ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – LIVE SESSIONS

(12:53) Νομίζω πως επιτέλους βρήκα τον πιο γενικό τίτλο που μπορεί να μπει σε κείμενο. Τι ακριβώς σημαίνει Live Session στη Θεσσαλονίκη; Η αλήθεια είναι πως ξέρω όσα ξέρετε κι εσείς επί του θέματος. Περπατώ στους δρόμους του κέντρου -τι καλύτερο να κάνεις με 32 βαθμούς;- προσπαθώντας να αποφύγω τις κολώνες και τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη της σημερινής Παρασκευής, σε μια ημέρα αμιγώς καλοκαιρινή.

(13:02) Έχω πάρει την Αλεξάνδρου Σβώλου, η οποία με βγάζει πίσω απ’ την αγιασοφιά. Η Σβώλου είναι ήρεμη, προετοιμάζεται για το Δείπνο της Άνοιξης. Σε λίγες ώρες, το τοπίο εδώ θα είναι τελείως διαφορετικό. Προσπαθώ να στήσω την εικόνα του Δείπνου στο μυαλό μου. Κλειστός δρόμος, τραπέζια στο δρόμο, γιορτινή ατμόσφαιρα. Μια Θεσσαλονίκη λίγο πιο γλυκιά απ’ ό,τι συνήθως.

(13:08) Έκατσα να ξαποστάσω στον πεζόδρομο της Ικτίνου. Το τοπίο είναι τελείως διαφορετικό από τις νυχτερινές μου περιπλανήσεις εδώ. Ησυχία, καφές στο χέρι και μια μουσική να έρχεται από κάποιο γειτονικό μαγαζί. Πού και πού, κανένα μηχανάκι -ή και αυτοκίνητο- καβαλά τον πεζόδρομο και χαλά την σιγαλιά του μεσημεριού. Αναρωτιέμαι, το μηχανάκι χαλά τη σιγαλιά, ή η σιγαλιά χαλά τη Θεσσαλονίκη;


(13:14) Παίρνω καφέ στο χέρι από το Urban. Ο barista με το μακρύ μαλλί με ρωτά τι καφέ θα ήθελα. Η σερβιτόρα τρέχει δεξιά κι αριστερά. Δε φαίνεται ιδιαίτερα χαρούμενη που έχω στρογγυλοκαθίσει στον πάγκο. Ένας πελάτης συζητά με τον barista για μερικά πολύμπριζα τα οποία ήταν πιο κοντά απ’ όσο θα ήθελε. Ο καφές μου ετοιμάζεται προτού προλάβω να ακούσω πώς έλυσε ο κύριος το πρόβλημα με τα πολύμπριζα. Πικραμένος, φεύγω από το Urban. Η μέρα είναι μεγάλη και πύρινη.

(13:20) Περπατώ στην Ερμού. Αποφεύγω τον ήλιο όπως τα παιδιά που πηδούν από καναπέ σε καναπέ, προσποιούμενα πως το πάτωμα είναι λάβα. Το έδαφος είναι πράγματι πολύ ζεστό, το να το χαρακτήριζα ωστόσο “λάβα” ξεφεύγει στα λημέρια της υπερβολής. Ένας μουσικός του δρόμου παίζει ένα αλλόκοτο τραγούδι στην κιθάρα του. Την μαζεύει, με κοιτά κι εξαφανίζεται. Το Κόκκινο Κτίριο φαντάζει επιβλητικό -μια μπαλκονόπορτα στον επάνω όροφο χάσκει ανοιχτή. Πώς να είναι άραγε από μέσα;


(13:27) Συναντώ στον δρόμο έναν παπά. Είναι ρασοφορεμένος, ντυμένος από πάνω μέχρι κάτω μ’ ένα ζεστό μαύρο ύφασμα. Αυτός έχει σίγουρα περισσότερα να υπομείνει από εμένα. Μια ζωή ταγμένη σ’ έναν δρόμο ίσιο, μακριά από πονηρές σκέψεις και δολερούς σκοπούς. Βαριά η φορεσιά, δηλωτική της δυσκολίας της. Κι αυτό, φαντάζομαι, συνηθίζεται. Άγριο θηρίο είναι ο άνθρωπος, τρέφεται με τη συνήθεια.

(13:34) Περνώ δίπλα από την Αστυνομία στην Αριστοτέλους. Σε πιάνει ένα ανεξήγητο σφίξιμο στο στομάχι -κι ας έχεις τη συνείδησή σου καθαρή. Η μυρωδιά της ψαραγοράς με καλεί, όπως με καλούσε στο δημοτικό το κουδούνι του διαλείμματος. Δίπλα από τα ΙΕΚ είναι η μπούκα της ψαραγοράς -στο μυαλό μου, η Πύλη της Θεσσαλονίκης. Αν η Θεσσαλονίκη ήταν μυρωδιά, αυτό θα ήταν. 


(13:41) Μια συναλλαγή από χίλια ανατολίτικα μπαχάρια, ψάρια και κεφαλάκια αρνιού. Το Καπάνι σφύζει από ζωή. Όλοι με κοιτούν περίεργα να τραβώ φωτογραφίες. Κανένας ωστόσο δε μου απευθύνει το λόγο. Μερικοί παππούδες με σπρώχνουν λίγο να περάσουν. Ποιος ξέρει πόσες φορές έχουν περάσει απ’ τα ίδια μέρη, χωρίς εμένα να τους ενοχλώ.


(13:46) Η αγορά με βγάζει στο Μπεζεστένι, στον χοντρό κύριο έξω απ’ το Ούζου Μέλαθρον. Τα κρεμασμένα σχοινιά πάνω από τον πεζόδρομο μου θυμίζουν έντονα Πετρούπολη. Μα τι προδότης· αντί η Πετρούπολη να μου θυμίζει Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά που δουλεύουν στα ουζερί με προσκαλούν να κάτσω. Θα το ήθελα πολύ, όμως η πόλη είναι μεγάλη. Στα χειρότερά μου, όμως, θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει πως πάντα υπάρχει χρόνος για ένα ουζάκι.


(13:52) Τα βήματά μου με βγάζουν Βαλαωρίτου, στο ρολόι που πάγωσε την ώρα του μεγάλου σεισμού. Έτσι είναι μια στιγμή φυλακισμένη. Όλα τα άγχη, οι κραυγές αγωνίας και η φρίκη, εγκλωβισμένα σε μια μικρή στιγμή. Η στιγμή που πάγωσε ο χρόνος -ένα αυθεντικό Θεσσαλονικιώτικο δράμα.


(14:00) Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως μπορώ να χωρέσω τη Θεσσαλονίκη σε μιαν ώρα. Σταματώ τη διήγηση προτού νομίσει κανείς πως έχω το θράσος να το προσπαθήσω. Λίγος καιρός εδώ και καταλαβαίνεις στο πετσί σου πως μια ζωή, συνήθως, δεν αρκεί για να τη βιώσεις. Χίμαιρα βορειοελλαδίτικη.

This Live Session has ended. See you next Friday.

Advertisements
Tagged with: