ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ – ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Είδαμε έως τώρα μερικές από τις ενοχλητικότερες τουριστικές συνθήκες στη Χαλκιδική (βλέπε εδώ). Σήμερα συνεχίζουμε με τις υπόλοιπες, με την ελπίδα πως αν μιλήσουμε πολύ γι’ αυτές, θα τις τρομάξουμε και θα φύγουν.

  1. Ζωγράφος δρόμου

Οι παραπλανητικές ζωγραφιές στο πλάι σε κάνουν να πιστεύεις λιγουλάκι πως όταν τελικά σε ζωγραφίσουν θα μοιάζεις στον Μπραντ Πιτ ή στον Τζακ Νίκολσον. Δυστυχώς, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Η ζωγραφιά σου θα σε παρουσιάσει όπως είσαι -ή, καλύτερα, όπως σε βλέπει ο ευγενικός αυτός κύριος, ο οποίος στο μυαλό μου είναι κάτι ανάμεσα σε Ed China από Wheeler Dealers και του πολυαγαπημένου ζωγράφου Bob Ross (να, εδώ στο βάθος ίσως να κρύβεται το μικρό μπιμπίκι που έχετε στη μύτη σας). Το κούρεμά του σε συνδυασμό με το ύψος του τον κάνουν να θυμίζει τον Μεγάλο Φιλικό Γίγαντα του Ρόαλντ Νταλ. Σίγουρα σε προηγούμενη ζωή του υπήρξε λεγεωνάριος ο οποίος πέθανε στο πεδίο της μάχης (επειδή φαινόταν από μακριά).

  1. Τζίτζιρι-μίτζιρι

Στην τουριστική Χαλκιδική, όπως και σε κάθε υπερτουριστικό μέρος, υπάρχουν μαγαζιά τα οποία πουλούν χίλια μύρια «μπριτσικλάκια». Σε αυτά μπορείτε να βρείτε μαγιό, πετσέτες, απαράδεκτα παρεώ παραλίας, κούκλες, όπλα που πετούν μπαλάκια του τένις (αλλιώς, όπλα για να σκοτώσει το ένα σας παιδί το άλλο σας παιδί), κολόνιες, φλαμίνγκο, καπέλα, τράπουλες, καρέκλες κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Πιστεύω πως ό,τι και να ζητήσετε από τον υπεύθυνο ενός τέτοιου μαγαζιού, θα σας πει: «κάτσε φιλαράκι να ψάξω στην αποθήκη κι επιστρέφω σε δυο λεπτάκια». Έπειτα, θα επιστρέψει κραδαίνοντας το αντικείμενο που του ζητήσατε, ακόμη κι αν αυτό είναι μια ράβδος χρυσού, ένας πλατινένιος δίσκος της Βανδή ή οι λεπτομέρειες του πυραυλικού συστήματος των ΗΠΑ.

  1. Τοπικό Ιατρείο

Όσο κι αν σέβομαι την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός τέτοιου ιατρείου σε τουριστικά μέρη κι όσο κι ορισμένοι φίλοι και γνωστοί έχουν οριακά σωθεί λόγω της ύπαρξής του, πιστεύω ακράδαντα πως είναι το τελευταίο μέρος στο οποίο θα ήθελες να έρθεις εάν είχες σπάσει το χέρι σου. Στη θέα μόνο της ταμπέλας, θα σκούπιζες τα δάκρυά σου (με το καλό χέρι), θα έντυνες το πρόσωπό σου με το πιο αληθοφανές χαμόγελό σου και θα έλεγες: «καλά είμαι ρε παιδιά, ένα μικρό στραμπούληγμα είναι». Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, μια ασπιρίνη φαίνεται να σου λύνει τα χέρια. Κι ο Θεός βοηθός.

  1. Παιχνιδάκια

Σε αυτά τα παιχνιδάκια/φρουτάκια για μικρούς γίνεται το «έλα να δεις». Όποια ώρα κι αν περάσεις απ’ έξω θα αντικρύσεις δεκάδες μικρά παιδάκια να μιλάνε σε δεκάδες γλώσσες και να κάνουν απίστευτο θόρυβο -ένα βαβελικό σκηνικό. Τη χασμωδία αυτή συνοδεύει το απίστευτα ενοχλητικό «ντινγκ-ντινγκ» που κάνει το παιχνίδι με τον αέρα, ο ήχος από τις ατομικές μπασκέτες καθώς και το παιχνίδι της «μπουνιάς» -ναι, ξέρετε ποιο λέω, όλοι έχουν έναν φίλο ο οποίος έχει κάνει σκορ 999 στο χωριό του. Περνώντας απ’ έξω, θέλεις να πάρεις όλα αυτά τα παιχνίδια και να τα εκσφενδονίσεις στη θάλασσα, η οποία βρίσκεται μόλις λίγα μέτρα μακριά. Όλα αυτά ζυγίζουν βέβαια σχεδόν όσο και το αυτοκίνητό μου, πράγμα που το κάνει κομματάκι δύσκολο. Δεν πτοείσαι ωστόσο. Δεσμεύεσαι να επιστρέψεις με ένα μασούρι δυναμίτη τις βραδινές ώρες που έχει κλείσει το μαγαζί και να τους δείξεις κάτι που κάνει περισσότερο θόρυβο.

  1. Ορνιθοσκαλίσματα

Προσωπικά, δε με ενοχλεί καθόλου που υπάρχουν ταμπέλες σε ξένες γλώσσες, διότι τα εν λόγω μαγαζιά στρέφονται περισσότερο προς τους τουρίστες παρά σε εμένα. Αυτό που με εκνευρίζει κυρίως είναι ότι έχω την ψευδαίσθηση πως μετά από μια επαφή μου με τη ρωσική γλώσσα έχω αποκρυπτογραφήσει το κυριλλικό αλφάβητο. Έτσι, ενώ είμαι βέβαιος πως το εν λόγω μαγαζί πουλάει τυρόπιτες σε τιμή προσφοράς, ρωτώ και μαθαίνω πως στην πραγματικότητα πουλάει ένα ελαφρώς χρησιμοποιημένο λαμπατέρ του οποίου η λάμπα δεν κάνει καλή επαφή. Άβυσσος η γραμματική των χωρών της βαλκανικής χερσονήσου.

  1. Ύποπτα Κουβανέζικα Σκηνικά

Σταμάτησα έκπληκτος μπροστά από αυτήν τη γκαραζόπορτα μη μπορώντας να συνειδητοποιήσω ακριβώς τι συμβαίνει, αν τηλεμεταφέρθηκα, αν άρχισα να βλέπω παραισθήσεις ή αν χάλασα τα γυρίσματα κάποιου βίντεο-κλιπ. Μόλις λίγα μέτρα παρακάτω από εκεί που πωλούν τουριστικά αντικείμενα παντός είδους -συμπεριλαμβανομένων πολύχρωμων παρεώ και σακακιών- υπάρχει αυτή η όαση καλαισθησίας, εκεί ακριβώς που την περίμενες λιγότερο. Οι τοίχοι είναι ντυμένοι με δίσκους και το παλιό αυτό αυτοκίνητο με τον ιδιαίτερο φωτισμό του σε παρακινεί να κάνεις το σταυρό σου, όσο άθρησκος κι αν είσαι. Ωστόσο, τα παιδιά που πέρασαν με τα ποδήλατα ουρλιάζοντας και οι τουρίστες με ποτό με ομπρελίτσα στο χέρι με επανέφεραν στην πραγματική τουριστική Χαλκιδική. Αν και με έχει κουράσει πολλά χρόνια τώρα, δεν είναι πια και τόσο άσχημη. Είναι, απλώς, λίγο παρεξηγημένη -και πολύ υπερπλήρης.


Advertisements
Tagged with: