ΛΟΥΛΟΥΔΑΔΙΚΑ – LIVE SESSIONS

(12:57) Το κτίριο πάνω από το Μοδιάνο φαντάζει πιο ετοιμόρροπο από ποτέ στο πρωινό φως. Το σκηνικό δε θυμίζει σε τίποτε της ημέρες των μεγάλων γιορτών, όπως για παράδειγμα το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Στην Βασιλέως Ηρακλείου δεν πέφτει καρφίτσα τις μέρες αυτές. Θυμάμαι αρκετές χρονιές ανυποψίαστους να παγιδεύονται μέσα στα αυτοκίνητά τους και τους υπόλοιπους να χορεύουν τριγύρω. Σήμερα, η κίνηση είναι ασθενέστερη. Οι άνθρωποι τρέχουν για τις καθημερινές τους δουλειές, μην έχοντας χρόνο να ρίξουν ένα βλέμμα στη γωνία των Λουλουδάδικων.

(13:05) Στη συμβολή των οδών Βασιλέως Ηρακλείου & Κομνηνών βρίσκονται από πολύ παλιά τα Λουλουδάδικα. Κανείς δε θα έρθει στο ραντεβού αν το δώσεις στο Γιαχουντί Χαμάμ που βρίσκεται από δίπλα. Η περιοχή είναι ποτισμένη από άρωμα λουλουδιών. Αν ρωτήσεις έναν Θεσσαλονικιό τι ήρθε πρώτο, το χαμάμ ή το λουλούδι, θα σου πει με περίσσεια σιγουριά το δεύτερο.


(13:13) Έχω κι εγώ κάποτε αγοράσει λουλούδι από εδώ. Ήμουν πιο μικρός τότε βέβαια και δεν ήξερα πού ακριβώς βρίσκονται τα Λουλουδάδικα. Ήταν άλλη μια αστική ονομασία που γνώριζα αμυδρά. Μπεζεστένι, Μοδιάνο, Αλκαζάρ, ονόματα που άκουγα δεξιά κι αριστερά, όμως ντρεπόμουν να ρωτήσω περισσότερα για την ταυτότητά τους. Οποίος ρωτά, παραμένει ανόητος για 5 λεπτά. Οποίος δε ρωτά όμως, για πάντα.

(13:19) Ρώτησα λοιπόν δειλά-δειλά έναν παππού, απ’ αυτούς που φαίνονται να τα ξέρουν όλα και τους συνοδεύει η γαλήνη της γνώσης. Απ’ τους παλιούς, ντυμένος καλοκαιριάτικα με πουκάμισο και σκαρπίνι, κάνοντας βόλτα, πιθανώς μη έχοντας συγκεκριμένο προορισμό. Αυτοί οι παππούδες υπάρχουν για να λύνουν τέτοιου είδους απορίες. Με το που τον ρώτησα, φωτίστηκε το πρόσωπό του. Με πήρε από το χέρι και με πήγε στα Λουλουδάδικα, ενώ μου διηγούνταν την ιστορία της ζωής του και την τομή της με τα Λουλουδάδικα. Μ’ άφησε και πήγε στο καλό, ενώ αναρωτιόμουν αν θα γίνω κι εγώ κάποτε τόσο έμπειρος, να μπορέσω να δείξω σε κάποιον τα κατατόπια με τόση σιγουριά.


(12:26) Λίγα χρόνια μετά, επέστρεψα στα Λουλουδάδικα. Δε θέλω ν’ αγοράσω τίποτε όμως. Πήγα σ’ έναν πωλητή και τον ρώτησα αν μπορώ να βγάλω φωτογραφίες. Μου αποκρίθηκε με ένα κούνημα του κεφαλιού, φαίνεται πως το κάνει συχνά αυτό εδώ πέρα. Τα Λουλουδάδικα σίγουρα μαζεύουν επίδοξους φωτογράφους σαν τις μύγες. Επίσης, μαζεύουν και μύγες.

(12:32) Μια κυρία ρωτούσε τον πωλητή οδηγίες για το πώς να πάει σε μια δημόσια υπηρεσία. Ποιος ξέρει τι ακούν αυτοί οι άνθρωποι εδώ πέρα, εκτεθειμένοι συνεχώς στη γειτονιά των ανθρώπων. Η κυρία της διπλανής επιχείρησης τον πείραζε, έλεγε “έγινες διάσημος, ήρθαν και σε τραβούν φωτογραφίες”. Από αυτά τα πειράγματα δε λείπει η καλή διάθεση, λείπει όμως σίγουρα η πρωτοτυπία.


(12:40) Έψαξα ένα καφέ να καθίσω στα Λουλουδάδικα. Έχει αρκετά περιμετρικά. Οι άνθρωποι ωστόσο τα έχουν κατακλύσει. Τα περισσότερα δεν είναι αυτό που περιμένεις σε μια τόσο ιστορική γειτονιά. Απογοητεύουν με την αποτυχία τους να προσαρμοστούν στο κλίμα. Πίσω όμως από τα Λουλουδάδικα, κάτω από ένα δέντρο στην πιο γραφική γωνιά, βρήκα ένα τραπέζι στο καφέ Χαμάμ το οποίο βρωμάει Θεσσαλονίκη.


(12:46) Τα Λουλουδάδικα δεν έχουν πολλή κίνηση. Περνούν σποραδικά κοπάδια τουριστών οι οποίοι φωτογραφίζουν το Χαμάμ -κι εμένα μαζί με ένα κινητό στο χέρι. Όλο και κάποιο μηχανάκι καβαλά το πεζοδρόμιο και σταματά δίπλα στον τοίχο του Χαμάμ. Κανένας δεν φαίνεται να ενοχλείται, είναι φαινόμενο πιο φυσιολογικό κι απ’ το κελάηδισμα των πουλιών. Που και που μπαίνει στα Λουλουδάδικα κι ένας μουδιασμένος νεαρός. Αγοράζει ένα λουλούδι, ο σκοπός του οποίου είναι έκδηλος στο βλέμμα του.


(12:51) Ο μύθος των λουλουδιών είναι τεράστιος. Έχουμε φορτίσει τα άνθη με την ιδιότητα του έρωτα. Έτσι, το κόκκινο τριαντάφυλλο θα συμβολίζει για πάντα το πάθος μας -ακόμη κι αν το πάθος μας δεν είναι εκεί. Τα λουλούδια είναι σημεία ενός έρωτα, όχι ο ίδιος ο έρωτας.

(12:59) Διάβασα πρόσφατα κάτι του Barthes. Είπε πως είμαι ερωτευμένος, διότι περιμένω. Συχνά προσπαθώ να απασχολήσω τον εαυτό μου με κάτι άλλο, να αργήσω κι εγώ. Προσπαθώ να παίξω τον ρόλο του αλλού, αυτού που δεν περιμένει, αυτού που αργεί. Όμως χάνω σ’ αυτό το παιχνίδι. Φτάνω πάντα νωρίς και περιμένω. Αυτή είναι η μοίρα του ερωτευμένου -είναι αυτός που περιμένει. 

Συχνά, σε μια γωνιά, με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι.

This Live Session has ended. See you next Friday.

Advertisements
Tagged with: