ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ

Το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής του Αυγούστου είναι κατά καιρούς κουραστικό. Ο κόσμος είναι πολύς, η ηρεμία σπανίζει και οι τουρίστες είναι παντού. Ώρες-ώρες φοβάμαι να ανοίξω το ψυγείο μου, διότι φοβάμαι πως θα δω κανέναν και εκεί μέσα. Έτσι λοιπόν, εάν θέλετε να περάσετε ένα ήρεμο καλοκαιρινό δειλινό και επιλέξατε το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής για να το προσπαθήσετε, σας περιμένει –συνήθως- μια δυσάρεστη έκπληξη.

Παρά λοιπόν τη λαϊκή ρήση πως «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει», ορισμένες πτυχές της παρουσιάζουν μια ιδιαιτέρως ενοχλητική εικόνα –πόσο μάλλον για όσους έχουν γνωρίσει και την όμορφη, την γλυκιά πλευρά της.

Ποια είναι λοιπόν τα πιο ενοχλητικά τουριστικά αντικείμενα-μαγαζιά-ρούχα που θα συναντήσετε στη Χαλκιδική; Το Goingpro είναι δίπλα σας και αυτό το καλοκαίρι, βοηθώντας σας να αποφύγετε –ή, αν είστε μερακλήδες, να προσεγγίσετε αυτά τα εντόνως τουριστικά μέρη.

 

  1. Χυμός ανανά σε ανανά

Ξέρω τι θα πείτε: είσαι περίεργος και κομπλεξικός, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να παίρνεις έναν ανανά στο χέρι και να περπατάς στην παραλία του Πολυχρόνου. Ίσως να έχω άδικο, αλλά η εικόνα μιας τριμελούς οικογένειας, τα μέλη της οποίας περπατούν στη σειρά κρατώντας κι από έναν ανανά στο χέρι, μου προκαλεί ένα ελαφρό μειδίαμα. Πόσο μάλλον όταν ο χυμός του ανανά μπαίνει μέσα στο «κουτί» του μέσα από μία μικροσκοπική βρυσούλα. Η τάση με την οποία εκτοξεύεται ο χυμός αλλάζει απότομα, με αποτέλεσμα διάφοροι να εκπλήσσονται, άλλοι να λερώνονται κι άλλοι απλώς να πετούν τον ανανά ψηλά απ’ την τρομάρα τους. Ελπίζω να μην ανοίξει απέναντι ανταγωνιστής με καρπούζια.


 

  1. Το σακάκι βάφτισης του εγγονού του Φλωρινιώτη

Δεν υπάρχει σ’ ετούτον τον πλανήτη άλλος άνθρωπος που θα μπορούσε να ενδιαφερθεί για την αγορά του εν λόγω γιλέκου, το οποίο εθεάθη σε μικρό μαγαζάκι ρούχων του Πολυχρόνου. Σας θερμοπαρακαλώ, αγαπητοί τουρίστες, μην αγοράσετε αυτό το γιλέκο για το μονάκριβο παιδάκι σας, όσο στραβά κι αν σας τα ‘χει φέρει η ζωή. Φήμες λένε πως φτιάχτηκε αποσυναρμολογώντας μια μικρή ντισκομπάλα. Με θυμάμαι μάλιστα να αγχώνομαι, καθώς το είδα ένα βράδυ περπατώντας και δεν το φωτογράφισα. Σκέφτηκα μήπως κάποιος το είχε αγοράσει στο ενδιάμεσο, όμως μετά το ξανασκέφτηκα και αναρωτήθηκα: «μα ποιος να το αγοράσει;>»


 

  1. Το «σώσε»

Αν πιστεύατε πως είναι δύσκολο να βρείτε θέση στην πρώτη-ξαπλώστρα-θάλασσα σε κυριλέ μπιτσόμπαρο, σφάλλατε οικτρά: δοκιμάστε τώρα να βρείτε να κάτσετε εδώ, μέσα στο τουριστομάνι, όπου τις καλύτερες ξαπλώστρες τις καβατζώνουν τέσσερα μερόνυχτα πριν. Τοποθετούν τις πετσέτες τους πάνω στις ξαπλώστρες κι από πάνω βάζουν ένα βαρύ αντικείμενο για να τις προστατέψουν. Ένα βαρίδι, ένα μενίρ, το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι με ερμηνευτικά σχόλια ή, στην ανάγκη, το παιδί τους. Δε θα πάθει και τίποτε. Άλλωστε, επειδή έχουμε καλοκαίρι, έχει ζέστη τα βράδια.

  1. Το εμπορικό κέντρο του Πολυχρόνου

Όσο εγώ είμαι νευροχειρουργός, άλλο τόσο είναι αυτό εμπορικό κέντρο. Πρόκειται για μια στοά στον κεντρικό δρόμο του Πολυχρόνου, η οποία καταλήγει σε ένα σιντριβάνι με μερικά μαγαζάκια τριγύρω. Μπαίνοντας μέσα αφού έχεις ακούσει την ονομασία «εμπορικό κέντρο», κάνεις έναν γύρο το σιντριβάνι, κάνεις κι έναν δεύτερο, κοιτάς λιγάκι τις ταλαιπωρημένες ταμπέλες κι αποφασίζεις να εξαφανιστείς από εκεί το γρηγορότερο. Συνήθως θα έχει μερικά παιδάκια να τσαλαβουτούν στο σιντριβάνι. Το καλύτερο πράγμα στη στοά αυτή είναι μερικοί τύποι οι οποίοι έχουν στήσει ένα τραπέζι στο βάθος και τα πίνουν ολημερίς.

  1. Οι παρατημένες ταμπέλες

Αφήνω μια μικρή πιθανότητα να είναι γραφιστικό κόλπο ή στυλιστική επιλογή, ωστόσο πιστεύω πως η εν λόγω ταμπέλα δοκίμασε την πατίνα του χρόνου. Το Καφέ Νεάολις, εξαιρετικό -κατά τα άλλα- μαγαζί στην παραλία του Πολυχρόνου, αφήνει τους τουρίστες να βολοδέρνουν και να αναρωτιούνται πού στα κομμάτια είναι τέλος πάντων το Καφέ Νεάπολις. Μου δημιουργείται η επιθυμία να αρπάξω ένα αγγλικό P, να βάλω μια μαύρη στολή και να έρθω μέσα στη μαύρη νύχτα να το τοποθετήσω στη θέση του. Ελπίζω να μη με συλλάβουν. Εγώ το καλό τους θέλω.

  1. Τα καθίσματα-παγωτό

Νομίζω πως το να καθίσεις σε μια τέτοια καρέκλα για να πιείς τον καφέ σου ή να φας τη βάφλα σου είναι θεμιτό μέχρι να γίνεις 4 χρονών. Μετά από αυτό το όριο, ίσως θα έπρεπε να φέρεις καμιά καρέκλα από τη διπλανή ταβέρνα, ή ακόμη καλύτερα να καθίσεις στο πάτωμα. Τις προάλλες είδα 4 μαντράχαλους να μοιράζονται μια βάφλα σ’ αυτό το τραπέζι σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Παιδιά, προσοχή: δεν είναι.

(συνεχίζεται…)

Advertisements
Tagged with: