπω κάτι παιδιά να έχουν σκαρφαλώσει στο Ναυάγιο και να κάνουν βουτιές. Από τα ηχειάκια της καντίνας ακούγεται “ένα τσιγγανάκι είπε”, ενώ η κοπέλα που δουλεύει στην καντίνα μου κάνει έναν φραπέ μέτριο. Φρέντο εσπρέσο ντρέπομαι να ζητήσω. Το να ζητάς φρέντο εσπρέσο από εδώ, είναι σαν… βασικά, αυτή θα είναι η μελλοντική μου παρομοίωση όταν κάποιος ζητάει κάτι υπερβολικό. Σαν να παραγγέλνεις φρέντο εσπρέσο στο Φανάρι.

(14:00) Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο αγαπώ τη θάλασσα. Νιώθω πως τη χρειάζομαι. Κι αυτό το Ναυάγιο, αραγμένο εκεί από το ’72, έχει γυρίσει όλον τον κόσμο, γιατί το χτυπάνε κύματα απ’ αλλού φερμένα. Μακάρι κι εμείς έτσι να φεύγαμε, να εξοκείλαμε στο απέραντο γαλάζιο.


This Live Session has ended. See you next Friday.

Advertisements
Tagged with: