ΡΑΔΙΟ ΣΠΙΤΙ

-Βασιλάκη, έχω κάτι που μπορεί να σε ενδιαφέρει.

Αυτό το μήνυμα είδα στο κινητό μου όταν ξύπνησα. Το είχε στείλει ο μεσίτης. Του είχα πει πως ψάχνω σπίτι αυστηρά στο κέντρο. Γρήγορα ωστόσο συνειδητοποίησα πως, με τα κριτήριά μου, μια τέτοια συνθήκη αποτελούσε απατηλό όνειρο. Του είπα λοιπόν να επεκτείνει λιγάκι την ακτίνα, να πιάσουμε και Ευζώνων, Φάληρο, άντε και Σχολή Τυφλών. Δε μπορεί, κάτι θα βρεθεί.

Πήγα το γρηγορότερο στο γραφείο. Το σπίτι είχε ήδη αρκετούς ενδιαφερόμενους. Μπαίνοντας μέσα, ο μεσίτης με τράβηξε και τραβήξαμε γρήγορα προς το σπίτι. «Πού είναι λοιπόν;» τον ρώτησα. «Εδώ δίπλα» μου είπε. Πλάι στο Ράδιο Σίτι.

Έχει ένα μεγάλο σαλόνι που βλέπει σε ένα παλιό αρχοντικό, από αυτά που, στις εποχές της μεγάλης αίγλης τους, ήταν εκθαμβωτικά. Ακόμη είναι, αν αφαιρέσεις την πατίνα του χρόνου και τα αγριόχορτα που θεριεύουν στον κήπο. Έχει έναν διάδρομο που καταλήγει σε αυτόνομη κουζίνα. Η τελευταία έχει ένα παράθυρο που βλέπει σε φωταγωγό. Στα δυο λεπτά που άνοιξα το παραθυράκι, άκουσα ένα μωρό να κλαίει και όλα τα προσωπικά μιας γειτόνισσας δίχως πρόσωπο.

Μου άρεσε το σπίτι. Παρουσιάστηκε μπροστά μου σαν από μηχανής Θεός. Όχι ακριβώς όπως το φανταζόμουν, όμως αρχίζω να πιστεύω πως τίποτε δεν είναι όπως το φανταζόσουν. Η πραγματικότητα συχνά σε ξεγελά και σε κάνει να αναρωτιέσαι.

Ο μεσίτης είπε πως η συγκεκριμένη συνθήκη είναι ολίγον πιεστική. Πρέπει να αποφασίσω γρήγορα ή να το αφήσω. Κοίταξα μια τελευταία φορά το μακρύ σαλόνι και τον σπασμένο σκελετό του κρεβατιού που άφησε η προηγούμενη. Προσπάθησα να προβάλλω τη ζωή μου μέσα σ’ αυτό το σπίτι. Τα πρωινά μου σ’ έναν ανύπαρκτο καναπέ. Τα μαγειρέματά μου σε μια ελαφρώς σκοτεινή κουζίνα, η οποία προς το παρόν έχει ζεβρέ ταπετσαρία στα ντουλάπια της. Το μάτι είναι, πολλές φορές, δειλό.

Μίλησα με τους γονείς μου, τους μόνιμους φρουρούς κάθε βιαστικής μου κίνησης. Ήταν -προς μικρή μου έκπληξη, δε θα το κρύψω- θετικοί. «Το κλείνουμε.» Ποτέ δεν ακούστηκε πιο φιλικό στ’ αυτιά μου ένα τόσο κατηγορηματικό ρήμα. Ποτέ δε σκέφτηκα πως κλείνοντας κάτι ανοίγεις μια πόρτα σ’ έναν καινούριο κόσμο. Άγνωρο, τρομακτικό, αλλά καινούριο κι απαστράπτοντα.


Κατέβηκα κάτω κι ο μεσίτης έφυγε τρέχοντας. Είχε χίλιες δουλειές. Κι εγώ είχα κάποιες, όμως στο μυαλό μου στροβιλιζόταν μονάχα η προοπτική μιας καινούριας ζωής. Η κοπέλα μου περίμενε ν’ ακούσει νέα για το σπίτι. Της λέω πως είδα ένα σπίτι. Με ρωτάει πού, πάω να της απαντήσω «Ράδιο Σίτι», όμως ο κορέκτωρ το μετατρέπει σε «Ράδιο Σπίτι». Είμαι, δυστυχώς, τύπος που βλέπει σημάδια σε μέρη που δεν υπάρχουν. Ένας μικρός Θεός κρύφτηκε στο κινητό μου και πρόσθεσε ένα γράμμα σε μία κατά τα άλλα αδιάφορη πρόταση. Μου έχτισε, έτσι, ένα καινούριο σπίτι. Το Ράδιο Σπίτι.

Επέστρεψα πολλές φορές σ’ αυτό το σπίτι, με φίλους ή μόνος. Ήταν άδειο, ελαφρώς λερωμένο και δίχως έπιπλα. Στο πάτωμα ακόμη υπάρχει ένας καφές σε πλαστικό που έχει πιάσει μούχλα κι ένας κατάλογος ΙΚΕΑ. Στο πάτωμα της κουζίνας είναι ξαπλωμένο ένα ζεβρέ ντουλάπι και στο μπαλκόνι μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Στο μπάνιο, το πιγκάλ είναι πεταμένο σε μια γωνιά. Το φως λειτουργεί, το σπίτι έχει ακόμη ρεύμα -δεν έχει γίνει η διακοπή απ’ τον προηγούμενο. Πολλά πράγματα εδώ μέσα φωνάζουν πως αυτό δεν είναι -ακόμη- το σπίτι μου. Κι όμως, ένα «π» που πήγε και χώθηκε στη λέξη «Σίτι» το ‘κανε δικό μου. Είναι λες κι εγώ το έχτισα.

Κάθομαι με το λάπτοπ μου στο ελαφρώς σκονισμένο σαλόνι. Λειτουργούν τα μισά φωτιστικά του ταβανιού -τ’ άλλα μισά έφυγαν με την προηγούμενη. Κάνω το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος: γράφω. Γράφω για την προοπτική μιας καινούριας ζωής. Για τον φόβο μιας μεγάλης αλλαγής. Για μια ολική αναδόμηση, μια τελετή ενηλικίωσης. Για το θάνατο του Goingpro και τη γέννηση κάτι καινούριου, μεγαλύτερου, ομορφότερου.

«Όταν μείνεις μόνος σου», μου είπε ένας φίλος, «αρχίζει η μεγάλη συζήτηση με τον εαυτό σου». Και πόσα πολλά έχουμε να συζητήσουμε, εγώ κι ο εαυτός μου.

Σκέφτομαι πως είχα πείσει τον εαυτό μου πως αγαπώ τη βελτίωση και την αλλαγή. Κι όμως με κορόιδευα: κανείς δεν αγαπά την αλλαγή. Έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, σ’ ένα βλέμμα, σ’ ένα σπίτι, σε μια συνειδητοποίηση. Συλλογίστηκα λοιπόν πως ήμουν πολύ καλός στο να ξεγελώ τον εαυτό μου. Ίσως πια δεν είμαι τόσο. Με κοιτώ κατάματα, κάνω ένα βήμα πίσω κι αφουγκράζομαι. Απ’ έξω ακούω ένα γλυκό νιαούρισμα. Περνά μια σκουπιδιάρα και κάνει πολύ θόρυβο. Μια παρέα συζητά για την τύχη της εθνικής ομάδας κι απ’ τον πάνω όροφο ακούγεται ένα νευρικό βάδισμα. Σκέφτομαι: έχω χάσει πολλή ώρα αναλογιζόμενος την προοπτική μιας καινούριας ζωής και δεν βιώνω αυτή που έχει ήδη αρχίσει.


Σκέφτηκα πως έψαχνα καιρό να βρω τις λέξεις. Ποιες λέξεις;  Αυτές που με περιγράφουν.

Τις λέξεις μου.

Τις έψαχνα σε βιβλία, σε στίχους τραγουδιών. Στο βλέμμα της, σε φίλους, σε λεπτομέρειες του δρόμου ενώ οδηγούσα οι οποίες φάνταζαν σημαντικές για μια στιγμή, κι έπειτα χάνονταν στην ασημαντότητά τους. Τις έβρισκα, δυστυχώς, παντού. Μα δεν ήταν δικές μου. Ήταν αλλωνών, ξένες, ποτισμένες από μια μυρωδιά άγνωρη.

Έντρομος συνειδητοποίησα πως έψαχνα σε λάθος μέρος: οι λέξεις αυτές ζουν μέσα μου. Εγώ θα τις γράψω, διότι μόνο εγώ τις ξέρω. Και φοβάμαι, φοβάμαι πολύ αυτό που έχω μέσα μου. Γιατί είναι πύρινο· καίει. Κι άπαξ και βγει, θα γίνει η σπίθα πυρκαγιά.

Να πασχίζεις πάντοτε να βρεις τις λέξεις. Μ’ αυτό κοιμάμαι και μ’ αυτό ξυπνώ καρφωμένο στο μυαλό μου. Να τις φροντίζεις, να τις βάζεις στη σωστή σειρά. Να τις χτενίζεις, να τις προσέχεις. Κι όταν τις πεις, μόνο τότε θα ηρεμήσεις.

Μόνο όταν πάρουν σχήμα στο χαρτί, θα πάρει σχήμα κι ο κόσμος σου ο ανάκατος. Μονάχα τότε.

Να πασχίζεις πάντοτε να βρεις τις λέξεις.


Κλείνω για μια στιγμή το λάπτοπ. Από πίσω είναι κολλημένο ένα αυτοκόλλητο Goingpro, ελαφρώς ταλαιπωρημένο. Αυτό είναι το παιδί μου. Γι’ αυτό μόχθησα. Αυτό δεν πρόδωσα ποτέ. Ήμουν δυο φορές την εβδομάδα εκεί γι’ αυτό, ανελλιπώς. Ψέματα: ήμουν συνέχεια εκεί γι’ αυτό. Κοιμάμαι και ξυπνώ μ’ αυτό στο νου μου. Πλέον ξέρω καλά ότι δε του χρωστώ μονάχα συνέπεια, αλλά και ειλικρίνεια. Όλα αυτά που μπορώ να κάνω, έχω την υποχρέωση να τα κάνω καλά. Να μην κλέβω, να μην επαναπαύομαι. Να συνεχίζω. Να πιστεύω πως ό,τι κι αν έχω πει, δεν έχω πει ακόμη τίποτε.

Δίπλα από το αυτοκόλλητο του Goingpro, είναι ένα άλλο αυτοκόλλητο που είχα πάρει από την έκθεση βιβλίου, απ’ το περίπτερο του Καζαντζάκη. Διαβάζω: «Φτάσε όπου δε μπορείς.» Κι εκεί, μέσα στο ελαφρώς σκονισμένο σαλόνι, το μισοφωτισμένο, το γεμάτο θραύσματα μιας άλλης ζωής, ξένης, μα και πλήρες προοπτικής μιας άλλης, ολόδικής μου, το ένιωσα. Δεν βάζω πρόγραμμα στην τρέλα μου. Αφήνομαι, κι όπου με βγάλει. Ο κόσμος μου φαντάζει αρένα. Μεγάλη, εντυπωσιακή με λαμπερά φώτα. Κι εγώ κάπου στην άκρη, να τρέμω κρατώντας ένα μικρό σπαθί.

Στα μάτια μου, είναι το πιο μεγάλο ξίφος.

 

 

Η δημοσίευση αυτή είναι η τελευταία που πραγματοποιήθηκε στο weregoingpro.com . Κάθομαι στο σκονισμένο πάτωμα του Ράδιο Σπίτι. Μου μυρίζει μια περίεργη μυρωδιά: δεν είναι σκόνη, δεν είναι κλεισούρα.

Είναι δυνατότητα.

Μείνετε συντονισμένοι. Έχω πολλά να σας πω. Ξανά μαζί σας από Οκτώβρη, ανανεωμένος και πλήρως ανακαινισμένος.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Goingpro / Keep Going

Advertisements
Tagged with: